نگاهي به سريال گلشيفته
امر مطبوع
ایلیا آلخمیس
دنیای هنر، دنیای وابستهای است و کسی که اهل این دنیاست این مطلب را بیشتر درک میکند. بین هنرهای دراماتیک، تجسمی، موسیقی و ادبیات، تفاوت شکلی بسیاری هست، اما بطن همه آنها یک هدف را دنبال میکند و آن، پیام هنرمند است که در ظرفهای مختلف، شکل ظاهری مختلف پیدا میکند. فرم و محتوا دو عنصر مهم تشکیلدهنده آثار هنری بهصورت کلی هستند و غرض از این پیشگفتار کوتاه توجه به فرم و محتوا در «گلشیفته» بهروز شعیبی است. میدانیم که از عمر مدیوم فیلمهای نمایش خانگی در ایران زیاد نمیگذرد و ورود به این عرصه ریسکپذیر است، چراکه فضای این مدیوم هنوز در حال آزمونوخطاست و با توجه به مشکلات بخش خصوصی و برگشت سرمایه به تهیهکننده، ساخت یک اثر با مشکلات فراوانی روبهروست که شکست بعضی فیلمها یا نیمهکارهماندن آنها در ذهن مخاطب فراموش نمیشود، اما برای گلشیفته که اولین سریال نمایش خانگی بهروز شعیبی است، روزهای خوبی در پیش است. فرم روایی قصه از ضرباهنگ خوبی برخوردار است و به تماشاگر اجازه نمیدهد که تخیلش را وارد صحنه کند. فیلم بر تماشاگر و تخیلش غالب است و فرم روایی تصویر با کاتهای بهموقع و انتقال به سکانس بعدی نشان از ذکاوت ذهن شعیبی در ساخت یک سریال کمدی- اجتماعی دارد. قصه فیلم که بر اساس طرحی از خشایار الوند و امیرعباس پیام است، با سرپرستی خود کارگردان، باورپذیر است. این باورپذیری، آن را قابللمس میکند و در عین قابللمسبودن دارای رازی است؛ رازی بزرگ که باعث کشش داستان است و برای کشفش باید همگام با گلشیفته داستان با بازی درخشان خانم مهناز افشار، حرکت کرد تا شاید در ادامه، پرده از آن برداریم، اما در کنار بازی مثل همیشه زیبای بزرگانی مانند مهدی هاشمی، سیامک انصاری و... بازی مهناز افشار و شیلا خداداد متفاوت و قابلتأمل است و شاید بتوان گفت، مهناز افشار پس از سالها ماندن در یک شکل، در سریال گلشیفته، پوستاندازی کرده است و در چهرهای متفاوت ظاهر میشود. جمله سوپراستار دوباره برمیگردد، برازنده اوست. در عنصر محتوا، پیام قصه محترم است. پرداختن به معضلات اجتماعی و معماری ایرانی و ورود یزد با آن ریشهها و فرهنگ غنیاش، توأمان در مذهب و فرهنگ، جای تقدیر دارد. خط محوری قصه دچار چندپارگی نیست و برخلاف نقدهایی که به سریال در این چند روز وارد شده، ساختار داستان دارای چفتوبست منطقی است. ترکیببندی کادرها از زیباشناختی خاصی برخوردار است؛ نه سینمایی محض است و نه تلویزیونی محض؛ ترکیبی از این دو است که برای گستره وسیعتری از مخاطبان در نظر گرفته شده و به نظر میرسد بهروز شعیبی در این سریال طیف مخاطبان بیشتری را جستوجو میکند. برای آنکه بر امر مطبوع و امر زیبای کانتی در زیباشناسی واقف است باید گفت که سریال گلشیفته اگر هم امر زیبا نباشد، بدونشک امر مطبوع است و حداقل هدف و رسالت هر اثر هنری همین مطبوعبودن است و بهروز شعیبی رسالتش را انجام داده. بهروز شعیبی، همان بهروز دهلیز، پردهنشین و سیانور است با نگاه زیباشناختی خاص خودش و البته با زندهکردن دوباره سوپراستار... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.