|

اعتماد برباد رفته

ابراهیم عمران: فروشگاهی را در نظر بگیرید که این روزها به سبب نوسان نرخ ارز قیمت کالاهای آن روزانه و شاید ساعتی، بالا و بالاتر می‌رود و در این بین اگر مدیریت فروشگاه به کارکنان فروش، مشاوره و توضیحات لازم را ندهد، از چرایی این بالارفتن‌ها؛ و آرام نکند روح سرگردان و شوک‌زده خریدار را؛ چه بر سر آن فروشگاه و مدیریتش خواهد آمد؟ اگر پرسنل بخش فروش با آرامش و ادب و با از بالا نگاه‌نکردن، به مشتری جواب دهند و کمی شرح دهند که چرا اوضاع این‌چنین شده، به‌حتم خریداران هم با کمی آرامش بهتر که فروشنده خود را موظف به توضیح می‌داند، خرید خود را انجام می‌دهند. هرچند همان قیمت‌های گزاف را پرداخت کرده‌اند و قسم دوم آن است که خریدار با فروشنده رودررو شود که یک کلام توضیح نمی‌دهد و به قول معروف می‌گوید: «همینی که هست». در این اوضاع هرچند خریدی صورت می‌پذیرد که از روی «ناچاری» است که هم پول رفته و هم اعصاب و آرامش. این مقدمه نقب کوتاه و حکایت این روزهای اقتصاد ایران است که هیچ فرد و نهادی خود را جواب‌گوی چرایی آن نمی‌داند یا اینکه در این برهه اراده بر جواب‌گویی نیست. اینکه با وجود گفته کارشناسان اقتصادی و روان‌شناسی، در این اوضاع‌واحوال آنچه کمی تسکین‌بخش روح ناآرام و ذلت‌کشیده توده مردم است، همانا گفت‌وشنود مسئولان در هر رده و جایگاه با مردمی است که امید و دل‌آرامی‌شان از بین رفته؛ ولی افسوس فرجامی ندارد این کردار و به‌واقع جواب درستی نمی‌یابیم که چرا این کوچک‌ترین کارها انجام نمی‌شود و اگر قرار است از تنگه‌های سخت اقتصادی عبور کنیم، چرا نباید با گفتن برخی ناگفته‌ها همراه باشد؟! اگر ذهن و روان ناآرام این روزهای مردم، برایش مرهمی یافت نشود و توده بزرگ مردمی، خود را بی‌ملجأ و مأوا بدانند و این حس ایجاد شود که فرد و افراد و نهادی جواب‌گوی آنان نیست، در آینده نه‌چندان دور نوعی سستی و بی‌انگیزگی در بزنگاه‌های خاص، در آنان پدید می‌آید که به صواب و ثواب هیچ‌کس نیست. مردم خوب می‌دانند فشار بیرونی و سوءمدیریت درونی دو پاشنه‌آشیل کشورداری در حوزه اقتصاد است و کاری هم به تئوری‌های سخت و نافهم و شاذ اقتصادی ندارند و اقتصاد برایشان در قیمت شیر و ماستی است که چندین درصد بالا می‌رود و هزینه آنها را چندبرابر می‌کند. اقتصاد برای آنها قیمت اجاره‌خانه است که صاحب‌خانه به‌ناچار افزایش نامعقولی برای آن ایجاد می‌کند و معنای نهایی اقتصاد برای آنان درآمد آخر ماهشان است که واریز نشد و از ارزش آن چندین‌برابر کم شده است. برای این مردم گفتاردرمانی و گفتن حقایق موجود از اضافه‌کردن چنددرصد به حقوقشان، قابل پسند‌تر است. هرچند این کمترین و بی‌هزینه‌ترین کارها هم تا‌به‌حال انجام نپذیرفته و روزهاست که با استرس و فشار زیاد بر مردم سپری می‌شود. از چند ماه قبل قرار بود وزرا و مسئولان با مردم حرف بزنند و شرایط را بر اساس واقعیت‌ها تبیین کنند؛ نه‌تنها چنین نشد، بلکه دیگرانی سکاندار این «من و تو» شدند تا از «ما» نوبتی برایمان بسازند که رسانه‌های خودمان عاجز از آن شدند. به قول شیخ سخن؛ سعدی: چو سائل از تو به زاری طلب کند چیزی/ بده وگرنه ستمگر به زور بستاند

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.