رئيسجمهوري زير آتش روزنامه جوان
«احمدينژاد: بچههاي من جاسوس نيستند. برادرانم کارچاقکن نيستند؛ بقايي: دختر من جاسوس نيست و 63 حساب شخصي ندارم؛ احمدينژاد: ميگويند چرا گفته دختر من جاسوس نيست و براي او تشکيل پرونده دادند. خب دختر او جاسوس نيست، هست؟». اينها در ابتداي سرمقاله مديرمسئول روزنامه «جوان» آمده تا در ادامه به اين نتيجه برسد که سخنان روحاني در مراسم روز ارتش، با «نيت آلوده» بوده است. «عبدالله گنجي» در ادامه بند قبلي، سخنان روحاني را هم آورده: «روحاني در مراسم روز ارتش: ارتش با آنکه سياست را خوب ميفهمد، اما هرگز در بازيهاي سياسي وارد نشده و به وصيت امام راحل بهخوبي عمل کرده است... امروز در هيچ فسادي در کشور ما نامي از اميران و بزرگان ارتش وجود ندارد و اين به معناي پاکي و دستپاکي و اخلاص ارتش جمهوري اسلامي ايران است». منطقا و يقينا بايد نيت او را آلوده دانست البته از سخنان چند روز اخير فرماندهان سپاه و همچنين بيانيه نسبتا تند اين نهاد نظامي، اينطور بر ميآيد که کليت سپاه هم چنين نظري دارند و سخنان رئيسجمهوري در تقدير از دستپاکي ارتش، منتنگذاشتن و واردسياستنشدن ارتش را به نوعي زخمزبان به سپاه تلقي کردهاند. هرچند آنها نامي از روحاني نبرده بودند؛ اما اشارات تلويحيشان همين گفته را تأييد ميکند. حالا مديرمسئول «جوان» اينگونه نوشته: «ممکن است گفته شود اين جملات هيچ تعرضي را متوجه سپاه نميکند و ايشان هيچ هديهاي (!) به سپاه نداده است. ابتدا اجازه دهيد صغري و کبري موضوع را به عيار منطق بسپاريم و ادامه مطلب را بخوانيد: جملات فوق روحاني منطقا از دو حالت خارج نيست و در خلأ سخن نميگويد. يا فرماندهان و اميران ارتش از سوي فرد يا جرياني متهم به فساد و سياستبازي شدهاند و روحاني بهعنوان مدير اجرائي کشور با دفاع از آنان درصدد اصلاح اذهان و دفاع بجا و بحق از ارتش است يا با اين کار درصدد «قياس» است که مخاطب با پيداکردن غيريت و «ديگري»، معنادهي به موضوع را به صورت اجتهادي درک کند. همانند اينکه بدون متهمشدن به موضوع بگويند «دختر من جاسوس نيست» و مخاطب نتيجه بگيرد پس دختر ديگري جاسوس است. نتيجه اينکه کسي فرماندهان و عزيزان ارتشمان را به آنچه روحاني دفاع ميکند، متهم نکرده است. پس منطقا و يقينا بايد نيت وي را آلوده دانست و به قضاوت قطعي در قياس رسيد».«عبدالله گنجي» در ادامه سخنان سرداران و بيانيه سپاه، مستقيما به روحاني حمله کرده است؛ او براي توجيه اينکه منظور روحاني از تقدير از ارتش طعنه و متلک به سپاه بوده، اين مثال را زده: «تصوير کنيد يک طلبه ميانسال در خيابان پاستور حاضر شود و فرياد بزند: «ايهاالناس روحانيت هزارساله تشيع با زهد و تقوي و رياضت درس خواندهاند و پس از کسب مقامات علمي و معنوي باز به همان شيوه زاهدانه زيستهاند. به خدا قسم قيمت لباده و قباي من ميليوني نيست و پارچه آن از ايتاليا نميآيد. برويد از فلان خياط در قم بپرسيد». آيا از او ميپذيرند که منظور او صرفا خودش است و تمام؟ و از او نميپرسند چرا اين حرف را در اين مکان ميزني؟».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.