|

خواب‌های خوشِ دمِ بهار

جواد طوسی

برای نسل‌های دهه 30 و 40، مقایسه ماه اسفند این‌ سال‌ها با اسفند آن سال‌های دور می‌تواند متر و معیار خوبی باشد که بپذیریم «نوستالژی» حس‌وحال خوب یا بدی است. ما نسل دهه سی‌ها اسفند که می‌شد، شمارش معکوس خود را با شوروحال غریبی تا فرارسیدن عید نوروز شروع می‌کردیم. هر روز یک بهانه برای این انتظار و لحظه‌شماری داشتیم. به قول فرهاد و شهیار قنبری، با این امیدها و آرزوهای کوچک، زمستونو سر می‌کردیم. البته زمستانی که می‌شد نشانه‌های واقعی این فصل را در آن دید و پالتو و برف و ننه‌سرما و کرسی و خاکه زغال و آدم‌برفی و دوره‌گردی که داد می‌کشید «برف پارو می‌کنیم» و...، مصادیق عینی و قابل استناد داشتند. هرچه به اواخر اسفند نزدیک‌تر می‌شدیم، دلمان بیشتر هوای شماره‌های مخصوص نوروز و مجله‌های «فیلم و هنر»، «ستاره سینما»، «دختران و پسران»، «اطلاعات هفتگی»، «فردوسی» و... را می‌کرد. پدر خدابیامرزم خریدار ثابت روزنامه اطلاعات بود. شماره عید این روزنامه و روزنامه کیهان صد صفحه بود و پدرم استثنائا شماره عید نوروز روزنامه کیهان را به خاطر صفحات زیادش می‌خرید و یکی از دلمشغولی‌هایش در روزهای عید مطالعه و ورق‌زدن این روزنامه‌ها و مجلات بود. با چه ذوق و شوقی، کاغذهای کاهی مجله فیلم و هنر و ستاره سینما را ورق می‌زدم و به عکس‌های هنرپیشه‌های معروف و کم‌کار‌شده که فرارسیدن سال نو را به خوانندگان مجله و اهل سینما تبریک می‌گفتند، نگاه می‌کردم. صفحات اول مجله اختصاص به «عرض تبریک» هنرپیشه‌های معروف و شناخته‌شده مثل فردین و ناصر ملک‌مطیعی و بهروز وثوقی در کنار عکس بزرگشان و تبلیغ فیلم‌های آماده نمایش و در دست تولید داشت و لابه‌لای صفحات نیز پر از عکس‌های رنگی هنرپیشه‌های ایرانی و بعضا خارجی یک صفحه‌ای با کاغذ کلفت بود. خودم همیشه دم عیدی موی دماغ پدرم می‌شدم تا دو نسخه از شماره مخصوص عید مجلات فیلم و هنر و ستاره سینما را بخرد تا بتوانم عکس‌های رنگی هنرپیشه‌های مورد علاقه‌ام را از یکی از آنها جدا و به گوشه اتاق اجاره‌ای‌مان با پونز بزنم و در طول ایام سال با آنها حال کنم. نسخه دیگر مجله را هم بدون دست‌زدن به عکس‌هایش در کنار دیگر مجلات با وسواس نگهداری می‌کردم. مادر از دنیا‌رفته‌ام همیشه سر این عکس‌‌زدنم به دیوار اتاق، حسابی شاکی می‌شد و راه به راه غر می‌زد و تکیه‌کلامش این بود: «وقتی بابات خونه‌دار شد، دیوارو عکس‌بارون کن! یه اتاق فسقلی این حرفارو نداره. پاک اینجا رو کردی سالن سینما!». بعد رو به پدرم می‌کرد و به او می‌گفت: «جواب صاحبخونه رو خودت باید بدی»؛ اما پدرم به خاطر علاقه زیادش به فیلم و سینما هوای من را داشت و خودش هم به بعضی از عکس‌ها دل می‌‌بست و سعی می‌کرد با زبان، تب مادرم را بخواباند و آخر صحبت‌‌هایش هم این بود: «بذار دلش خوش باشد». مادرم هم نهایتا این‌گونه شاخو می‌کشید: «از توِ بابا، این تحفه هم باید نصیبمون بشه». همان روزهای آخر اسفند، با پدرم برنامه‌ریزی می‌کردیم که ایام عید چه فیلم‌هایی را ببینیم و کدامشان را اول برویم و انتخاب‌هایمان درهم بود و شامل فیلم خارجی و ایرانی می‌شد. همه اینها کودکانه و خاطرات شیرین و ماندگار ما را شکل می‌داد. حالا دیگر سال‌هاست که از این احوالات ندارم و اسفند را بدون انتظار و شمارش معکوس و سرذوق‌آمدن، سپری و آرزوی بهاری را می‌کنم که رنگ‌وبویی از مهر و دوستی و یکرنگی و ثبت عاشقانه‌ها داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.