آتشي از عشق در خود برفروز
جواد طوسي
قبول داريد جامعه همچنان انقلابی ما استعداد عجيبي در «اپوزيسيونپروري» دارد؟ ابتدا اين سؤال اساسي را مطرح ميكنم كه آيا 40 سال براي رسيدن به يك شرایط عادی و تثبیتشده کافی نیست؟ حكومتهاي پارلماني، اپوزيسيون را در مقام يك معترض (نه برانداز) نسبت به شرايط موجود قبول دارند. اگر قانون اساسي خودمان را محور وفاق ملي بدانيم، جا دارد تعريف بهروز و كارآمدتر و اجرائيتري از «كرامت و ارزش والاي انسان» (بند 6 اصل دوم قانون اساسي)، نفي هرگونه ستمگري و... همبستگي ملي (بند ج همان اصل)، تأمين آزاديهاي سياسي و اجتماعي در حدود قانون (بند 7 اصل سوم)، تأمين حقوق همهجانبه افراد از زن و مرد و ايجاد امنيت قضائي عادلانه براي همه (بند 14 اصل اخير) و... حقوق شهروندي ارائه دهيم. والله، بالله، اين گذشته را مدام شخمزدن و از تويش يك چيزي را علمكردن، هنر نيست. هنر انساني، اين است كه حرفي كه از سوي بالاترين مقام وقت مملكتي زده شده را عمل كنيم. «اصل، حال افراد است»، يعني چه؟ اين جمله براي خالينبودن عريضه كه از سوي رهبر فقيد انقلاب گفته نشده است. با تكيه بر اين كلام، ميتوان وضعيت پادرهوا و بلاتكليف بسياري از اهالي فرهنگ و هنر و سياست و ورزش را كه به شكلي افراطي و نامنعطف در ليست «مظنونين هميشگي» هستند را روشن و با سعهصدر بيشتري با آنها برخورد كرد. بسياري از اين افراد، عمر مفيد كاريشان رو به اتمام است و خيلي از آنها دلشان ميخواهد عمر باقيمانده را در خاك سرزمينشان سَر كنند. زندگي سردرگم و باري به هر جهت و بدون بازده شماري از آنها را طي اين دوران كه مرور ميكنيم، ميبينيم ابتدا در ديار غربت سرشان توي لاك خودشان بوده و هيچ صنم و مراودهاي با تريبونها و رسانههاي مخالفخوان نداشتهاند. اما رفتهرفته در تداوم دوربودن از وطن و يادآوري گذشته پررونقشان و از فرط بيكاري و افسردگي، به پيشنهادات ماهوارهاي و رسانهاي روي خوش نشان دادهاند و شدهاند اپوزيسيون منتها چه اپوزيسيوني؟ وقتي عقدهگشايي و مخالفخواني اين جماعت استارتش با «شاهزاده رضا پهلوي» به عنوان آلترناتيو و... زده شود، خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل! يك نمونه بارز و عيان اين هنرمندان ناخواسته منزويشده، «بهروز وثوقي» است كه اتفاقا در طول تبعيد ناخواستهاش سكوت اختيار كرده و اهل غرزدن و تيكهانداختن و ميتينگدادن و شو راهانداختن نبوده است. ارزشيهاي عزيز مُچبگير ما همه بازيهاي ماندگار او در فيلمهاي «قيصر»، «داشآكل»، «خاك»، «گوزنها»، «تنگسير»، «سوتهدلان»، «كندو» و... را بالكل ناديده ميگيرند و فقط بند كردهاند به «اشرف». آن هم در شرايطي كه دلايل كافيِ متقن براي اثبات اينكه دل فرد در مظان اتهام براي اين اغواگر دربار غشرفته وجود ندارد! خب، بازيگر توانمندي با آن سابقه و اعتبار بارها تلويحا و تصريحا با حسرت و اندوه گفته كه دلش ميخواهد در كشور خودش زندگي كند و بميرد. آيا این محرومكردن او در سن 81سالگي، خداپسندانه است؟ چند روز قبل در مراسم تشييع پيكرزنده یاد ناصر چشمآذر، خانم پوري بنايي با بغض گفت كه اين اواخر چشمآذر را به تلويزيون راه ندادند. اگر اين گفته واقعيت داشته باشد، چرا بايد آهنگساز مجموعه «قصههاي مجيد» و فيلمهاي «هامون»، «قارچ سمي»، «اي ايران»، «خواهران غريب» و... موسيقي گوشنواز و پرحسوحال «باران عشق»، در رسانه ملي ممنوعالورود باشد؟ هنوز برخورد غيرانساني و خالي از مهري كه در مورد ناصر ملكمطيعي با عدم پخش آن قسمت از برنامه «دورهمي» مهران مديري كه او ميهمانش بود، يادمان نرفته است. اگر اسلام را دین رأفت میدانیم، این برخوردهای سلبی و خطکشیشده در تعارض با آن نگاه مشفقانه و مهرورزانه است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.