طعم «گس»ِ تزريق
مريم پيمان
پاي چپم را هم از زير تنم آزاد ميکنم. تاب درد استخوانهاي پاهايم مدتهاست به پايان رسيده است. صداي گنگ شلوغي جمعيت گرما را در بدنم بيشتر ميکند. مانتو را از زير چادر آرام بيرون ميکشم و روي کيفم ميگذارم. سخنران از شکر ميگويد. به سقف برزنتي نيمبند تکيه نگاه ميکنم و آرزوي باد و باران. هوا گرم است. با دستمالي دور گردنم را از عرق پاک ميکنم. درد در پاهايم بيدار ميشود. کسي کنارم تنگ مينشيند. پاي راستم را نيمهباز روي زمين رها ميکنم. درد آرام ميگيرد. يک هفته است با سِري و دردِ پاي راست به اميد داروي بعدي و تسکين چنددقيقهاي کلنجار رفتهام. نيمه شب بود. اين بار توان بيرونرفتن و تزريق را نداشتم. خودم دست به کار شدم. مثل خيلي وقتها. سرماي آمپول گرماي انگشتان لرزانم را آرام ميکرد. سوزن را روي پاي راستم به سختي فرو کردم. يادم نيست چه شد. دستم لرزيد. جاي بدي نشست. درست روي رگ سياتيک! آه کشيدم. چند سال پيش بود که روزي به دفتر شرکت دارويي رفته بودم. با آرامش به من ياد دادند که چگونه و با چه آدابي دارو را مخلوط و تزريق کنم. آنقدر مخلوطکردن دارو مهم بود که تزريق کمتر مهم شد. سالي گذشت تا داروها ديگر مخلوطشده به داروخانه رسيدند و من و همه مبتلايان به دارو را از ترس کفکردن مايع دارو هنگام مخلوطشدن نجات دادند. ميگفتند اگر کف کند، عوارض بيشتر و اثر دارو کمتر ميشود. باران شدت ميگيرد. کسي به پاهايم خيره ميشود. جمعشان ميکنم. درد آرامآرام بيشتر ميشود. بارها گفتهاند که قبل از تزريق محل را با يخ سرد کنيد و براي رفع درد، کيسه آبجوش راهحل خوبي است. اما اضطراب و ديرشدنها و از همه بدتر اعتياد دارويي شديد اين روزها مجال صبر هنگام تزريق را نميدهد. گرما هم که داستان تکراري درد است و درد. اين شبها حتي براي کاهش درد استخوانها و محل تزريق تحمل پتوي نازک مسافرتي را هم ندارم. هر چه روزگار خوب است و همه چيز مرتب، درد هم هست و مرتب. خيليها ميتوانند در دست و شکم هم تزريق کنند، اما من چنان «شکننده» و «نازک» توصيف ميشوم که جاي زيادي براي تزريق ندارم. درست يادم نيست. اما وقتي سوزن را خارج کردم، کمتر از نيمي از دارو و خون در سرنگ مانده بود. روي پاي راستم خون نشست و از انگشتان پا تا کمر سِر شد. طاقت نميآورم. پايم را صاف ميکنم. آسپيره نکرده بودم، جاي خوبي هم نداشتم. ترسيدم. حتي ماساژ هم ندادم. خواستم آثار جرم را پاک کنم. سريع بلند شدم. اما ميدانستم که بعد از تزريق نبايد راه رفت. دور گردنم را باز از عرق پاک ميکنم. چادر را باز ميکنم. نسيمي نميوزد. درد در پاهايم امان ميبرد. کسي آرام ميخواند: «الهى وَكَمْ مِنْ عَبْدٍ اَمْسى وَاَصْبَحَ سَقِيماً مَوْجِعاً فى اَنَّةٍ وَعَويلٍ يتَقَلَّبُ فى غَمِّهِ لا يجِدُ مَحيصاً» خيس ميشود صورتم. غم در جانم رخنه ميکند و درد در جسمم. همه ميگويند: «اللّهُمَّ اغفِر لِلمُومِنينَ وَ المُومِنَاتِ». ناله ميزنم. ميگويد: «وَ اِنَّکَ عَلَي کُلِّ شَيءٍ قَديرٌ» آسمان روشن ميشود. باران غوغا ميکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.