لباسی بر تن مردم دنیا
ساسان گلفر
عنوانی در شماره روز چهارشنبه، 5 سپتامبر (14 شهریور) روزنامه بریتانیایی گاردین وجود دارد که بدون اغراق میتواند آه از نهاد هر روزنامهنگاری در ایران برآورد. ظاهر مطلب چندان چشمگیر نیست و موضوع از قرار معلوم خیلی حیاتی و از آن نوعی نیست که مرگ و زندگی مردم به آن بستگی داشته باشد. تیتر را در بخش مد و لباس روزنامه میتوان دید که حتی بسیاری از روزنامهنگاران کارکشته اینجا ممکن است بهعنوان موضوعی بیاهمیت و پیشپاافتاده و اضافهبرسازمان از کنارش بگذرند تا به کارهای خیلی مهم خودشان برسند؛ کارهای مهمی مثل گزارش لحظهبهلحظه بالارفتن قیمت ارز و سکه یا نقل اظهارات یک نفر که از این جناح پته چند نفر در آن جناح را روی آب ریخته و پرداختن به تکذیبیه یک آنجناحی که در جواب، گلیم را از زیر پای چند نفر در این جناح کشیده یا فکرکردن به اینکه چگونه میتوان حسوحال نوازندگان دمآخر کشتی تایتانیک را در قالب چند کلمه و یک تیتر بیان کرد. واقعا در این دقایق مثل همیشه حساس، صحبتکردن از مد و لباس خجالتآور نیست؟ ولی میتوان امیدوار بود که همه فقط به ظواهر امور نپردازند.
عنوان مقاله گاردین این است: «30 سال در مجله ووگ: چگونه آنا وینتور شیوه لباسپوشیدن جهان را تغییر داد». همچنان که از عنوان پیداست، مقاله به زندگی خانمی به نام آنا وینتور میپردازد و اطلاعات اضافه اینکه او متولد روستای هامپستد از توابع لندن در انگلستان و حالا 68 ساله است و تابعیت مضاعف آمریکا و انگلستان را دارد و از سال 1988 تا امروز به مدت 30 سال سردبیر مجله مد «ووگ» بوده و از 2013 هم مدیر هنری مؤسسه رسانهای 109ساله «کانده نَست» شده که 19 رسانه، از جمله «ووگ» با بیش از 164 میلیون مخاطب ثابت زیرمجموعه آن است. تا اینجای کار ظاهرا خیلی چیز مهمی نیست. بالاخره یکی از همان سلبریتیهای معمولی است در یکی از همان حرفههای پرزرقوبرق که دارد مثل معمول پول پارو میکند. بهاضافه اینکه شخصیت میراندا پریستلی در فیلم «شیطان پرادا میپوشد» که مریل استریپ 15 سال پیش نقش او را بازی کرد، اساسا بر مبنای شخصیت خانم وینتور ساخته و پرداخته شده و درواقع رمان و فیلمنامه آن را هم دستیار شخصی خانم وینتور نوشته است، ولی برای ما روزنامهنگارها او بیش از یک سلبریتی معمولی است. ما روزنامهنگارها هستیم که وقتی این تیتر را میخوانیم که چگونه یک روزنامهنگار «شیوه لباسپوشیدن جهان را تغییر داد» آه حسرت و عرق خجالت را باید با هم بکشیم و بریزیم؛ ما که اینجا با هر موضوعی روبهرو میشویم، اول در ذهنمان قلم خودسانسوری را دور تمام جاهای ممنوعه فراوان آن میکشیم؛ ما که ترجیح میدهیم همینجا گوشه میزمان به نقل از این و آن بپردازیم و یکذره از روی صندلی تکان نخوریم، مبادا که به استقبال خطر آنی و آشکار برویم؛ ما که روزبهروز داریم مخاطبمان را از دست میدهیم و با حسرت به مخاطبان میلیونی شبکههای ماهوارهای که سهل است، به کاربران مخاطب کانالهای تلگرامی نگاه میکنیم و حالا حتی اگر 10 یا 20 هزار خواننده داشته باشیم، باید به خودمان ببالیم. خلاصه میخوانیم که یک روزنامهنگار 30 سال است که لباس تن مردم دنیا را عوض کرده و میبینیم که خودمان باید دودستی به لباس تنمان بچسبیم که درش نیاورند. باشد، ما در این دقایق حساس به همان کارهای مهم روزمره خودمان میپردازیم و کاری به لباس تن کسی نداریم. لباسشان هم پیشکش خودشان.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.