|

روایتی از مرگ

«اولین‌بار که مردی هفت سال‌ونیمم بود. زودتر از وقت پیش‌بینی‌شده از یک جشن تولد به خانه برگشته بودم که صدای تو را از اتاق‌تان شنیدم، به‌هرحال روزی که دیگه نتونم راه برم، یه گلوله تو سرم شلیک می‌کنم. شما که نمی‌خواید مدام صندلی چرخ‌دار من رو هل بدید؟ ها؟ نمی‌خوام دیدیه رو وادار به این کار کنم. دیگر بین عصاهایت هم قادر به ایستادن نبودی. درحالی‌که اشک در چشمانم حلقه زده بود، لبخند زدم. این ویژگی همیشگی خود تو بود؛ فداکاری خودخواهانه. هرچند اگر حق انتخاب می‌داشتم، هل‌دادن صندلی چرخ‌دار را به راه‌رفتن پشت‌سر یک تابوت ترجیح می‌دادم؛ اما زندگی، زندگی تو بود، انتخابت را کرده بودی و من تو را به خوبی می‌شناختم، نباید برای متقاعدکردنت خود را بیهوده خسته می‌کردم». این آغاز رمان اتوبیوگرافیکی با عنوان «پدر حضانتی» است که دیدیه ون کولارت، نویسنده معاصر فرانسوی، نوشته و به‌تازگی با ترجمه بنفشه فریس‌آبادی توسط نشر چشمه منتشر شده است. دیدیه ون کولارت نویسنده بلژیکی‌تبار فرانسوی است که در سال 1960 در شهر نیس فرانسه متولد شده است. او خیلی زود تصمیم می‌گیرد رمان‌هایش را به قصد کسب درآمد منتشر کند اما در ابتدا هیچ ناشری حاضر به انتشار آثارش نمی‌شود تا اینکه در سال 1981 بالاخره یک ناشر اثری از او را منتشر می‌کند و بعد از آن آثارش با اقبال مخاطبان روبه‌رو می‌شود. «پدر حضانتی» ادای دین نویسنده به پدرش است؛ مترجم کتاب در بخشی از مقدمه‌‌اش دراین‌باره نوشته: «کتاب حاضر که جایزه مارسل پانیول را در 2007 نصیب خود کرد، در حقیقت ادای دین و احترام دیدیه ون کولارت به پدرش رنه ون کولارت، وکیل برجسته، داستان‌پرداز شوخ و تاثیرگذارترین شخصیت در زندگی این نویسنده است؛ پدری شگفت‌انگیز که خود را روحی آزاد می‌دانست که برای جوراب‌پوشیدن هم به کمک نیاز دارد... سرباز کهنه‌کار و خلع‌سلاح‌شده‌ای که برای امدادرسانی به کسانی که کمتر از خودش معلول بودند همیشه اعلام آمادگی می‌کرد. شخصیتی چنان ماندگار و دوست‌داشتنی که سوگوارانش در مراسم تدفین تنها یک سوال را در ذهن‌شان مدام تکرار می‌کردند: بعد از این دیگر چه کسی مرا خواهد خنداند؟ پدری که، به قول نویسنده، از بسیاری جهات می‌توان او را به مادر رومن گاری در رمان میعاد در سپیده‌دم شبیه دانست. می‌توان گفت نثر و سبک نگارش ون کولارت نیز در این رمان به شخصیت پدرش شبیه است؛ ترکیب تراژدی با کمدی، گذار ناگهانی از اندوه مرگ به نیروی حیات و همزمانی وضعیتی مضحک با غمی وصف‌ناپذیر، یادآور ون کولارت پدر است...». «ماهی عشق»، «تعطیلات یک روح»، «مسیر یک‌طرفه»، «شب قبل در قرن پانزدهم» و «شاهدان ازدواج» از دیگر آثار ون کولارت هستند که آنها نیز جوایزی را به دست آورده‌اند. در بخش دیگری از رمان «پدر حضانتی» می‌خوانیم: «چندان تعجب‌آور نیست که میان چیزهای زیادی که داشتن‌شان را مدیون تو هستم، دوستانت جایگاه ویژه‌ای دارند. آن‌ها به واسطه علاقه متقابلی که به‌رغم تفاوت نسل میان‌مان وجود دارد، همگی امروز جزء دوستان من هستند. آن‌ها همه دارای ارزش‌ها و ویژگی‌های مشترکی هستند. ویژگی‌هایی که به من هم منتقل شده‌اند: وفاداری، تخیل، سخت‌گیری و شجاعت. اولین کسی که میان دوستانت به من توجه کرد ...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.