|

یادی از «لوون هفتوان»

صداقت او بارز بود

مجید موثقی : اولین‌باری که «لوون هفتوان» را در تهران دیدم سال‌ها پیش بود، اما زمان آن را به یاد ندارم، چون حافظه من به خوبی او نبود! از آنجایی که هر دوی ما در مسکو تئاتر و سینما خوانده بودیم و کلی خاطره از «سیستم آموزشی سخت‌گیرانه روس‌ها» به یاد داشتیم، رفاقت خوبی بین ما شکل گرفت، حتی یک‌وقت‌هایی با هم به زبان روسی حرف می‌زدیم. دانش زبان روسی او خیلی خوب بود و به خاطر دارم روزی در تهران در منزل یکی از دوستان مشترکمان به حافظه او در به‌خاطر‌آوردنِ‌ گرامر پیچیده زبان روسی پی بردم. او همیشه در ایران نبود و در کانادا اقامت داشت، اما دوستی ما از راه دور ادامه داشت. یک‌بار سفری به تورنتو برای داوری «جشنواره فیلم نسیم شرقی» و برگزاری ورک‌شاپ داشتم و در آنجا لوون را دوباره ملاقات کردم و باز با حافظه عجیب او مواجه شدم. با «پویان طباطبایی»، مدیر جشنواره، در منزل لوون بودیم و من از او رمز عبور ورود به اینترنت را خواستم، لوون‌‌ با مهارت عجیبی تمام بیست‌وچند رقم طولانی کدها را از بر بود! «مجید برزگر» که تا یک روز مانده به فوت لوون با او همسفر بود، از حافظه شگفت‌انگیز او این‌گونه نقل می‌کند: « درمسیر بازگشت از اردبیل به تهران بودیم که لوون به من گفت: مجید! امروز سه‌سال‌و‌چهارماه هست که از اکران فیلم پرویز گذشته و 73 ماه پیش، فیلم‌برداری این کار شروع شد! می‌دونی چرا همه اینها را در خاطر دارم؟ چون ‌پرویز برای من فیلم مهمی هست». این آخرین دیدار او با کارگردان فیلم «پرویز» بود و فردای آن روز لوون درگذشت. فیلم «پرویز» نقطه اوج موفقیت‌های او در سینمای ایران به‌شمار می‌آید و این فیلم با توانایی‌های خوب و بازی روان «لوون هفتوان» جان تازه‌ای گرفت. زندگی او همیشه با مهاجرت و دشواری‌های زیادی همراه بود. او در اوایل دهه 90 برای شرکت در یک جشنواره تئاتری از ایران به ارمنستان می‌رود و بعد از اجرای نمایش در ایروان، هوس رفتن به مسکو به سرش می‌زند و ‌پاسپورتش را به عشق دیدن یک باله در«بالشوی تئاتر» در مسیر ایروان- مسکو گم می‌کند و این در حالی بود که هم‌زمان مرزها بعد از پروسترویکا (بازسازی شوروی سابق) بسته شدند و تقدیر باعث شد که با از‌دست‌دادن گذرنامه‌اش در آن شرایط بحرانی، سال‌ها در روسیه بماند و از دیدن تئاترهای روسی سیراب شود. او در مدرسه (گیتیس-GITIS)، یکی از اولین و بزرگ‌ترین مدارس تئاتری جهان، مشغول به تحصیل شد و استادان بزرگی را به چشم دید و از آنها آموخت. او ‌در مدت‌زمان کوتاهی در سینمای ایران تبدیل به یک پدیده نوظهور بازیگری شد، اما پیش از آن نیز تئاترهای خوبی را در کانادا به‌عنوان بازیگر و کارگردان روی صحنه برد! افتخار همکاری با او را در چند جشنواره در کانادا و داکا داشتم و از همه مهم‌‌تر سادگی، نرمی و صداقتی را که از او دیده می‌شد، در بسیاری از نام‌آوران سینمای ایران ندیده‌ام. شور و عشق او به تئاتر و سینما امروز او را در حافظه سینمای ایران ثبت کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.