|

مقابله با تهدیدهای آمریکا چگونه باشد؟

فریدون مجلسی

این روزها آمریکا با انتقال سفارتش به قدس، خشم فلسطیني‌ها و جهان اسلام را برانگیخته و با اعلام 12 فقره شروط پیش‌نیاز هرگونه مذاکره با ایران، عملا راه مذاکره و دیپلماسی را مسدود کرده است. وقتی راه دیپلماسی بسته شود، چه راهی باقی می‌ماند؟ از جنگ و ویرانی به‌عنوان راه‌حل نهایی نام می‌برند که البته حذف مسئله یا سوزاندن صورت مسئله راه‌حل نیست. مدت‌هاست تلاش می‌شود ایران را به جنگی تدریجی و فرسایشی در داخل و خارج بکشانند تا منابع مالی کشور تحلیل رود. درست است كه اکنون ایرانیان از شرط‌گذاری اهانت‌آمیز آمریکا به خشم آمده‌اند و فریاد دشنام برخاسته است، اما دشنام و پاسخ خشمناک که فقط می‌تواند دیگران را هم از نزدیک‌شدن به ایران بگریزاند، راه‌حل نیست، بلکه راهی است به همان دامی که برای بهره‌برداری در این مسیر گسترانده‌اند. باید شرط‌ها را دقیقا خواند و پاسخ روشن و محكم داد. اگر می‌گویند طالبان را ایران ساخته است، هرچند پاسخ را خودشان هم می‌دانند، اما باید به مردم داخل و خارج کشور گفت طالبان تولیدی ضدایرانی با همکاری عربستان و اطلاعات ارتش پاکستان بوده است که نهایتا به افغانستان به‌عنوان لقمه‌ای در جایگاه «فضای حیاتی» می‌نگرد. آغاز طالبان با قتل‌ عام دیپلمات‌های ایرانی همراه بوده است. داعش نیز از آغاز به کشتن شیعیان پرداخت و کردها را نیز با فریاد مجوس و رافضی می‌کشت. اتهام دست‌داشتن ایران در تولید طالبان و داعش را وزیر خارجه عربستان در مقابل ترامپ بر ایران وارد کرد که مانند فریاد بگیر، بگیر دزد در حال گریز است. اما باید توضیح داده شود که چنین اتهاماتی حتی به صورت پنهانی وارد نبوده است. پناهندگی قدیمی گلبدین حکمتیار ضدایرانی در ایران امری آشکار بود که نیاز به توضیح دارد؛ در میان شروط آن را که به انتهای فهرست برده بودند، می‌توان عنصر و انگیزه اصلی این تهدیدها دانست که رفع تهدید نسبت به اسرائیل است که حضورنداشتن در سوریه و عراق و حتی موضوع موشک‌های تدافعی نیز وابسته به آن است. عدم روابط نزدیک ایران و عراق که درواقع شرط عربستان است، به منظور بازگرداندن حاکمیت اقلیتی سنی مورد علاقه عربستان است، بدون آنکه حتی مسئولیت‌های مشترک خود را در جنگ صدام پذیرا باشد که ایران آسیب‌دیده از آن تجاوز بی‌شرمانه نمی‌تواند زیر بار حکومت بعثی/ وهابی دیگری در عراق برود.

اما در سرمقاله «شرق» دوم خرداد 97 به قلم آقای سیدمصطفی میرمحمدی، عضو هیئت علمی دانشگاه مفید، آمده است که ایشان در پاسخ انتقال سفارت آمریکا به قدس که به کل مسئله فلسطین بازمی‌گردد، به جای خشم‌گرفتن به قانون استناد کرده است. چند وقت پیش که جماعتی ایرانی از پیروان شخصیتی با نوعی نگاه فرقه‌ای متفاوت در ساعت تعطیل سفارت ایران در لندن با نردبان تاشو به سایبان سردر سفارت ایران رفته و با پایین‌کشیدن پرچم دوساعتی شعار داده بودند، این عمل با واکنش شدیدا اعتراض‌آمیز و قانونی سخنگوی وزارت امور خارجه مواجه شد که حفاظت سفارتخانه‌ها را برعهده کشور میزبان می‌داند و خصوصا به اینکه در حضور پلیس رخ داده بود، معترض بودند، البته پلیسی در صحنه دیده می‌شد و دوساعته قضیه برچیده شد. این اعتراض وارد بود. حال فرض کنید اگر در یونان سفارت ژاپن واقعا در حضور پلیس یونان توسط گروهی یونانی شناخته‌شده اشغال شود و خسارات مالی و شکستن و بردن و سوزاندن هم به بار‌ آید، میزان مسئولیت تا چه اندازه خواهد بود. اعتراض وزارت امور خارجه به دولت انگلیس برای آن تعرض بدون ورود دوساعته گروهی ایرانی در سفارت ایران در لندن، بیشتر رنگ یادآوری به آن دلواپسان ایرانی سفارت‌نورد را داشت. می‌خواهم بگویم راه‌حل، قرارگرفتن با متانت در پناه قوانین و حقوق بین‌الملل و احتراز از بهانه‌دادن با توسل به شیوه‌های خلاف همان قوانین است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.