ناصر ملکمطیعی در سن ۸۸ سالگی درگذشت
مرگ یک جوانمرد
بهناز شیربانی: نیمهشب پنج خرداد، بسیاری از مخاطبان فضای مجازی دوست داشتند خبری که دستبهدست میشود مثل همیشه شایعه باشد؛ خبری که در تمام این سالها جوانمرد سینمای ایران را مکدر کرده بود و همیشه گله میکرد از اینکه چرا وقتی میان مردمش زندگی میکند، از نبودنش حرف میزنند و راضی به مرگش هستند!؟ بهسختی میشد خبر فوت ناصر ملکمطیعی را باور کرد، نهاینکه بیماری سالیان و ناتوانشدن جسم و روحش از کسی پوشیده باشد، مرگ اسطوره جوانمردی سینمای ایران برای بسیاری قابلباور نیست. ناصر ملکمطیعی از زمانی که باخبر شد دیگر با تصویرش نمیتواند با مردم حرف بزند، خانهنشینی را انتخاب کرد. در کشورش و با مردمش زندگی کرد، اما حواسش به سینما بود. گلهای هم اگر داشت از بیمهری و خانهنشینی و بیمحبتی، با مهربانی ذاتی و همیشگیاش از آن میگذشت و باز به روزگار لبخند میزد. در سالهای اخیر بهندرت میتوان از روزهای خوشحالی او حرف زد، اما قطعا میتوان به روزهایی رجوع کرد که بعد از سالها امیدوار به سینما برگشت و برای حضور در نقش کوتاهی «نقش نگار» را پذیرفت. برای بسیاری قدرت حضورش بعد از سالها در سینما حیرتانگیز بود. با چنان قدرت و انگیزهای نقش را تحلیل و بازی میکرد که باورکردنی نبود، شاید همان روزها هم زمان اندک حضور در سینما را قدر میدانست و دلش میخواست مردم ناصرخان را با همان صلابت همیشگی به خاطر بیاورند که قطعا به خواستهاش رسید، اما بیتردید تلاش برای دوباره دیدهشدن با سنگاندازی برای اکران این فیلم به بهانههای مختلف و نمایش کمرمق آن تمامی انگیزههای مرد دوستداشتنی سینما را کمرنگتر و او را بیش از گذشته خسته کرد. هنوز هم تصویرش در نخستین مواجهه با تصویر سالخوردگیاش در پرده سینما عجیب است، وقتی تمام مدت برای تمامی سالها نبودنش در سینما و فرصت حضور کوتاهش اشک میریخت. خیلی دور نیست زمانی که با خبر حضور در تلویزیون جانی دوباره گرفت و خوشحال بود که بعد از چندینسال با مردم از این دریچه حرف میزند. همزمان به دو برنامه دعوت شد؛ برنامههایی که تولیدیبودن شرط پخش آنها بود. مردم برای دیدن او ثانیهشماری میکردند. این دو برنامه با وجود تمام وعدهها هیچوقت پخش نشدند و بار دیگر امیدش ناامید شد. شاید همین ناامیدیهای گاهوبیگاه روحش را خستهتر از قبل میکرد. همیشه در صحبتهایش از لطف و مهربانی مردمان این دیار حرف میزد، حتی وقتی از دو برنامه تلویزیونی پخشنشدهاش حرف میزد، با بغض از لحظاتی میگفت که مردم به احترام او ساعتها دست زدند و او ایستاده تنها گریست و لطف مردم را ستایش کرد و دلگرم شد که همین مردم او را نگه داشتهاند. میگفت در کشورش پایش روی زمین است و اینکه بسیاری به بهانههای مختلفی از ایران رفتهاند و قطعا کمتر کسی با رضایت خودش کشورش را ترک کرده است. میگفت: «کجا باید میرفتم. پایم روی خاک سرزمینم و جایم قرص است. از طرفی اینهمه احترام و محبت را کجای دنیا میتوانستم از مردم بگیرم؟ اینها چیزهایی نیست که بتوانم نادیده بگیرم. گهگاه از ایران میروم که رفقایم را ببینم، اما جای من اینجاست». حضورش در چندین مراسم سینمایی و شعف سینماگران و مردم برای بودنش در مجامع سینمایی بیش از هر چیز دلگرمکننده بود. تا جایی که شرایط جسمانیاش اجازه میداد، دعوت همکارانش را اجابت میکرد. از ناصر ملکمطیعی هنوز هم بهعنوان بازیگری یاد میشود که سالها با ممنوعالتصویری کنار آمد و به گفته خودش فکر میکرده که بعد از انقلاب نمیتواند احترام گذشته را میان هموطنانش داشته باشد، اما اینطور نبود و محبوبیت او روزبهروز بیشتر شد. شاید آرزویی که هیچگاه برایش محقق نشد، پذیرفتهشدن رسمی در مجامع سینمایی بود؛ اینکه از او هنوز هم به احترام و رسما بهعنوان یکی از ارکان بازیگری سینمای ایران یاد شود. زمان برای ناصر ملکمطیعی به سرعت گذشت؛ سالهایی که میتوانست از هنرش استفاده کند و همچنان بدرخشد. ناصر ملکمطیعی بعد از تحمل چند سال بیماری در 88 سالگی از دنیا رفت و بار دیگر بسیاری را به خاطرات سالهای دور و تصویر خاطرهانگیزش در قاب سینما پیوند زد. روز گذشته برای نخستینبار نام ناصر ملکمطیعی از تلویزیون رسمی ایران رسانهای شد؛ خبر فوت او... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.