|

زلزله منو نخورد!

فخرالسادات محتشمي‌پور

چهارمين سفر به منطقه زلزله‌زده سرپل‌ذهاب را در پيش داشتيم. من تندتند در حال هماهنگي برنامه‌ها بودم که خبر دو زلزله بالاي 5 و 6 ريشتري به فاصله يک روز رسيد و ناله ياران و حمايتگران زلزله‌زدگان منطقه درآمد که زمين که لرزيد دل زلزله‌زدگان را هم باز لرزاند و لرزش خانه‌هاي نيمه‌ساخته ثلاث‌باباجاني به ويراني منجر شد و... .
شبِ قبلِ حرکتمان شروع کردم به حلاليت‌طلبي در گروه‌هاي مجازي دوستان و فاميل و همکاران و پيش خود گفتم يک وصيت‌نامه هم بنويسم و بگذارم براي بازماندگان، بد نيست. حالا آمديم و ريشتر زلزله رفت بالا و زمين ما را هم بلعيد، درست نيست مالي اگر از مردم در دستمان امانت است، همسرجان و بچه‌ها بي‌اطلاع بمانند. بعد گفتم پايم که به اتوبوس رسيد آنچه را که بايد، مي‌نويسم در صفحه همسرجان. حلاليت‌طلبي ما را کسي جدي نگرفت تو گويي بادمجان بميم که آفت ندارد! يکي هم نوشت نگران نباش خواهر تهران هم مي‌لرزد اما زير لرزش‌هاي نو به نو لرزش زمين را کسي ملتفت نمي‌شود. راست مي‌گفت دوستمان، اين روزها تا دلتان بخواهد لرزش است و نوسانات که در بازار رخ مي‌نمايد! براي همسفرانم نوشتم من که چندان دل به اين دنياي ديوانه نبسته‌ام که مشتاق ديدار بيشترش باشم و عمر هم که دست خداست و هم او مي‌داند لحظه بعدي در اين دنياي فاني براي ما مقدر است يا نه؛ خلاصه آماده‌ام که با دلي آرام و قلبي مطمئن به پيش خدا بروم اما در قبال شما احساس مسئوليت مي‌کنم با توجه به پس‌لرزه‌هاي مداوم در منطقه. اگر اندک تشويش‌خاطري داريد بفرماييد. نوشتند ما نگراني نداريم و آماده حرکتيم و من نفسي به راحت کشيدم و گفتم عجب تفاهمي!
پايمان که به اتوبوس رسيد مرور برنامه‌هاي فشرده سفر ديگر مجالي براي نوشتن وصيت‌نامه نگذاشت. فکر کردم بد نيست فايل صوتي بگذارم براي همسرجان؛ ديدم مسافران عزيز خوابند و مردم‌آزاري روا نيست... .
ساعت شش صبح رسيديم به ترمينال کرمانشاه، پياده شديم و هواي خنک صبحگاهي را بلعيديم و من پيش خود گفتم خدا را شکر؛ اين بار هم از حوادث و سوانح جاده‌اي جان سالم به در برديم.
روزها آن‌قدر بدوبدو داشتيم که به تنها چيزي که فکر نمي‌کرديم زلزله بود و شب‌ها هم که نيمي را مشغول ارزيابي برنامه روز قبل و تدارکات برنامه روز بعد بوديم و از شما چه پنهان افسون شب‌هاي روستا خواب از ديده‌مان مي‌برد و اما نيم ديگر را هم بيهوش و مدهوش بر بستر افتاده و خلاصه همه سه روز بالکل حواسمان از زلزله پرت بود؛ مگر آن‌گاه که اهالي دلشان مي‌خواست آن لحظه‌هاي خوفناک را يادآور شوند و قصه‌هاي واقعي را برايمان بازگو کنند.
طياره کوچکي که قرار بود ما را به يار و ديار برساند، از اين تازه خريداري‌شده‌ها بود از نوع ملخي. تميز و قبراق. بدون تأخير پرواز کرد و کمي که گذشت سفارش پشت سفارش شنيديم که کمربندها را محکم ببنديد و تازه ما متوجه تکان‌ها شديم. يادم آمد که وصيت‌نامه را ننوشته‌ام رو به همسفرم کردم و گفتم اگر رفتم و ماندي به همسرجان بگو آنچه از من باقي است بخشي متعلق به مردم است و بخشي را هم بايد بدهند براي خيريه؛ ترجيحا انجمن زنان پژوهشگر تاريخ. ديگر وقت نشد توضيح بيشتر بدهم و باز ادامه داديم ارزيابي کل برنامه سفر را تا صداي خلبان هم بلند شد که مي‌خواست آرامش بدهد و بگويد تکان‌ها را به چيزي نگيريم چون مهم نيستند، مي‌گذرد؛ يعني مي‌گذريم و گذشتيم و به سلامت فرود آورد خلبان طياره‌اش را و ما به سلامت پاي به زمين سخت فرودگاه مهرآباد گذاشتيم و من با خود گفتم اين بار هم زلزله منو نخورد!
شايد گوشت‌تلخ باشم؛ کسي چه مي‌داند... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.