|

چرا در تظاهرات بازگشت غزه شرکت کردم؟

حیدر عید

از زمان آغاز تظاهرات بزرگ بازگشت در غزه از 30 مارس، هر هفته دو تا سه بار در این تظاهرات شرکت می‌کنم. این کار باعث می‌شود احساس کنم به روستای محل تولدم، زرنوقه، نزدیک‌ترم. این روستا نزدیک شهر الرمه بود که زمانی به فلسطین تعلق داشت. شبه‌نظامیان اسرائیلی در سال 1948 این منطقه را پاکسازی نژادی کردند و هزاران فلسطینی، از جمله والدین من را، اخراج کردند. تظاهرات بزرگ بازگشت آغاز حرکت طولانی آزادی‌خواهانه ما برای جبران‌کردن این بی‌عدالتی 1948 است. تظاهرات ما سه هدف دارد؛ اول، ما می‌خواهیم قطع‌نامه 194 سازمان ملل اجرا شود که خواستار بازگشت همه آوارگان فلسطینی به سرزمین‌هایشان است. دوم، ما می‌خواهیم محاصره‌ای که آپارتاید اسرائيل با هدف نسل‌کشی بر غزه اعمال کرده، برطرف شود. سوم، ما تصمیم انتقال سفارت آمریکا به اورشلیم اشغالی را نمی‌پذیریم. ما، معترضان، به همه بخش‌های جامعه مدنی و تمامی طیف‌‌های سازمان‌های سیاسی فلسطین تعلق داریم و آنچه برخلاف پروپاگاندای صهیونیستی ممکن است به شما قبولانده باشد، این حماس نبود که ما را به تظاهرات وادار کرد. کمیته ملی تظاهرات از همه سازمان‌های سیاسی فلسطین نماینده دارد، از فتح، جبهه خلق برای آزادی فلسطین، جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین و دیگر سازمان‌ها. روز 14 می، من هم یکی از ده‌ها هزار نفر از شهروندان غزه بودم که تصمیم گرفته بودند به سمت خط شرقی فنس و به کنار تک‌تیراندازهای اسرائیلی بروند. آن روز پیش از آنکه خانه را ترک کنم و با سه نفر از دوستانم- یکی استاد دانشگاه، یکی فروشنده و یکی فعال- به سمت تظاهرات بروم، در صفحه فیس‌بوکم نوشتم: «امروز روز بزرگی در تاریخ فلسطین خواهد بود! روزی که همه فلسطینی‌ها، عرب‌ها و دوستداران آزادی تا مدت‌ها به یاد خواهند داشت». ده‌ها هزار نفر به همراه ما در آنجا حضور داشتند؛ مرد، زن و کودک، همه اعضای خانواده‌ها از همه جور قشری. این هزاران غیرمسلحی که به سوی فنس‌ها پیش می‌رفتند تا حق بازگشت را طلب کنند، اسرائيل را نگران کرد. رژيم اسرائيل به سربازانش دستور داد که به هر شهروندی که تلاش کند بی‌اجازه وارد شود، شلیک کنند. و شلیک‌ها از ساعت 9 صبح شروع شد. زنان، کودکان، معلولان، مردان جوان و پیرمرد و پیرزن‌هایی را دیدم که مورد شلیک قرار گرفتند، با وجود اینکه تلاش نمی‌کردند از فنس رد شوند. یک مرد جوان که صورتش را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، از ناحیه شکم مورد شلیک قرار گرفت و تا بیمارستان هم دوام نیاورد. زنی جوان که صورتش را با چفیه فلسطینی پوشانده بود، از ناحیه گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما زنده ماند. در نهایت، ما 60 نفر را از دست دادیم و بیش از دوهزارو 700 نفر هم مجروح شدند. غم‌انگیزترین مرگ‌ها، مرگ کودک هشت‌ماهه‌ای به نام لیلا الغندور بود و فادی ابوصالح، معلولی که پاهایش را بر اثر مین‌های اسرائيلی از دست داده بود. دو نفر از 60 شهید آن روز هم برادر بودند. پس از آن، خبر شهادت دوستم احمد العدینی را شنیدم که یک دختر سه‌ساله داشت. او یک فعال دانشجویی چپ‌گرا بود و بعد از دانشگاه به جنبش بی‌دی‌اس (بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری‌ و تحریم اسرائيل) در غزه پیوست و در رادیو الشباب مشغول به کار شد. او آن‌طور که اسرائيل می‌خواهد به شما بقبولاند «تهدیدی تروریستی» محسوب نمی‌شد. هم‌زمان با آماده‌شدن برای به‌خاک‌سپردن او و دیگران، می‌فهمیم که به حال خود رها شده‌ایم. واقعیت تلخ این است که ما تنها، تحت محاصره و عناصری نامطلوبیم؛ حتی برای برخی از آنهایی که قرار است برادرانمان باشند. حالا شش هفته می‌شود که مورد تهاجم یکی از قوی‌ترین ارتش‌های جهانیم. وقتی هم که اسرائيل به ما شلیک نکند و ما را بمباران نکند، تمام تلاش خود را به کار می‌گیرد تا مطمئن شود ما در شرایطی غیرانسانی در غزه تحت محاصره‌ایم. ما فقط چهار ساعت در روز برق داریم، 95 درصد آب ما قابل‌آشامیدن نيست و بیمارانی که در وضعیت وخیمی هستند، وقتی برای ماه‌ها منتظر می‌مانند تا مجوز درمان در کرانه باختری را بگیرند، از بین می‌روند. وقتی بیمارستان‌های ما که همین حالا هم به خاطر محاصره از کار افتاده‌اند، سعی می‌کنند جوابگوی 12 هزار مجروح به‌جامانده از 30 مارس تاکنون نباشند، برخی رژیم‌های عرب و اتحادیه اروپا مطلقا هیچ کاری نمی‌کنند به جز انتشار بیانیه‌های بزدلانه. در واقعیت، آنها سال‌هاست که فلسطین را به حال خود رها کرده‌اند و تا امروز رفتار مقامات بین‌المللی ترکیبی از بزدلی و ریاکاری بوده است. از ما انتظار دارند مانند «فلسطینی‌های خانگی» رفتار کنیم، مثل برده‌های خانگی که قدردان اربابان سفیدشان بودند و راضی بودند که ته‌مانده غذاهای روی میز را بخورند. از ما می‌خواهند مرگ آراممان را بپذیریم و هیچ نوع مقاومتی نشان ندهیم. می‌خواهند بپذیریم که اگر مورد شلیک گلوله قرار می‌گیریم، تقصیر خودمان است. هم‌زمان با دفن کشته‌شدگانمان، می‌دانیم که تنها یک گزینه قابل‌قبول داریم. این گزینه منتظر گزینه‌های شورای امنیت سازمان ملل، اتحادیه اروپا یا اتحادیه کشورهای عربی باقی نمی‌ماند. این گزینه «قدرت مردم» است؛ تنها نیرویی که می‌تواند با اشغال نظامی ارتش اسرائيل دربیفتد. ما انتخاب کرده‌ایم که برای کرامت مبارزه کنیم و بیرون بیاییم از سال‌های خودفریبی که برده‌داری تحت اشغالگر را به عنوان حجتی موجه به تصویر می‌کشید. نتیجه این تصمیم جامعه مدنی فلسطین و همه نیروهای سیاسی‌اش، تظاهرات بزرگ بازگشت است. تنها راه پیش‌روی ما دنبال‌کردن همان راه مبارزه آفریقای جنوبی است. آفریقای‌جنوبی روی بسیج توده‌ها متمرکز بود و نه دولت‌های بی‌تفاوت سرتاسر جهان. مردم آفریقای جنوبی چه امیدی داشتند از کسانی مثل مارگارت تاچر و رونالد ریگان کمک بگیرند؟ این برعهده مردم عادی آفریقای جنوبی و مردم جهان بود که جنایات نظام زشت آپارتاید را رد کنند و در برابر آن مقاومت کنند. *منبع: الجزیره

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.