|

آموختن از کسی که عکس ما بود

صدرا محقق

برای ما که وِرد شبانه‌روز روی لبمان «ناامیدی»، «یأس» و «رفتن» ‌است، چه نوشدارویی بهتر از دیدن و شنیدن هن‌وهن نفس‌های به‌شماره‌افتاده‌ انسان شریف 85ساله‌ای که پله‌های ساختمانی بلند را شمرده‌شمرده بالا می‌رود تا با شوق تمام‌نشدنی خود برای ساختن، آموختن و امیددادن، گامی دگر بردارد؟

صحبت از «توران‌خانم» است؛ توران میرهادی، مادر ادبیات کودک‌و‌نوجوان ایران که بیش از 60 سال ذره‌ذره وجودش را تا آخرین لحظات بودنش، خستگی‌ناپذیر و الگووار صرف آموختن، پروراندن و فرهنگ‌سازی برای کودکان این مرزوبوم کرد. مادری که کلیدواژه‌های همیشگی‌ و تمام‌نشدنی‌اش «کار گروهی» و «جلب اعتماد مردم» بود؛ همان کیمیاهای گم‌شده این روزهای ایران. هرچه خیلی از ما می‌گوییم و می‌کنیم، او دقیقا نقطه مقابلش بود؛ ما از «یأس» می‌گوییم و او اسطوره «امیدواری» بود، ما ذهن و جهان‌مان از «نشدن‌ها» لبریز است و او نماد «خواستن و شدن» بود، ما دغدغه اصلی‌مان «رفتن» است و او مثال ملموس «برگشتن» و ساختن وطن. هرچند تا بود، خیلی از ما آن‌طور که باید نشناختیمش، دیر رسیدیم چون فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه، سال ۹۵ رخت سفر بست و از میان ما رفت. حالا اما فرصتی مغتنم دست داده است برای از نو شناختنش؛ فرصتی از زاویه لنز دوربین رخشان بنی‌اعتماد و مجتبی میرتهماسب با فیلمی در ستایش توران ایران‌زمین، فیلمی به نام «توران‌خانم». ما که تشنه و نیازمند امید و یافتن الگوهایی درست هستیم، دیدن «توران‌خانم» را نباید از دست بدهیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.