|

یادداشت

دلار زبان دارد، آب ندارد!
امید بزرگ‌حداد- رئیس پژوهشکده محیط زیست
همه‌جا صحبت از گران‌شدن دلار است. در شبکه‌های اجتماعی، عکس، کاریکاتور و طنزهای بسیاری منتشر شده و کار به جایی رسیده که در تاکسی، اتوبوس و مترو همه با حرارت درباره این گرانی حرف می‌زنند و تحلیل می‌کنند. این نخستین‌بار نیست که این اتفاق رخ می‌دهد و پیش از این نیز گران‌شدن دلار بازخوردهای بسیاری داشته است. می‌توان درک کرد که مسائل اقتصادی برای عموم مردم اهمیت ویژه‌ای دارد، حتی آنها که در تمام زندگی‌شان یک صددلاری را نیز لمس نکرده‌اند هم به این قافله پیوسته‌اند و نگران هستند. آنها هم می‌دانند که تلاطم اقتصادی و گران‌شدن یک ارز خارجی می‌تواند بر کوچک‌شدن سفره‌شان اثر بگذارد. اما چرا جامعه این‌همه سریع و شدید به گران‌شدن دلار واکنش نشان می‌دهد، اما هشدارهای علنی و آشکار درباره بحران آب را نمی‌بیند، نمی‌شنود یا جدی نمی‌گیرد؟ بدون دلار می‌شود زنده ماند، اما بدون آب چطور؟ اگر آب جیره‌بندی شود، چند مشت دلار لازم است تا یک بطری از آن را گیر آورد و نوشید؟ آیا هنوز بخش بزرگی از جامعه باور نکرده است ما در حال تجربه‌کردن یک شکست اقلیمی بزرگ هستیم و بحران آب می‌تواند زیستن در این سرزمین را غیرممکن کند؟ اگر فرونشست‌های متعدد زمین، خشک‌شدن تالاب‌ها، کم‌شدن آب پشت سدها، افزایش ریزگردها و... را باور نمی‌کنیم، استفاده روزافزون از پمپ آب در گوشه‌گوشه شهرها و کم‌شدن فشار آب در طبقات بالایی ساختمان‌ها را هم نمی‌بینیم و باور نمی‌کنیم؟ رسانه‌ها و فعالان اجتماعی در چند روز گذشته با دقت‌نظر بی‌مانندی افزایش لحظه‌به‌لحظه قیمت دلار را پیگیری کرده‌اند، اما چرا کاهش آب این حساسیت را ایجاد نمی‌کند؟ تلخ و دردناک است، اما اگر این روزها در خیابان فردوسی تهران برای خریدن دلار عده‌ای صف بستند، دیر نیست که بسیاری از ما برای خریدن آب صف ببندیم. چرا این خطر را باور نمی‌کنیم؟ دلار زبان دارد و آب ندارد؟ بحران دلار را می‌توان یک‌شبه و با یک دستور کنترل کرد، اما حل بحران آب کار یک شب و یک دستور و یک نفر نیست و عزمی ملی می‌طلبد. آیا این عزم وجود دارد؟
استعفاي شهردار و يك نكته حقوقي
غلامعلي رياحي . حقوق‌دان
قضيه استعفا و ابقای شهردار تهران كم‌كم دارد به ناكارآمدي شوراي شهر در اداره كلان‌شهر تهران تبديل مي‌شود. آقاي شهردار مي‌گويد بيمارم و قادر به كار نيستم. از قضا صحبت او بيماري جديدي را عنوان مي‌كند نه بيماري سابق كه قلبي بوده. او انساني است پاكدست كه نقطه ضعف مالي در كارنامه‌اش ندارد ولي به رسم معمول كه هرگاه مسئولي مي‌رود و مسئول جديدي جايش را مي‌گيرد، فهرستي از مفاسد و سوءاستفاده‌ها و سوءجريانات مالی گزارش می‌شود که به این طریق بین عملکرد سابق و جدید خط‌کشی روشنی باشد گزارشی از سوءجریانات گذشته ارائه كرد و مورد طعن و لعن قرار گرفت تا اينكه در يك خطاي حرفه‌اي (با توجه به فضای موجود) در مجلسی شركت كرد كه هم زنانه بود و هم بچگانه. اينجا بود كه دادستاني ورود كرد و شد آنچه كه ديديم. شوراي شهر استعفايش را نپذيرفت و اين بار دادستان كل كشور ورود كرد. يكي از صاحب‌نظران حقوقي كشورمان در مطلبي در روزنامه، موقعيت اظهارات دادستان كل كشور را بررسي كرده و در‌حالي‌كه مقام محترم قضائي نه از جايگاه «يك شهروند آشنا به حقوق» بلكه به عنوان مدعي‌العموم كل كشور به شهردار حكم كرده است كه استعفا بدهد و در مورد ادامه حمايت اعضای شوراي شهر از وي انذار كرده و در پي آن، مسئوليت عواقب آن را هشدار مي‌د‌هد. بهتر است مجامله و تعارف را كنار بگذاريم و در يك مباحثه مطبوعاتي موقعيت اين دو نهاد يعني مجموعه شهرداري و شوراي شهر تهران و كرسي دادستاني كل كشور از ابعاد مختلف مورد بررسي قرار گيرد. اين پيشنهاد از آنجا مي‌آيد كه هرچند شهرداري و شوراي شهر به لحاظ سلسله‌مراتب و تقسيم‌بندي‌هاي سازماني زيرمجموعه وزارت كشور تعريف مي‌شود اما مطابق اصل 156 قانون اساسي يكي از وظايف قوه قضائيه پشتيباني از حقوق فردي و اجتماعي است و ايضا احياي «حقوق عامه» و گسترش عدل و آزادي‌هاي مشروع. آيا اين اصل به دادستان كل كشور اجازه دخالت در امور شهرداري را مي‌دهد؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.