آدم بدها!
گیتی صفرزاده
حدودا 23 سال قبل خبر یک اختلاس 123 میلیاردتومانی، خبر مهم و شوکهکننده روز شد. یادم هست عموم مردم با تعجب و حیرت درباره این ماجرا که مربوط به یکی از بانکها بود و نام یکی از چهرههای شناختهشده و مسئول هم در آن مطرح بود صحبت میکردند. آن روزها در نشریه «گلآقا» کار میکردم و میدیدم که بازتاب چنین خبر حیرتآوری و چگونگی برخورد با آن چقدر در نشریه مورد بحث است. عاقبت گزارشی به طنز درباره ماجرا چاپ شد که هم مورد استقبال مردم قرار گرفت و هم دستاندرکاران اختلاس. استقبال گروه دوم به این شکل بود که متهم سرشناس ماجرا از «گلآقا» شکایت کرد (آن روزها متهم به اختلاسگربودن هنوز خیلی ناخوشایند و مغایر با ارزشها به حساب میآمد) و کیومرث صابری بهعنوان مدیرمسئول به دادگاه رفت، قاضی دادگاه هم کسی نبود جز برادر سعید مرتضوی که آن روزها تازه تلاش کرده بود تا برای روزنامهنگاران چهره آشنایی شود و نتیجه دادگاه با تعهد «گلآقا» به عدم تکرار چنین مواردی و تذکر به نشریه پایان یافت. صابری وقتی به دفتر نشریه برگشت، گفت: بههرحال مهم این است که آن گزارش را چاپ کردیم. پشتبندش هم لبخند رندانهای زد و گفت: حالا این مرتضوی خیلی هم آدم بدی نبود! حالا دو دهه بعد از آن ماجرا، به روزگار نگاه میکنم. رقمهای اختلاس بهقدری چشمگیر شدهاند که مغز من توان پردازششان را ندارد و متهمان به اختلاس نیازی به رد یا تأیید عملشان احساس نمیکنند (البته اگر هنوز در جمع صمیمی ما حضور داشته باشند). نشریات در این فکر هستند که آیا تا دو ماه دیگر کاغذی خواهند داشت که بتوانند روی آن کلمهای چاپ کنند یا نه و مسئولان بهجای رسیدگی به امور مسابقهای در بینشان شکل گرفته تا معلوم کنند فرزندان هرکدامشان کجا هستند، چهکار میکنند و از چه رانتهایی استفاده کردهاند (و منزهترینشان که عقیده دارند فرزندانشان بهعنوان موجودی مستقل به دنبال زندگی و علایق خود به خارج از مرزها رفتهاند، راز تربیت موفق خود را بیان نمیکنند که چطور کاری کردهاند که بچههایشان جذب این مرزوبوم نشدهاند) و آنها که به دیار باقی رفتهاند... . به نظرم ما را از آن بالا خیلی کوچکوریز میبینند، درست به ریزی همین چیزهایی که گرفتارش شدهایم. دلم میخواهد لبخند رندانهای رو به آسمان بزنم و بگویم: ما آنقدرها هم آدمهای بدی نیستیم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.