روايت جهانگير کوثري از گزارشگري فوتبال در ايران
ناجوانمردانه کنارم گذاشتند
مهدي زعيمزاده
جهانگير کوثري چهرهاي آشنا براي دو حوزه سينما و ورزش است. او در اين سالها بيشتر در عرصه سينما مطرح بوده؛ از تهيهکنندگي فيلمهاي سينمايي گرفته تا پدر باران کوثري و همسر رخشان بنياعتماد بودن. سوابق فوتبالي جهانگير کوثري هم قابل توجه است. اين روزنامهنگار ورزشي در دهه 50 بازيکن راهآهن و تاج بود. از آن مهمتر بايد به حضور کوثري به عنوان يک گزارشگر اشاره کرد. کوثري سالها گزارشگر اول تلويزيون ايران بود. در ذهن علاقهمندان، فوتبالهاي مهم دهه 60 و اوايل دهه 70 با گزارش کوثري به يادگار مانده است اما 23 سال پيش يکباره کنار رفت. جداییای که همچنان مورد اعتراض جهانگير کوثري 66ساله است.
شما دانشآموخته سينما، روزنامهنگار و فوتباليست بوديد. چه اتفاقي افتاد که وارد برنامههاي ورزشي و حوزه گزارشگري شديد؟ سال 58 من به شبکه دو رفتم. در نظر داشتم يک مجموعه 13قسمتي طنز 10دقيقهاي بسازم. طرح اين مجموعه به يک شورا رفت که قرار شد اين شورا به من جواب بدهد. در آن زمان زياد در وادي فوتبال نبودم. شرايط کشور خاص بود و انقلاب شده بود. يک روز که براي پيگيري کارهايم به شبکه دو رفته بودم، يک آقايي از ماشينش پياده شد و با هم روبهرو شديم. ايشان گفت: «شما آقاي کوثري هستيد؟». گفتم: «بله». گفت: «اينجا چهکار ميکنيد؟». گفتم: «چند تا طنز آوردم، تصويب بشود كه بسازم». گفت: «بيا برنامه ورزشي درست کن». گفتم من الان در ورزش نيستم، ميخواهم فيلم بسازم. گفت: «فيلمت را هم ميسازي. ما در شبکه دو گروه ورزش نداريم؛ بيا اينجا و گروه ورزش راه بينداز، من اسمم مبلغياسلامي است، مديرعامل صداوسيما هستم». آن دوره بنيصدر رئيسجمهور بود و آقاي مبلغياسلامي را براي مديريت صداوسيما انتخاب کرده بود. ايشان گفت که بيا برنامه ورزشي بساز؛ من قول ميدهم طنزهايت هم تصويب شود. من را دعوت کرد تا با مديران شبکه دو صحبتي داشته باشم. محمدرضا بادکوبه تهيهکننده قهاري بود، چند نفر آدم فني، بااستعداد و تحصيلکرده هم حضور داشتند که اکثرا بيکار مانده بودند. من به اميد اينکه برنامههاي طنزم تصويب شود، به همراه آقاي بادکوبه آمديم و گروه ورزش را تأسيس کرديم. هدفم ورزش نبود ولي زد و کار ما در گروه ورزش گرفت. گزارشگري فوتبال را از چه زمانی شروع کرديد؟ در همان سال 58 دوباره مديرعامل من را خواست و گفت: «کوثري کارت در گروه ورزش خيلي خوب است؛ بيا حالا فوتبال گزارش کن». گفتم: «من بلد نيستم». گفت: «نه تو بلدي، تو خوب صحبت ميکني». در آن مقطع پس از کناررفتن گزارشگران قبل از انقلاب، گزارشگر مطرح تلويزيون چه کسي بود؟ هيچکس نبود. مجيد وارث و جواد متقي در شبکه يک برنامهاي داشتند. برنامهاي بود که در آن همه چيز گفته ميشد. شعر ميگفتند، ورزش هم ميگفتند. آنها در فکر اين بودند كه براي شبکه اول يک برنامه ورزشي درست کنند که برنامه «ورزش و مردم» را شکل دادند. اولين ديداري که در همان سال 58 گزارش کرديد، کدام بازي بود؟ آقاي مبلغي به من گفت: «ما از آلمان پولي طلبکاريم، پولمان را ندادند، جاي آن چيزهاي ديگري دادند که بينشان يک انبار نوار فوتبال است. بيا اين فوتبالها را گزارش کن. ولي قبلش اول بيا بازي هلند- آرژانتين، فينال جام جهاني 1978 را گزارش کن. مردم اين بازي را خوب نديدند. اگر تو گزارش کني، فرق ميکند. تو فوتبال بلدي». من ريشه مادرزادي هلند و آرژانتين را بلد بودم. عاشق آمريکاي جنوبي بودم. دوره دانشجويي تمام کتابهايي را که درباره آمريکايجنوبي بود، خوانده بودم. همه را پخته، عالي ميشناختم. انصافا آمريکاي جنوبي تخصصم بود. از طرفي عاشق فوتبال هلند بودم. همين الان 11 نفر آنها را ميشناسم، آن موقع هم ميشناختم. خصوصياتشان را ميشناختم. ميدانستم «سوربر» از راست چگونه حرکت ميکند، «کرول» از چپ چگونه حرکت ميکند. رنسنبرينگ، يانسن، رپ چه کار ميکنند. اصلا لازم نبود کسي به من اطلاعات بازي را بدهد. همه در ذهنم بود. رفتم و گزارش زيبايي کردم؛ گزارشم گرفت. چهارشنبهها به من برنامه گزارش ورزشي را دادند؛ جمعه، ورزش از نگاه دو، چهارشنبه هم گزارش ورزشي. آن نوارهاي آلماني را بازبيني کردم. فرضا بازي کلن بود با وردربرمن، هيچ اسمي نداشت؛ فقط نوار بود. نميدانيد من چگونه فهرست بازيکنان دو تيم را درآوردم. ميرفتم و نوار را گوش ميکردم؛ مثلا توپ ميآمد زير پاي شماره شش، ميديدم گزارشگر آلماني ميگويد: «کوهلر». يک دفتر داشتم كه در آن يادداشت ميکردم. با اين روش ليست تيمها را درميآوردم، دو تيم را ارنج كرده و بازي را گزارش ميکردم. خيلي کار سختي بود. بعدها بازيهاي ديگر را قاچاقي از ماهواره گرفتيم و پخش کرديم. شما قبل از انقلاب فوتباليست و روزنامهنگار بوديد، طبيعتا با گزارشگري بيگانه نبوديد... . من زمينه فوتبال داشتم، در تيم تاج بازي ميکردم. از همه مهمتر روزنامهنگار بودم. در بخش ورزشي روزنامه آيندگان مينوشتم. مانوک خدابخشيان، محمد اينانلو، ايرج اديبزاده و... در آيندگان بودند و من نزد آنها کار ميکردم. الگوي من در واقع مانوک خدابخشيان بود. قبل از انقلاب ميديدم مانوک خدابخشيان در شناخت تيمها چقدر تبحر دارد. نخست اينکه خيلي خوب زبان ميدانست، همچنين آدم زيرک و باهوشي بود، صداي خوبي داشت، بر تمام فوتبال هم تسلط داشت. به نظرم فوتبال را از همه بهتر گزارش ميکرد. خيلي خوب بود. آقاي بهمنش خيلي گزارشگر خوبي بود ولي ايشان گزارشگر تخصصي فوتبال نبود. حالا يک موضوع جالب تعريف کنم؛ در سال 56 که انقلاب نشده بود، من بازيکن تاج بودم، حين اينکه بازيکن فوتبال بودم در روزنامه آيندگان هم کار ميکردم. هم فوتباليست بودم هم خبرنگار. يک بار با تيمسار خسرواني درگير شدم. با اينکه بازيکن تاج بودم، رفتم در روزنامه آيندگان عليه تاج نوشتم. بعد از اين اتفاق براي مسابقه به انزلي رفته بوديم. شب سه، چهار تا چاقوکش را به اتاق من فرستاده بودند. حالا آن داستانش به کنار. من با مانوک در آيندگان بودم. يک روز مانوک به ايرج اديبزاده گفت برو يک بازي فوتبال را گزارش کن. اديبزاده گفت: «من نميشناسم». مانوک به من گفت: «جهان! ميتواني بروي کنار ايرج بنشيني، کمکش کني». بازي براي گزارش سخت بود. بازي نيروي اهواز بود با يک تيم ديگر. ايرج اديبزاده هم بازيکنان را خيلي خوب نميشناخت ولي من، همه را حفظ بودم. چون خودم بازي ميکردم. نکتهها و اطلاعات را مينوشتم و به اديبزاده ميدادم. يکمرتبه اديبزاده گفت: «دو، سه دقيقه تو صحبت کن؛ من ميخواهم بروم دستشويي». خلاصه، بازي را من گزارش کردم. اصلا من نبايد گزارش ميکردم، خودم بازيکن بودم. دو تيم را ميشناختم. از دو، سه دقيقه هم خيلي بيشتر شد. شايد مانوک به اديبزاده سفارش کرده بود که از قصد کاري کند که من يکربع گزارش کنم. من الان هم نميدانم. شايد هم اتفاقي دير آمد. به هر حال اين را ميخواستم بگويم كه در گزارشگري کلان آقاي بهمنش براي ما الگو بود و در گزارشگري فوتبال مانوک خدابخشيان. برگرديم به همان بعد از انقلاب، شما با گزارش ورزشي و ورزش از نگاه دو شروع کرديد و به گزارشگر ممتاز آن سالها تبديل شديد. درباره مسيري که طي شد، توضيح دهيد. کارم خيلي خوب گرفت. علاوه بر برنامه گزارش ورزشي در برنامه ورزش از نگاه دو هم يکربع گزارش فوتبال خارجي ميرفتيم. برنامهاي داشتيم درباره پديدههاي بزرگ جهان؛ ماريو کمپس، فاکتي، ماساپوست. بازيکناني که کسي آنها را نميشناخت. ميرفتم فيلمشان را گير ميآوردم. وقتي به خارج سفر ميکردم، ميرفتم از زندگي فوتباليستهاي بزرگ فيلمهاي هشتميليمتري گير ميآوردم. اينجا خودم روي فيلمها ديالوگ ميگذاشتم. آن موقع اينترنت وجود نداشت، در ايران هم دسترسي به منابع خارجي آسان نبود، اطلاعات براي گزارش فيلمها را چگونه به دست ميآورديد، چه منابعي داشتيد؟ آن موقع هيچچيز نبود. داشتن يک مجله معمولي هم جرم بود و شلاق داشت. فرضا مجلهاي معمولي مثل اشترن. چون در آن مجله، زنها تبليغ شلوار جين ميکردند، داشتن آن مجله جرم بود. من وقتي خارج ميرفتم، مجلههاي ورلدساکر و فرانسفوتبال را تهيه ميکردم، آنها را زير آستر چمدانهايم جاسازي ميکردم و با ترس ميآوردم. ميديدم فرضا فرانسفوتبال، گزارش بازي مارسي و اوسر را چاپ کرده، ميرفتم اسامي را درميآوردم و با شمارهها تطبيق ميدادم. براي هر ليگ يک دفتر 40 برگ داشتم، اسامي را وارد دفترم ميکردم. هر تغييري را دنبال ميکردم. آرشيو جمع کردم. من ديگر ميدانستم ريوالدو كيست. يک بازي برزيل بود، ريوالدو گرم کرد و آمد کنار خط. آن موقع کسي او را نميشناخت. من گفتم اين يک بازيکن چپپاي شوتزن است که شوتهاي وحشتناک ناگهاني ميزند. هنوز دروازهبان گارد نگرفته، او ميزند. داخل زمين آمد، دو دقيقه بعد با پاي چپ گل زد. همه گفتند اين چه ميگويد؟ برايشان خيلي عجيب بود. با مرارت بسيار و البته عشق زياد افتادم در چاه ورزش. من تلاش کرده بودم از ورزش دربيايم و به دنبال سينما بروم، به سراغ کارگرداني بروم و فيلم بسازم، قبلش هم چند فيلم کوتاه ساخته بودم ولي به انتهاي چاه ورزش رفتم. چگونه در ادامه دهه 60 به شبکه يک آمديد؟ همانطور که گفتم کار من در شبکه دو گرفت. در شبکه يک مجيد وارث گزارشگر شده بود، بهرام شفيع هم آمده بود. شفيع ميخواست مدير ورزش تلويزيون شود اما جذب دوربين شد و در مجريگري ماند. براي بازيها يکي از آنها و من را ميفرستادند تا مشترکا گزارش کنيم. کار ما در شبکه دو بهتر بود و آنها حسادت به ما را شروع کردند. به اين نقطه رسيدند که گزارشگري شبکه یک از شبکه دو ضعيفتر است. ما بازي را برده بوديم. متقي با زيرکي خاصي من را به شبکه يک برد. در شبکه يک خيلي تحويلم گرفتند، بازي گزارش ميکردم، مستند ميساختم. شايد نبايد اين را نوشت ولي قبلش ميخواستند من را حذف کنند، خيلي برايم زده بودند، ميخواستند انگهايي به من بزنند اما نشد چون خيلي جا افتاده بودم و قبولم داشتند. يادم ميآيد در يک دوره که جام جهاني را گزارش ميکردم، آقاي لاريجاني، رئيس وقت صداوسيما آمده بود و از پشت شيشه نگاه ميکرد. بازي كه تمام شد، داشتم يکسري توضيحات درباره برزيل ميدادم. تهيهکننده آمد و گفت: «کات کنيد آقاي لاريجاني آمده». آقاي لاريجاني گفت: «نه، نه بگذاريد ادامه بدهد، خيلي خوب صحبت ميکند». کارم تمام شد، آمد با من دست داد. فردايش دعوتم کرد، به من پاداش داد و از من تقدير کرد. با اينکه جايم خيلي محکم شده بود ولي در چند جام جهاني اجازه ندادند تصويرم پخش شود. تصويرم را قدغن کردند. جامهاي جهاني 1982 و 1986 شبکه دو بودم که تصويرم روي آنتن نرفت. 1990 شبکه يک بودم که باز تصويرم پخش نشد ولي همه بازيها را گزارش کردم. براي 1994 هم شبکه يک بودم، دوره آقاي لاريجاني بود و تصويرم را نشان دادند. اشتباه نکنم من هر چهار فينال 82، 86، 90 و 94 را گزارش کردم. فينال جام جهاني 1994 آخرين گزارشم بود. شما در چهار دوره جام جهاني گزارشگر ممتاز تلويزيون بوديد. آيا با توجه به شرايط کشور نميشد شما به مسابقات اعزام شويد و بازيها را از محل گزارش کنيد؟ صداوسيما ميتوانست چنين فرصتي براي شما ايجاد کند؟ اول بايد بگويم واقعيت اين است که اجازه ندادند من استخدام صداوسيما شوم. از سال 1360 اقدام کردم اما پرونده من ماند. گفتند که «نه همين برنامهاي بيا». من در آن سالها منتظر بودم که من را استخدام کنند که نکردند. هر سفري هم که بود، به من اجازه نميدادند بروم. به من ميگفتند نميخواهد بروي؛ از همين جا گزارش کن. با اينکه در کشور ميزبان گزارشگر داشتند، ميگفتند من از تهران گزارش کنم. مثلا جام جهاني 1990 دو گزارشگر از صداوسيما رفتند ولي نتوانستند گزارش کنند، شايد ميترسيدند. يک نکته ديگر را هم نبايد فراموش کرد. آن موقع نميگذاشتند هيچ برنامهاي مستقيم روي آنتن برود تا اينکه ما يک دستگاه از اروپا خريديم. آن دستگاه اين امکان را به ما ميداد كه اگر مثلا يکدفعه وسط بازي تصوير يک خانم با لباس نامناسب وجود داشت، جايش يک تصوير ديگر پخش کنيم. حين بازي هم اينگونه تصاوير زياد نيست نهايت چند تا چندثانيهاي است. آن اوايل يکسري تصاوير ضبط کرده بوديم مثلا بازي در تابستان بود؛ ما تماشاگر با پالتو را نشان ميداديم. بعدا ياد گرفتيم اول بازي که دوربين تماشاگران را نشان ميدهد، ما چندثانيهاي را بگيريم و هر جا تصوير نامناسب بود، به جايش آن را پخش کنيم. جامهاي جهاني 90 و 94 از اين دستگاه استفاده کرديم و بازيها با چند ثانيه تأخير پخش شد. در واقع يکجور کملطفي به شما شد که به هيچيک از جامهاي جهاني اعزام نشديد. خيلي بيمهري بود، خيلي. من در سالهايي که گزارش کردم، خيلي اذيت شدم. من خودم دو جام جهاني 98 و 2006 را رفتم. هر وقت اراده ميکردم ميتوانستم خارج بروم اما آرزويم اين بود که بازيهاي جام جهاني را در استاديوم گزارش کنم. چقدر ميشد از آنجا بهتر گزارش کرد. شما نميدانيد چقدر گزارشهاي جام جهاني کشته شد؟ نميخواهم از روي ادعا حرف بزنم؛ اين يک واقعيت است که همين الان هم در بازيهاي بزرگ، گزارشها بازي را ميکشد. گزارشها معمولي است. مردم اما به اين گزارشها عادت کردهاند. مبادا شما يک نمونه تازه ارائه دهيد. اجازه بدهيد يک گزارش ديگر انجام شود، مردم ميفهمند سطح گزارش فوتبال اين نيست. گزارش روح ميخواهد که الان ندارد. اين يک واقعيت است که در آن دوره سطح گزارشگري بسيار پايين بود و اطلاعات اکثر علاقهمندان از بيشتر گزارشگران بالاتر بود. يک بار در اويل دهه 70 يک گزارشگر 90 دقيقه دو تيم لاکرونيا و بارسلونا را اشتباه گرفت و گزارش کرد. در آن شرايط شما متمايز بوديد. الان هم شرايط مثل همان سالهاست؛ چند گزارشگر تلويزيون واقعا مطلوب فوتبالدوستان نيستند. به نظر شما چرا اين روند در صداوسيما اصلاح نميشود؟ متأسفانه مسئولان صداوسيما براي خودشان فيلتر گذاشتند، فيلتري که تخصصي نيست. نگاه نميکنند که آيا طرف تخصص و سواد اين کار را دارد؟ صداي خوبي دارد؟ در واقع با فيلتر خودشان به اين قضيه نگاه ميکنند. يک گزارشگر قوي، خوشصدا و باسواد که بتواند مردم را جذب کند، براي آنها مهم نيست نسبت به کسي كه از نظر آنها تعهد دارد. ما هم تعهد داريم، همه تعهد دارند. اين نظر آنهاست؛ آنها اينطور فکر ميکنند. متأسفانه تنگنظريها خيلي زياد بوده؛ نگاههاي مديريتي آنقدر اشکال داشته که ما را دچار يک فرسودگي فرهنگي در ورزش و در گزارشگري کرده است. به هر حال کسي که ميخواهد گزارش کند، بايد مقداري ضربه توپ فوتبال را حس کرده باشد. اينها مهم است. مثلا در صحنهاي که يک مدافع و يک مهاجم براي توپ کورس گذاشتند و بدنشان به هم چسبيده، بايد بداند تنه فني چيست؟ تا يک برخورد پيش آمد و يکي زمين خورد، ميگويد: «خطا، خطا» يا ميگويد: «اين مدافع از اول بازي فقط بلند شده و سر زده» من اينها را ميشنوم، خندهام ميگيرد. چون خودش بازي نکرده، نميداند يک ضربه سر چقدر انرژي ميبرد. اينها را مسئولان نميدانند، برايشان هم مهم نيست. به نظرم اين خيانت به فرهنگِ جامعه است. ما اجازه نميدهيم جامعهمان از نظر گزارشگري فوتبال رشد کنند، دچار سکون هستيم. اجازه بدهيم چند نفر، چند گروه گزارش کنند. اجازه بدهيد چند برنامه ورزشي باشد. اجازه بدهيد رقابت باشد، رقابت باعث ميشود کيفيت بالا برود، اگر رقابت نباشد تکرار به وجود ميآيد. اجازه بدهيد يک بازي را فرد ديگري گزارش کند، بعد جوانها بفهمند يک نوع ديگر گزارش هم وجود دارد که در آن از واژههاي ورزشي و فوتبالي استفاده ميشود. الان گزارش شده: «مسي به اينيستا، اينيستا به مسي، اين دايياش فوتباليست بوده». براي اينکه از گزارش بازي در بروند، تا گزارش بازي سخت ميشود از گزارش بيرون ميآيند، اينترنت را جلويشان ميگذارند. شما گفتيد آخرين گزارشتان فينال جام جهاني 1994 بود و پس از آن حذفتان کردند. براي کنارگذاشتنتان چه دليلي داشتند؟ هيچي، هيچي. در واقع دلايلی واهي که هنوز هم نميدانم چه کسي، چه ارگاني، چه نهادي و چه مسئولي من را کنار گذاشت. نه نقطه ضعف داشتم نه انحرافي. کوتاهي هم نکردم. سعي کردم غلط نداشته باشم، بهترين عملکرد را داشته باشم، سعي کردم شيوا صحبت کنم. آن موقع که فوتبالها پخش ميشد، خيلي هم از تلويزيون دفاع کردم. هيچ جرمي مرتکب نشدم؛ من را ناجوانمردانه کنار گذاشتند، عين اين جمله را بنويس. هنوز هم نميدانم چرا؟ شما را در سالهاي اوجتان کنار گذاشتند. در واقع شما سالهاي طلايي پخش فوتبال را که از دهه 80 شروع شد، از دست داديد... . واقعا دوست داشتم گزارش کنم. من مردمم را دوست داشتم. خب، اين تريبوني است که با آن با مردم صحبت ميکني. فرهنگ جامعه و فرهنگ مردم بالا ميرود. شما حدود 12 سال نبوديد که دوباره سال 85 به تلويزيون برگشتيد. درباره برگشتنتان به تلويزيون توضيح دهيد، چه شد که پس از 12 سال با چراغ سبز روبهرو شديد؟ من تا زمان آقاي ضرغامي نبودم. آقاي فرجي مدير شبکه دو بودند، با يک شهامت و جسارتي از من دعوت کردند تا بروم در برنامه «مردم ايران سلام» حضور داشته باشم. من به اتفاق آقاي محمد اينانلو برنامه داشتم. برنامهمان خيلي خوب گرفت. آقاي فرجي از من دعوت کرد تا دوباره برنامه «ورزش از نگاه دو» را راه بيندازم. برنامه را راه انداختيم و گرفت. رفتم براي گزارش. در آن زمان مدير ورزش صداوسيما آقاي پورمحمدي بود، هر وقت من رفتم گزارش کنم، گفت نه. آقاي فرجي ميخواست من گزارش کنم ولي آقاي پورمحمدي مخالف بود. سال 87 ايران با عربستان بازي داشت، همزمان بحرين با ژاپن بازي ميکرد. شما نگاه کنيد فاصله اين دو بازي از نظر بيننده چقدر بود. ما گفتيم بازي بحرين را به ما بدهيد که من گزارش کنم. اين يعني هيچ، همه دارند ايران را نگاه ميکنند. به هر ترتيبي که بود، آن بازي را به شبکه دو دادند، من گزارش کردم و خيلي هم خوب گزارش کردم. فردا، همان را هم از من گرفتند، گفتند: «شما اصلا حق نداري گزارش کني». دليلش چه بود؟ نميگويند. مگر الان ميگويند چرا دختر من ممنوعالتصوير است. در واقع بازگشت شما به گزارشگري تنها محدود شد به گزارش يک بازي بدون اهميت... . بعداز آن هم گفتند شما در برنامه «ورزش از نگاه دو» فوتبال نميتوانيد برويد، تحليل داوري نبايد داشته باشيد، تيمها را نقد نکن، شما بايد فقط برنامههاي آموزشي داشته باشي. به سمت کشتي رفتم. سال 1389 مسابقات جهاني در مسکو بود. دوربينم را برداشتم و رفتم در دل مسکو. با زيرکي رفتم کنار تشک، ما در مسابقات فرنگي دو طلا توسط سوريان و علياکبري گرفتيم. من شب نماندم، با هواپيما به تهران برگشتم. جمعه فيلمها را پخش کردم، خيلي بازتاب داشت. من را خواستند و گفتند: «چه کسي به تو گفته بروي مسکو؟» گفتم: «با پول خودم رفتم». گفتند: «بيخود کردي كه پخش کردي». گفتم: «شبکه مدير دارد، آنها اجازه دادند پخش شود». دعوا بالا گرفت. ما را نزد آقاي ضرغامي بردند. به آقاي ضرغامي گفتم: «ايران رفته در مسکو و دو تا طلا گرفته؛ من فيلمش را گرفتم، آمدم و پخش کردم، کار بدي کردم؟» گفت: «نه». آقاي پورمحمدي گفت: «اين حق ندارد برود، اين چهکاره است که رفته آنجا فيلم گرفته؟ برنامه اينها آموزشي است، اصلا حق ندارند کشتي نشان بدهند». ضرغامي زورش به پورمحمدي نرسيد و آن برنامه هم تعطيل شد. برنامه را خنثي کردند، بعد من را هم بيرون انداختند، تا آقاي فرجي از شبکه دو رفت، من را هم بيرون کردند. شما هنوز دوست داريد گزارش کنيد؟ از ته قلبم با تمام وجودم دوست دارم گزارش کنم. نه براي اينکه منِ جهانگير کوثري دوست دارم گزارش کنم بلکه ميخواهم نشان بدهم کيفيت گزارشگري چيست؟ مردم فرهنگشان نسبت به فوتبال بالاتر برود. فوتبال يکسري مفاهيم ديگر هم دارد. وقتي بارسلونا شش تا گل ميزند، اين دليل دارد، معني دارد. گزارشگر بايد اين را بگويد. بايد بگويند تيم نوجوانان ما به چه دليل به اسپانيا باخت و حذف شد. اينها را نميگويند، در هيچ گزارشي نميگويند. خود گزارش هم گزارش فوتبال نيست. الان گزارش فوتبال شده يکسري اطلاعات آماري اينترنتي که همه بچههاي 14ساله هم آنها را بلدند. درباره مسي ميدانند چند بار مرد سال شده و چند گل زده. من عاشق خدمت به مملکتم هستم. از طريق ورزش شد، ورزش. از طريق سينما شد، سينما. من 44 سال است که روزنامهنگارم، از سال 1354 در آيندگان مطلب نوشتم، مقاله نوشتم، نه خبر. از فوتبال بيرونم کنند، به سينما ميروم، از سينما بيرونم کنند، ميروم به روزنامهنگاري. من کار فرهنگ را رها نميکنم. خواهش ميکنم مسئولان صداوسيما بيايند و بگويند چرا من نميتوانم گزارش کنم. اين مملکت قانون دارد، اگر جرم دارم، وزارت اطلاعات ميتواند به من بگويد جرم دارم. شما را ميتوانند به خاطر جرمتان محاکمه کنند. بگويند به اين دليل مجرميد. اما وقتي وزارت اطلاعات با من مشکلي ندارد، من نميدانم چه کسي تصميم ميگيرد که من تلويزيون نروم؟ آيا ارگانهاي کوچکتري که منافع دارند يا ميخواهند خودشان را بزرگ جلوه دهند، تصميم ميگيرند. مسئولان صداوسيما که نبايد تابع اين جريانها باشند. آيا چند پلان فيلم باران ميتواند باعث تخريب جامعه شود؟ اگر تصوير باران ميتواند تأثيرگذار و مخرب باشد، چرا فيلم «روز سوم» را 60 بار تا حالا پخش کردهايد که نقش اولش جايزه بهترين بازيگر را هم گرفته. چرا بايد دختر جوان هنرمندي که بهترين سريال شما (صاحبدلان) را بازي کرده ممنوعالتصوير باشد؟ به چه دليل؟ به جرم اينکه به فلان رئيسجمهور رأي نداده، به يکي ديگر رأي داده. شوراي نگهبان همه اين نامزدها را تأييد کرد؛ ما هم رفتيم و رأي داديم. اينکه جرم نيست. من فکر ميکنم پاک زندگي کردم و هيچ جرمي ندارم؛ سياسي، مالي. الحمدلله نياز مالي هم ندارم. به خاطر مردم دوست دارم بروم و گزارش کنم. اگر در گزارشم خطا و انحراف بود، بعد بگويند گزارش نکن. و سؤال آخر؛ از ميان گزارشگران کنوني کدام را ميپسنديد؟ همه معمولياند و با چارچوب صداوسيما گزارش ميکنند. قد گزارشگري از اين بلندتر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.