راههای رسیدن به خدا
گیتی صفرزاده
در دوران نوجوانی پزشکی را میشناختم که از متخصصان خوب امراض استخوانی بود. اصلا دلیل آشنایی من با او این بود که یک روز صبح از خواب بیدار شدم و با کمال تعجب دیدم که نمیتوانم راه بروم. اینطوری شد که راهمان به مطب ایشان افتاد و دیدیم کرورکرور بیمارانی دارد که معتقدند دستش شفاست؛ یعنی کافی است دستش را روی زانوی بادکردهشان بگذارد یا دست خشکشدهشان را بالا و پایین کند تا حالشان خوب شود. خودش اما عقیده داشت علت این ماجرا خلق خوشش است؛ اینکه با مهربانی آدمها را میبیند و درددلهایشان را با دقت گوش میکند. پزشک فوقالذکر اصلیتش کلیمی بود. سالها بعد به علت علاقه به آوازهای کلیسای کاتولیک، مسیحی شد. از عادات خوشش این بود که در ایام ماه رمضان هنگام افطار، در سالن انتظار مطبش چای و خرما و نان و پنیر میگذاشت تا اگر روزهداری بین بیماران هست بیافطار نماند. مراجعانش هم طیفهای مختلفی از مردم بودند؛ از بیماران شهرستانی که از صبح زود برای گرفتن نوبت میآمدند تا فلان دکتر که عقیده داشت باید بینوبت ویزیت شود تا دختر مرحوم آیتالله طالقانی که از همان زمان هم به نظر من جزء رجل به حساب میآمد! از جمله بیمارانش روحانیای بود که هر ماه از شهر قم خودش را میرساند و به ضرسقاطع عقیده داشت که دکتر مسلمان است. هربار هم که این جمله را میگفت و دکتر به سابقه دینیاش اشاره میکرد، ایشان سری تکان میداد و میگفت: نخیر، شما خودت نمیدانی، مسلمانی. چندسال بعد این پزشک دار فانی را وداع گفت، اما باخبر بودم که آن روحانی تا چندینسال بعد، از قم به قبرستان کاتولیکها میآمد، سر مزار دکتر کلیمیزاده مینشست و برایش به زبان عربی فاتحه میخواند. احتمالا آن روحانی هم عزیزدل برادری بود که اعتقاد داشت راههای رسیدن به خدا بیشمارند. در این آخرین پنجشنبه سال، با دلی بزرگ، آمرزشی برای همه رفتگان راه و پویندگان راههای بیشمار بخواهیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.