در آرزوی تماشاي فوتبال
بهاره رهنما
معلم زبان است و در شهر خودش شناختهشده، ازدواج نکرده و 32 ساله است. زندگی روزانه خاص خودش را دارد و استقلال مالي و درآمدش از خیلی از زنها و دخترهای همسنوسال خودش بهتر است! وقتي درباره آرزويش ميپرسم، شرط ميگذارد به او نخندم. قول میدهم و او با لبخندی شروع میکند: «بچه سوم یک خانواده سهفرزندی هستم با دو برادر؛ یکی کوچکتر و یکی بزرگتر که هر سه بهشدت سرسپرده و عاشق بازی فوتبالیم و هرکدام هم تیم موردعلاقه خودمان را داریم. تفاوتش این است که من بازی تیم موردعلاقهام را در خانه میبینم و آنها از مدتها قبل نقشه میچینند و بليت میخرند و ذوقش را میکنند. شاید باورت نشود، اما بزرگترین آرزوی من همین است، همين». منتظرم ادامه دهد و او ميگويد: «من مثل خیلی از دخترهای مجرد در آرزوی ازدواج یا مادرشدن نیستم یا مثلا پولدارشدن یا دور دنیا را دیدن! نه، من واقعا آرزو دارم تا وقتی هنوز جوانم بتوانم بازی تیم موردعلاقهام را در استادیوم ورزشی با هزاران نفر طرفدار دیگر ببینم، همپای آنها فریاد بکشم و شادی خودم را با جمع شریک شوم!» مکثی میکند و میپرسد: «خندهدار نبود؟» جواب میدهم: «نه اصلا! به نظر من هم که طرفدار فوتبال نیستم آرزوی مهمی است و حتی من هم دوست دارم این اتفاق را تجربه کنم!» با هيجان توضيح ميدهد: «اما خیلی فرق میکند وقتی طرفدار دوآتیشه تیمی باشی و دو برادر فوتبالی هم در خانه داشته باشی و مجبور باشی همزمان وقتی آنها در استادیوم هستند، جلوی صفحه تلويزیون خانه بنشینی و تنهایی شادی کنی و تنهایی نگران باشی!» اميدوار ميگويم: «میشود، بالاخره میشود» و او تلخ ميپرسد: «کی؟» جاخورده ميگويم: «نمیدانم! دیر و زود دارد، اما حس میکنم شدنی است». تکرار میکند که آرزو دارد تا هنوز جوان است بتواند برود و بازی تیم موردعلاقهاش را در ورزشگاه ببیند. نگاهش میکنم که با موهای کوتاه و چشمهای پرنفوذش سعی میکند تفاوت برآوردهشدن آرزویش در جوانی یا پیری را برایم تفهیم کند و من پیرزنی با موهای کوتاه جوگندمی را در ذهنم تصوير ميكنم که وسط یک استادیوم ورزشی نشسته و دارد بیشتر از فوتبال به هیاهوی جوانان اطرافش نگاه میکند!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.