|

با ياد ابراهيم جعفري، نقاش، شاعر و نوازنده

در سوگ نقاش، شعری باید سرود

ایلیا آل‌خمیس

پاییز ۷۸ ساعت چهار عصر بود که دیدمش و مهرش بر دلم نشست و مهرم بر دلش. با کیف قهوه‌ای چرمی‌اش و آن موهای جوگندمی پریشانش در حیاط دانشکده هنر تهران. شعری برایش خواندم از تجربه‌های خامم و شعری برایم سرود از تجربه‌های نابش. استاد محمد‌ابراهیم جعفری شاعری نقاش است. نقاش احساسات عمیق روح انسانی، بر بوم‌های خاکستری روزگار ما که امروز من در مقام شاگرد، ناتوان از نقد هنری آثارش هستم؛ اما به خودم می‌گویم شعری باید سرود، شعری برای زلالی روحش، شعری برای شور وصف‌ناپذیر در جانش که مانند ضرباهنگ زندگی است. دیدارش هیجان بود و تجربه زیستی وصف‌ناشدنی که تنها در اسطوره‌ها می‌توان یافت. برایش شعری باید سرود از جنس و بافت ساعت پنج عصر لورکا برای ایگناسیو. با این تفاوت که ساعت چهار بود بر همه ساعت‌ها که باد با خود برد تکه‌های عشق را به هر سوی و چه موحش چهار عصری بود که ناقوس صدایت عشق را فریاد کرد و شعر را؛ و زلالی چشمانت رودی شد از شور زندگی بر رگان قلبم... . ابراهیم عزیزم برای تو شعری باید نوشت از جنس کاهگل‌ها به امتداد درختان بادام تلخ که رد قلم‌مویت، فریاد خاطره‌هاست. گریه‌ای بر یادها. از مکاتب و انتزاع باید گذشت و برای دوباره یافتنت به شعر پناه باید برد؛ چرا‌که چشمانت شعر بود و ذهنت شعر و کلامت شعر. سادگی در رفتارت، سادگی در بوم‌هایت، نهایت زیبایی است و آوازت، پرواز پرندگان بر خانه‌های روستایی. ابراهیم عزیز! یک ماه است که بی‌تاب تو هستم. یک ماه است که مدام زنگ می‌زنم و زنگ می‌زنم و صدای همسر مهربانت که: استاد ناخوش است و اکنون که شنیدم در بستری، آرام خفته‌ای، آرام گرفته‌ای و من حیرانم؛ چرا‌که تو را آرام و قراری نیست. چرا‌که تو سراسر شوری، سراسر هیجان و من اشک در چشمانم که برای نقاش معاصر نوگرا، از تکنیک و بوم‌ و رنگ هیچ نباید گفت. تنها برایش شعری باید سرود؛ شعری که سراسر شور است، شعری پر از خاکستری‌ها، شعری از جنس ساعت چهار عصر، چرا‌که ساعت چهار بود بر همه ساعت‌ها که مهرت بر دلم نشست و مهرم بر دلت... . مرگ با‌شکوه تبسمش اینجا خیره به ساعت مچی‌اش در انتظار آخرین لرزش ثانیه‌شمار کفلش را می‌خارد می‌دانم چیزی باید نوشت سنگینی عقربه‌های سنگی زمان بر پیکرم در خاکستری ثانیه‌ها نگاهم خیره به سپیدی آسمان و نفس‌هایم خسته به تپش افتاده از فریادی که استخوان‌هایم را می‌لیسد چیزی باید نوشت چند ساعت قبل از مرگ که رعشه آخر قلم آخرین رعشه دست پیرمردی است سپید‌موی... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.