او حسادت آدم را بر میانگیزد!
منصور ضابطیان
«شیرهای خانباباسلطنه» میتواند یک نمونه آموزشی مناسب برای حفظ ریتم باشد. متن و از آن مهمتر کارگردانی، در ترکیب درست کلام و حرکت و موسیقی، ریتم متناسبی را خلق میکنند که تماشاگرِ بیحوصله این روزهای تئاتر را نزدیک به دو ساعت روی صندلیهای نهچندان راحتِ تئاتر شهرزاد، مشتاق و سرحال نگه میدارد. انگشتان افشین هاشمی انگار درست روی نبض تماشاچی است، چون دقیقا در لحظهای که آدم میخواهد سنگینیاش را از سمتی از بدن به سمت دیگر بیندازد ناگهان چیزی از تصویر، بازی، نور یا موسیقی رو میکند که این حرکتِ ناشی از بیحوصلگی را به تعویق بیندازد. در کنار همه امتیازات نمایش، بازی حیرتانگیز گلاب آدینه را نمیتوان بهعنوان شاخصترین ویژگی آن نپنداشت؛ بازیهای آدینه در سینما چنان واقعی و برآمده از دل جامعه است که اتفاقا دیدنش در نقشی چنین پرتحرک برای کسانی که او را دوست دارند لذتی دوچندان به ارمغان میآورد. او پیش از این هم در تئاتر نقشهایی از این دست را ارائه داده بود، اما بیتردید میتوان بازی در نقش سیاه نمایش «شیرهای خانباباسلطنه» را اوج مهارت گلاب آدینه در چنین نقشهایی دانست. توانایی او در بهکارگیری همزمان بدن و کلام و چالاکیاش در حرکت، غبطهبرانگیز نیست. او حسادت آدم را برمیانگیزد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.