ما و مفهوم برابري
فائزه طباطبایي- وكيل دادگستري
اصل 19 قانون اساسی میگوید: «مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود».
کاری به قانون ندارم، سؤال اینجاست که آیا ما، خودمان، وقتی تنهایتنهاییم، وقتی از بیان نظرمان خجالت نمیکشیم و وقتي نقاب نداریم، واقعا از ته قلبمان به این برابری باور داریم؟ وقتی فرزندمان میخواهد ازدواج کند؟ وقتی میخواهیم یک کارمند استخدام کنیم؟ وقتی از بین کارگران میخواهیم یکی را سرکارگر کنیم؟ وقتی برای مدرسه، مدیر یا برای شرکت، مدیرعامل انتخاب میکنیم؟ یا موقع انتخاب سرایدار و آبدارچی؟ تجربه نشان داده که ما در مورد قومیتها و نژادها، حتی رنگ پوستها قائل به برابری نیستیم. نگاه کنید وقتی یک خارجی تابعیت ایرانی میگیرد چطور با او برخورد میکنیم؟ برخورد ما اگر آن فرد از کشورهای همسایه باشد، خصوصا همزبان، با کسی که رنگ پوستش سفید و چشمانش رنگی است بهمراتب فرق میکند. برخوردمان با رنگینپوستها هم با رنگینچشمها متفاوت است. ما هنوز روی قومیتها پیشقضاوت داریم و وقتی کسی با لهجه صحبت میکند، آنقدر که درگیر لهجهاش میشویم، درگیر محتوای حرفهایش نمیشویم. ما، قوم، قبيله، نژاد و زبان خودمان را برتر ميدانيم و آن ديگري را خنگ، تنبل، بيغيرت، خسيس و... ميناميم.مفهوم برابري تا بر جان تكتكمان ننشيند، در جامعه به ظهور نخواهد رسيد، حتي اگر يكي از اصول قانون اساسي باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.