|

آِینه

اعتماد نگرانی‌های احتمالی عبدالکریم حسین‌زاده: اخیرا برخی اصولگرایان مسائلی را درمورد نیاز کشور به استفاده از یک نظامی به‌عنوان کاندیدای ریاست‌جمهوری ١٤٠٠ مطرح کرده‌اند... به نظر می‌رسد با توجه به فلسفه منع نظامیان از حضور در عرصه‌های سیاسی ازسوی حضرت امام (ره) و رهبری معظم انقلاب که فارغ از مسائل مختلف و آسیب‌های احتمالی حضور این افراد در عرصه سیاست برای جامعه و کشور، حتی ناظر بر حفظ شأن خود نظامیان و صیانت از این جایگاه مقدس از ورود به دعواهای سیاسی نیز هست و به هر تفسیر، این مسائل کلان، موضوعاتی نیست که قرار باشد ما بخواهیم برای مردم تعیین‌تکلیف کنیم. هم‌زمان درحالی‌که بعضا تحلیل‌هایی مبنی‌بر عبور جامعه از دو جناح اصلاح‌طلب و اصولگرا و احتمال حرکت به سوی یک کاندیدای نظامی مطرح می‌شود، واقعیت امر این است که این مسائل صرفا در حد تحلیل و پیش‌بینی سیاسی و اجتماعی است و به نظر می‌رسد ریشه و انگیزه طرح چنین ایده‌ها و ارائه این تحلیل‌ها مشخص نیست. البته شکی نیست که مردم تحت فشار هستند و بخش‌های مختلف جامعه چه در میان پایگاه اجتماعی نزدیک به جریانات اصلاح‌طلبی و روشنفکری و چه در میان حامیان طیف اصولگرا به برخی روندها و امور اعتراض دارند و از این وضعیت ناراضی‌اند.

اطلاعات تکرار تجربه‌های ناموفق فتح‌الله آملی: یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی که از چهره‌های خوش‌سابقه پارلمان در دوران دفاع مقدس و مدافع ارزش‌های انقلابی نیز به‌حساب می‌آید اخیرا با ارسال نامه‌ای به رئیس‌جمهور و در انتقاد از گرانی نرخ ارز چاره‌ کار را در تغییر مشاوران اقتصادی رئیس دولت به‌عنوان مروجان اقتصاد لیبرال دانسته و خواستار عزل آنها شده است، با این محاسبه که علت‌العلل مشکلات اقتصادی امروز کشور و لجام‌گسیختگی بهای ارز، وجود این افراد و این تفکر و حاکمیت اندیشه لیبرالی است و اگر به‌جای این افراد نیروهای ارزشمدار و مخالف اقتصاد بازار آزاد روی کار بیایند مشکل حل می‌شود و تولید رونق می‌گیرد و اشتغال افزایش می‌یابد و قیمت ارز کم می‌شود... . اگر گمان کنیم که مشکل اقتصاد کشور تیم اقتصادی دولت و به‌طور اخص دکتر مسعود نیلی به‌عنوان دستیار ویژه اقتصادی است قطعا مرتکب خلاف و اشتباه شده‌ایم و چون سال‌ها و دهه‌های گذشته بر مشکلات ساختاری اقتصاد ایران سرپوش گذارده و دنبال نشانی غلط رفته‌ایم. نگاه موردی و موقتی و برخوردهای موضعی و انفعالی در تمام این سال‌ها و دهه‌ها ما را به‌جای توجه به علت، متوجه معلول‌ها کرده و وقوع بحران‌ها را اندکی به تأخیر انداخته و سپس با درجه و شدتی بیشتر بازآفرینی کرده است. کافی است نگاهی به گذشته بیندازیم و از جمله نگاهی به سابقه دخالت دولت در تعیین دستوری نرخ ارز، و بدتر از آن تثبیت نرخ ارز با وجود تورم داخلی، ادامه سیاست پرداخت یارانه، سرنوشت مبارزه طولانی با قاچاق کالا با وجود وقت و انرژی و سرمایه‌گذاری فراوان برای آن، مصوبات و سیاست‌های همین مجلس محترم در تثبیت نرخ خدمات دولتی و بهای حامل‌های انرژی، چرایی عدم توفیق دولت در کاهش نرخ سود بانکی و علت کسری بودجه هر سالِ رو به تزاید دولت و سیاست‌های اشتباه دولت در حمایت از تولید ملی و مواردی از این دست تا دریابیم مشکل اقتصاد کشور با تغییر یا جابه‌جایی این و آن و یا متهم‌کردن این و آن به لیبرالی‌بودن و یا اشرافیت حل نمی‌شود.

ایزان مأموریت ناممکن در مهندسی نخبگان در گفت‌وگو با سیدحسین نصر: هم‌اکنون حدود دو هزارو 500 مؤسسه آموزش عالی در آمریکا مشغول به فعالیتند که از دانشگاه‌های تراز اولی مانند «هاروارد» و «ییل» گرفته تا دانشگاه‌هایی که سطحشان از دبیرستان هم پایین‌تر است را شامل می‌شود. اگر تفاوت میان این دو دسته از دانشگاه را مورد بررسی قرار دهید، تفاوت حیرت‌آوری را شاهد خواهید بود! و آن، این است که نظام تعلیم‌وتربیت به‌گونه‌ای سامان یافته است که اولا حداکثر افراد به آموزش دسترسی داشته باشند و درعین‌حال مدارسی وجود داشته باشد که افراد نخبه بتوانند پرورانده شوند. نکته مهم دیگر این است که در تمام رشته‌ها نخبه‌بودن همیشه متعلق به گروهی است که در اقلیت است؛ یعنی در یک جامعه نمی‌شود اکثر افراد صنعتگر یا شیمیدان یا فیزیکدان تراز اول باشند. این مسئله جزو نهاد تمدن انسانی در «شرق» و «غرب» محسوب می‌شود. نخبگی حد معینی دارد که نمی‌توان تغییرش داد؛ هیچ جامعه‌ای نیست که همه افرادش ریاضیدانان «خوبی» باشند! چه برسد به نخبه! بنابراین حفظ نهادها و سازمان‌ها برای تربیت نخبگان ضروری است؛ درست است که این نهادها امتیازات ویژه‌ای را برای نخبگان قائل می‌شوند، اما درعین‌حال، خیر آنان هم به همه جامعه می‌رسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.