|

بگویم از اینجا کسی باورش می‌شود؟

پوریا عالمی

از دیروز که وحید مظلومین - به‌عنوان سلطان سکه- محاکمه شده، رفتم توی فکر. او در این سال‌ها چندبار دستگیر شده و طبق لید گزارش دیروز روزنامه «شرق»، یک‌بارش را گویا با وساطت بانک مرکزی بیرون آمده. حالا چرا من رفتم توی فکر؟ چون من - اگر اشتباه نکنم - وحیدآقا مظلومین را می‌شناسم. البته اگر بگویم با وحید مظلومین هم‌بند بودیم چندتا مسئله ایجاد می‌کند:

۱- یک‌طور شوآف دارد که انگار ما هم بعله و حبس کشیدیم و الان هم به مرحله‌ای رسیدیم که خاطرات حبس و حبسیه بنویسیم! ۲- ما به کل خانواده خود و عیال گفتیم آن مدت را رفته بودیم تایلند کار کنیم و ماساژ بگیریم. الان اگر یکهو بفهمند بنده جای ماساژ، توی قوطی بودم، قصه نمی‌شود؟ خلاصه اما چون از دیروز بسیار فکری شده‌ایم، گفتیم امروز داستان وحید مظلومین را تعریف کنیم که اگر در زندان این ستون را خواند بداند که سلامتی سه‌ کس؛ ناموس و رفیق و وطن، اصلا شوخی نیست. راستش در اولین مواجهه، وحید مظلومین گفت پرونده‌اش ارزی است. من هم گفتم: خوش به حالت! چون پرونده من طولی است! و به قدم اشاره کردم. بعد به او گفتم: به‌به! آقای جمشید بسم‌الله که وحیدآقا ناراحت شد و گفت: جمشید بسم‌الله دلال بود، من صرافم. به قول دانشمندان، ما و وحیدآقا مظلومین و دو رفیق دیگر «کف‌خواب» شدیم. توی آن اتاقک یک تلویزیون هم بود. وحیدآقا از اطلاعات و خبرهای شبکه خبر تلویزیون یا مثلا قیمت نفت روی دریا، قیمت دقیق طلا و دلار و یورو را کف بازار ایران محاسبه می‌کرد و می‌گفت. ما اول بهش می‌خندیدیم. بعد کم‌کم که دیدیم برای خودش نخبه‌ای است شروع کردیم رفع اشکال‌کردن! که چطوری یک‌شبه پولدار شویم. یادم است یک‌بار به شوخی بهش گفتم: وحیدآقا از اینجا که رفتیم بیرون، پس من می‌آیم بازار، صرافی شما کار می‌کنم که بارم را ببندم! نه گذاشت و نه برداشت و گفت: من ماهی مثلا ۵۰۰ دلار بهت می‌دهم که نیایی و همینی که هستی بمانی و بچسبی به زندگی. البته خب ما بعدا هرگز همدیگر را ندیدیم متأسفانه وگرنه الان شما حساب کن ماهی ۵۰۰ دلار چقدر شده بود. چیزی که به نظر ما سه نفر دیگر می‌رسید این بود که وحید مظلومین مغز اقتصادیش خوب کار می‌کند. همان‌طور که وقتی شهرام جزایری و بابک زنجانی حرف می‌زنند آدم می‌بیند اینها با این رانت‌خوارها فرق دارند به‌هرحال؛ مثلا اگر اینها فرنگ بودند احتمالا با شناسایی حفره‌های اقتصادی و پولی می‌توانستند اسم‌ورسمی در کنند. مثل این بنده‌خدایی که توی خبرها خواندیم با ۲۰۰ قطعه سکه دستگیر شده است. به‌خدا ما استرس گرفتیم، چون ما رفته بودیم توی فکر که کلیه و کبد و غدد لنفاوی و اینجا و آنجامان را بفروشیم و با پولش سکه بخریم. بعد فکر کن ما را با ۵۰ سکه دستگیر می‌کردند و می‌گفتند از کجا آوردی؟ می‌گفتم از اینجا، کسی باورش می‌شد؟ وقتی دیروز توی «شرق» خواندم که بانک مرکزی یک‌بار برای آزادی وحید مظلومین از زندان آمده وسط،‌ باز هم رفتم توی فکر که توی آن چندروز خودم را با او مقایسه می‌کردم. آن‌موقع او بابت مسائل پولی گیر بود. من بابت مسائل پولی همیشه گیر هستم! او بلد بود چطوری از حفره و چاله‌های اقتصادی پول بسازد. من بلدم همیشه از چاله دربیایم و بیفتم توی چاه. آدم‌ها و همکارهای او را دستگیر کرده بودند که علیه او مدارک جمع کنند. یکی مثل من کافی بود که علیه آدم‌ها و همکارانم مدرک جمع شود! (الکی) او می‌خرید که قیمت‌ها بعد برود بالا. یکی مثل ماها وقتی قیمت‌ها می‌رود بالا، می‌خرد و خرکیف هم هست که سود کرده است! او بلد بود هر چیزی را به‌موقع بفروشد. ماها فکر می‌کنیم حالا نگه داریم، گران شد، بفروشیم و بعد که قیمت‌ها افتاد، شروع می‌کنیم به گریه‌کردن! بانک مرکزی برای آزادی او وساطت کرده است. بانک سرکوچه‌مان بابت یک وام دومیلیونی تا حالا ۱۶ بار حکم جلب من را گرفته که من را بیندازد آن تو. خلاصه زندگی بازی‌های عجیبی دارد وحید آقای مظلومین، آدم باید بازی نخورد. بازی‌خوردن عجیب‌ترین و بدترین بازی زندگی است و بازی‌بازی می‌بینی که یکهو جدی شد و بازی هم که از قدیم گفتند اشکنک داره،‌ سرشکستنک داره. امیدوارم سرت سلامت باشد. ما که به‌جز خوبی از شما ندیدیم هرچند آن ماهی ۵۰۰ دلار را من زده‌ام طلبت!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.