سینمای انیمیشن جدی گرفته نمیشود
اشکان رهگذر. کارگردان انیمیشن سینمایی«آخرین داستان»
نزدیک به 16 سال است که در حوزه انیمیشن فعالیت میکنم. از انیمیشن کوتاه آغاز کردم و امروز نخستین انیمیشن بلند سینمایی من «آخرین داستان» در سیویکمین جشنواره جهانی فیلمهای کودکان و نوجوانان اصفهان حضور دارد؛ انیمیشنی که حاصل هشت سال تلاش و کار مداوم من و گروهی متشکل از بیش از صد جوان است. شاید کلیشهای باشد اگر بگویم بزرگترین مشکل انیمیشن در سینمای ایران این است که جدی گرفته نمیشود! دلیلش هم کاملا مشخص است، انیمیشن را جزئی از سینما نمیدانند، چون با آن دیده نمیشوند؛ دیدهشدن به معنای آنکه نمیتوانند با همکاری و حضور در یک پروژه انیمیشنی افتخاراتی کسب کنند و این حضور برایشان ملموس باشد؛ مانند بازیگرانی که در انیمیشن «آخرین داستان» بهجای شخصیتهای اصلی صحبت کردند و هرگز بهخاطر حضورشان در این انیمیشن مورد داوری در جشنوارهها قرار نمیگیرند. بنابراین انیمیشن با شخصیتهای خودش شناخته میشود و مخاطب با این شخصیتهاست که همذاتپنداری میکند؛ موضوعی که نیاز به دیدهشدن و حضور این شخصیتها دارد که البته همین شناختهشدن شخصیتهای انیمیشنی بسیار زمانبر و هزینهبردار است و نیاز به اعتماد و تداوم دارد؛ روندی که برای مدیران فرهنگی ما غریبه است و آن را نمیپذیرند. بخش خصوصی هم که دیگر جای خود دارد؛ برای این بخش هم سینمای کودک و نوجوان جذاب نیست، چون این سینما به درد عکسگرفتن نمیخورد. در نتیجه از آن استقبالی نمیکنند. تمرکز این سینما روی سرگرمیسازی است، نه از کسی انتقاد میکند و نه قرار است موضوعی را افشا کند. تنها قرار است بتواند کودکی را جذب کند که آنهم اصلا آسان نیست. بنابراین این سینما دور از حاشیه است و روی تواناییهایی تکیه میکند که تفاوت بسیاری با سینمای زنده دارد. انیمیشن به مباحث دیگری هم وابسته است، مانند نیروی متخصص و امکانات. در بحث آموزش که راه بسیار درازی پیشرو داریم، چون دانشگاههای ما کارگردانان انیمیشن تربیت میکنند، نه متخصصان انیمیشن؛ کسانی که بتوانند وارد عرصه تولید شوند و در مراحل مختلف تولید انیمیشن فعالیت کنند. مانند آنچه در سینمای زنده میبینیم. از نظر امکانات، شاید ما امکانات بهروز دنیا را نداشته باشیم، اما اینقدری امکانات داریم که بتوانیم همتراز معمول دنیا انیمیشن بسازیم و به جهان ارائه کنیم. فکر میکنم درحالحاضر مهمترین نیاز انیمیشن کشور ما تداوم است؛ یعنی اعتقاد به اینکه انیمیشنسازان باید مرتب انیمیشن تولید کنند و آنقدر ادامه دهند تا بالاخره انیمیشنهای ما روزبهروز بهتروبهتر شوند؛ همانطور که در سینمای زنده ایران هرسال دهها فیلم ساخته میشود و این جریان متداوم است که درنهایت به بازدهی مینشیند. همین جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان که در وسط هفته سالن 500 نفره را پر میکند، نشان میدهد که این سینما اگر تداوم داشته باشد و روی آن تبلیغات انجام شود، مورد استقبال مردم هم قرار میگیرد. درواقع اگر به تاریخ سینمای کودک نگاه کنیم، هرگاه فیلم خوبی در این سینما ساخته شده، سالنهای سینما خالی نمانده است. بنابراین باید ادامه دهیم تا به نتیجه خوبی برسیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.