|

مسیح مهاجری، مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی:

آقای هاشمی گفتند خوب علیه ما می‌نویسید

حجت‌الاسلام مسیح مهاجری، ۳۷ سال است که مدیرمسئولی روزنامه «جمهوری اسلامی» را برعهده دارد. او با «ایسنا» در مورد این روزنامه، واکنش‌ها به مطالب روزنامه و کم‌رنگ‌شدن تصاویر و سخنان امام خمینی (ره) در صداوسیما گفت‌وگو کرده که خلاصه آن در ادامه می‌آید: ‌روزنامه جمهوری اسلامی در ۹ خردادماه سال ۵۸ کار خود را آغاز کرد. از همان ابتدا آقای مهندس موسوی مدیرمسئول و سردبیر روزنامه شد. من از تیر سال ۶۰ در روزنامه مشغول شدم و تا الان نیز همچنان هستم؛ البته این بودنم تا الان علیرغم میل خودم است. به همین دلیل هم چندبار با آقای خامنه‌ای صحبت کردم که تغییراتی را نه‌فقط در روزنامه جمهوری اسلامی، بلکه در روزنامه‌های کیهان و اطلاعات هم ایجاد کنند. ‌زمانی که فعالیت حزب در سال ۶۶ متوقف شد، قرار شد که روزنامه جمهوری اسلامی به‌عنوان یک روزنامه بخش خصوصی به فعالیت خود ادامه دهد. از آنجا که از همان ابتدا صاحب‌امتیاز روزنامه آقای خامنه‌ای بودند، ما تا اوایل رهبری آقای خامنه‌ای اسم ایشان را به‌عنوان صاحب‌امتیاز در روزنامه ذکر می‌کردیم. وقتی ایشان پس از رحلت امام (ره) رهبر شده بودند، طی صحبتی به ایشان گفتم که ممکن است گاهی در روزنامه اشتباهی صورت بگیرد، نباید این اشتباهات به نام رهبری تمام شود؛ اگر شما موافق باشید، اسم شما را دیگر در روزنامه ذکر نکنیم. با موافقت ایشان، با وزارت فرهنگ و ارشاد صحبت کردم و قرار شد در اسناد وزارت ارشاد اسم آیت‌الله خامنه‌ای به‌عنوان صاحب‌امتیاز باشد، اما اسم ایشان در روزنامه ذکر نشود و فقط اسم مدیرمسئول منتشر شود. ‌شمایلی که روی لوگوی روزنامه وجود دارد، یعنی همان قطره خونی که به ابتکار آقای موسوی، به یادگار از حادثه هفتم تیرماه و به احترام به آقای بهشتی و شهدای این حادثه روی روزنامه مانده است، از ویژگی‌های روزنامه جمهوری اسلامی است. ‌ما هیچ‌گاه برای انتشار مطلب، هماهنگی با بیت رهبری، نیروی انتظامی و جاهای دیگر نداشته‌ایم و الان هم همین‌گونه است. یکی از خصوصیات روزنامه جمهوری اسلامی و خود من این است که مهم‌ترین ویژگی روزنامه‌نگاری را استقلال می‌دانم. اگر روزی به آنجا برسم که در روزنامه بگویند این مطلب را بنویسیم یا ننویسیم، دیگر در روزنامه نخواهم بود. ‌ما این موضوع را رعایت می‌کنیم که به کسانی که قبولشان نداریم یا می‌خواهیم از آنها انتقاد کنیم، هیچ‌گاه اهانت نمی‌کنیم. این‌گونه نیست که یک روز بگوییم «حضرت آیت‌الله‌العظمی» و یک روز بگوییم «آقای میرزا»! اگر عنوانی برای کسی قائل هستیم، در انتقاد و تعریف از همان استفاده می‌کنیم. احترام افراد را حفظ می‌کنیم و بدوبیراه به کسی نمی‌گوییم. من به یاد ندارم ما در روزنامه جمهوری اسلامی به کسی اهانت کرده باشیم. ‌واقعیت این است که قدر آقای هاشمی در کشور دانسته نشد. من با توجه به شناختی که از ایشان داشتم، همیشه سعی کردم از ایشان دفاع کنم. البته انتقاد هم می‌کردم. در آرشیو روزنامه مقالات انتقادی درباره آقای هاشمی داریم که وقتی ایشان در اوج قدرت و رئیس‌جمهوری بود، منتشر کردیم. ‌به‌عنوان‌مثال آن زمان در سفری به قم دیدم که ساختمان‌های زیادی در حال ساخت است. مقاله‌ای دراین‌باره نوشتم و گفتم که این چه وضعیتی است؟ مردم فقیر هستند و شما مشغول ساختمان‌سازی؟ و به دولت تاختم که چرا اجازه می‌دهید این کارها انجام شود. چند روز بعد رفتم پیش آقای هاشمی و ایشان گفت خوب علیه ما مقاله می‌نویسی! گفتم این شرایط را دیدم و حق من انتقاد است. گفت که «این دستگاه‌ها به من ربطی ندارد و زیرمجموعه رهبری هستند. البته من می‌دانم چون شما به رهبری نمی‌توانید چیزی بگویید، به ما گفتید». ‌امام (ره) به تلویزیون در چارچوب‌ها و اصول، آزادی عمل می‌دادند و به همه رسانه‌ها گفتند که این‌قدر مرا مطرح نکنید؛ یعنی رسانه‌ها را انحصاری من نکنید. همه سهم دارند و همه باید مطرح شوند و برای این موضوع هم بسیار تلاش کردند. این کار بزرگی که آن زمان امام (ره) انجام دادند و در عمل و گفتار سعی کردند رادیو و تلویزیون به معنای واقعی ملی و متعلق به همه باشد و فقط در اختیار یک قشر نباشد. ‌ما هیچ‌گاه ندیدیم که امام (ره) بگوید چرا حرف فلانی را پخش کردید یا حرف فلانی یا فلان جمع را پخش نکنید. این در حالی است که الان رادیو و تلویزیون خیلی بسته شده است. درواقع تلویزیون با امام خداحافظی کرده است. ممکن است جمله‌ای از ایشان را قبل از خبر یا در رادیو پخش کنند، اما به همین‌ها اکتفا می‌کنند. اگر هم بخواهند جایی از تصاویر و جملات امام (ره) استفاده کنند، در راستای مقاصد خودشان است و درواقع جناحی این کار را انجام می‌دهند. ‌اگر حرف‌های اساسی امام پخش شود، نگاه‌ها به رادیو و تلویزیون و حکومت و خیلی از افراد تغییر می‌کند و درواقع از پخش حرف‌های امام (ره) می‌ترسند. اگر صحبت‌های ایشان پخش شود، نظر مردم به رادیو و تلویزیون عوض می‌شود؛ چون فکر می‌کنند پس چرا تلویزیون خلاف این صحبت‌ها عمل می‌کند؟ ‌اگر به افرادی که به‌عنوان صاحب‌نظر در مسائل سیاسی و منطقه‌ای در رادیو و تلویزیون صحبت می‌کنند، دقت کنید، متوجه می‌شوید آن‌قدر تعداد این افراد محدود است و آن‌قدر به‌واسطه حضور مکرر شناخته شده‌اند که دیگر از پیش می‌دانیم چه کسانی می‌خواهند حرف بزنند و حتی چه می‌خواهند بگویند؛ حرف‌ها هم حرف‌هایی است که خود رادیو و تلویزیون در دهان این افراد می‌گذارد و آنها هم می‌گویند. درواقع یا اینها حرف خودشان نیست یا اگر هم حرف خودشان است حرف جدید و مهمی نیست. ‌وقتی آقای خامنه‌ای رهبر شدند، هنوز رئیس‌جمهوری نیز بودند. ایشان از ما مدیران روزنامه‌های اصلی آن زمان که هفت یا هشت نفر بودیم برای حضور در جلسه‌ای دعوت کردند. در این جلسه گفتند که وضعیت من با امام (ره) فرق می‌کند و شما باید به من کمک کنید؛ کمکتان هم به این صورت باشد که هفتگی با هم جلسه‌ای داشته باشید و هم‌فکری کنید تا به نظام کمک کنید و بتوانیم اهداف نظام را پیش ببریم و ما هم گفتیم چشم. از اتاق ایشان که بیرون آمدیم، به دفتر آقای میرمحمدی، رئیس دفترشان در ساختمان ریاست‌جمهوری، رفتیم و اولین جلسه‌مان را همان‌موقع تشکیل دادیم. ‌این جلسات تا اول دولت آقای احمدی‌‌نژاد همچنان برگزار می‌شد. یکی از برکات آقای احمدی‌نژاد این بود که این جلسات را هم به‌هم زد؛ چون آن‌قدر اختلاف در رسانه‌ها و افکار عمومی ایجاد کرد که این جلسه‌ها خودبه‌خود کنسل شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.