نیاز به فرهیختگی
گیتی صفرزاده
از آنجا که روزگارم به شکلی مرتبط با کتاب است، اغلب اوقات وقتی مردم با من روبهرو میشوند، بعد از گفتن چند کلمه غلوآمیز در ستایش کتاب، میپرسند: راستی هنوز کسی کتاب میخواند؟
حقیقت این است که با کتابنخواندن آدمها مشکلی ندارم، فقط دوست دارم بدانم ته ذهنشان زندگی را چه شکلی میبینند، برای همین بهجای جواب میگویم: راستی بعد از آخرین نوسانات قیمت سکه هنوز کسی نان میخورد؟ یا بعد از کاهش ذخیرههای آبی هنوز کسی ازدواج میکند؟ یا بعد از افزایش پارازیتها هنوز کسی بچهدار میشود؟ یا بعد از کشتهشدن آخرین نسل ببرهای مازندران هنوز کسی به دیدن دوستان و بستگان میرود؟ بعضی با لبخند هوشمندانهای به نشانه اینکه غرض حرفم را فهمیدهاند میگویند: چهکار میشود کرد؟ آدمیزاد نیازمند همینهاست دیگر، بدون اینها که نمیتواند زندگی کند. گروهی دیگر به نشانه اینکه بخش فراتری از ماجرا را میبینند جواب میدهند: اشتباه نکنید، منظورمان این بود که با این پیشرفت تکنولوژی و وسایل سرگرمی عجیب است که هنوز کسی عشق کتاب کاغذی داشته باشد. عدهای هم سری به نشانه تأسف تکان میدهند و میگویند: میفهمیم چه میگویید، خود ما خیلی دلمان میخواهد که کتاب بخوانیم، ولی انگار نمیشود جور دیگر زندگی کرد. از همه جوابها تنها این کلمات در ذهنم نقش میبندد: نیاز، عشق و جور دیگر. به همین خاطر با ژست یک کتابخوان با حرکتی انساندوستانه و همدلانه روی شانه طرف مقابلم میزنم و میگویم: راست میگویید، نیازهای آدمیزاد عشقی میدهد که زندگیاش را جور دیگری میکند. طرف مقابل حتما این جمله سنگین را به حساب فرهیختهبودنم میگذارد، سری به نشانه تأیید تکان میدهد و میرود تا با خیال راحت باقی زندگیاش را ادامه دهد. من چهکار میکنم؟ راستش را بگویم همه این گفتوگوها را مثل یک نمایش در ذهنم میسازم و چون خیلی طولانی و وقتگیر است در جواب سؤال اول فقط لبخند میزنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.