کار نجاتمان میدهد؛ اما تا کی؟
بهروز غریبپور- کارگردان
روزهای سخت حتی بسیار سخت را با همه وجودمان احساس کردهایم و به اندازه نصف عمر یک آدم 80ساله در تبوتاب بودهایم؛ «بابابزرگ و ترب» را که اجرا میکردیم، سیرن پارک لاله هشدارها را پخش میکرد و دل توی دلمان نبود که موشکی، بمبی همهمان را خاک میکند، خدا را شکر که ماندیم.
فیلم «کارآگاه2» را که میساختم، قطعهای از موشک درست جلوی پای فریبا جدیکار، بازیدهنده و بازیگر عزیزمان فرود آمد؛ رفته بود که هوایی بخورد و بهجای آن معجزه را لمس کرد و زنده ماند و موشک گیوتینهاش نکرد. «سفر سبزدرسبز» را که میساختم، پیکر شهدای جنگ از برابر تالار هنر اصفهان میگذشتند و با اینکه شهر غرق ماتم بود، ما لحظهای از کارمان غافل نبودیم. ماندیم و دوام آوردیم. دوام آوردهایم چون احساس درست یا غلطمان این بود که «با همیم» و دشمن، بیرون از مرزها هست و بود. اما این روزها که دزدی و فساد و فقر نابودکننده اخلاق بر ما وزیده است و غارتگران، بیامان ثروت ملی را به توبره، توبره که نه، به انبانی بیتهوتاریک فرو بردهاند و میبرند و دشمن از درون ایران را نشانه رفته است و در آرزوی روزی هستم و هستیم که بازنده نباشیم: هنرمند که تافته جدا بافته نیست و اگر امتیازی دارد، به میزان حساسیتش بستگی دارد و میزان و شدت دردی است که میکشد. اما خود من عادت دارم که خودم را و گروهم را در کار غوطهور کنم تا این رنج و خشم «اپرای عشق» را که در حال آمادهسازی آن هستیم، خدشهدار نکند و باوجود گرانی همهچیز و رشد لحظهای قیمتها و
خبرهای تکاندهنده غارتها، کنار هم که هستیم، کار نجاتمان میدهد؛ اما تا کی؟
خدا میداند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.