آرزوهای فراموششده
بهاره رهنما
این روزها در پستی بلندیهای 40سالگی، بیشتر از همیشه به دخترک 17ساله پرشروشوری میاندیشم که آرزوهای خیلی بزرگی داشت؛ شاید امروز آن دختر نحیف و کمرنگ به نظر مردم شهرش به خیلی از آرزوهایش رسیده باشد، اما خودش میداند که خیلی از چیزهایی میخواسته، نشده یا نخواستند که بشود یا اینکه خودش نخواست. حالا به بیشتر آرزوهای 17سالگیام که به مرور دیگر نخواستمشان فکر میکنم و میبینم بیشتر از همهچیز ترسیدم، ترسیدم که داشته باشمشان، ترسیدم که با داشتنشان، آنهایی را که دوست دارم از دست بدهم، ترسیدم که بعد از رسیدن به آرزوهایم تنها بمانم، دوستانم را از دست بدهم، تازه این را منی میگویم که نعمت خانواده و تشویق آنها را هم در کولهبارم داشتهام.
حالا خصوصا از پس 10 سال تدریس و معلمبودن و 20 سال مادری یک دختر جوان، دختران جوان شهرم را که میبینم، عجیب نگران و دلواپس آرزوهایشان هستم؛ نگران اینکه مبادا در شلوغی و سنگینی دنیای اطرافشان آرزوهایشان را گم یا اصلا فراموش کنند. نگرانی بیموردی هم نیست، وقتی سر کلاسهایم از آنها میخواهم که از آرزوهایشان بنویسند، خیلیهایشان میگویند: «من هیچ آرزویی ندارم! مگر میشود در این بهترین بهارهای عمر، آرزویی نداشت؟ شاید بعد از سالها زندگی و رسیدن به نوعی کمال، بشود گفت آرزویی ندارم، اما نه در جوانی و در روزهایی که باید پر از امید و شوق و شور باشند. در بازگشتم به صفحه آخر «شرق» بر آن هستم برایتان از دختران شهرم و آرزوهایشان بنویسم؛ بر آنم که با دختران شهرم حرف بزنم و به یادشان بیاورم که از امیدها و آرزوهایشان بگویند و به رؤیاهایشان فکر کنند و من از رؤیاهایشان بنویسم و از رنگ آرزوهایشان تا یادشان بیاورم و مهمتر از همه بهیاد مادرانشان، خواهرانشان، پدران و برادرانشان که آنها رؤیاهایی دارند، خوابهایی که میشود در تکمیل این رؤیاها کنارشان گام برداشت، یا لااقل من میتوانم آرزوی دختران شهرم را هفتهای یک بار مکتوب کنم تا خیلی دیگر از دختران شهرم بدانند آرزوی آنها آرزوی عجیب و دورازذهنی نیست و شاید در قلب خیلی دیگر از دخترکان جوان این شهر هم وجود دارد. همین که بشنویمشان، همین که برایمان از آرزوهایشان بگویند، نیمی از راه را رفتهایم و امید دارم تا پایان سال از برآوردهشدن آرزوهایشان و رسیدنشان به خواستههایشان بنویسم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.