|

دونالد ترامپ هیچ راه‌حلی برای مشکلات بزرگ آمریکا ندارد

شومنی که نمی‌تواند حکومت کند

مهدی نوریان.مترجم

وضعیت واقعی اقتصاد آمریکا نسبتا خوب است، اما نه آن­‌قدر خوب که دونالد ترامپ در نطق سالانه‌ خود در برابر کنگره وانمود کرد. او همچنین نباید این‌­قدر از اعتبار بازار کاری صحبت می‌کرد چراکه تازه بعد از چند سال سامان یافته است. اما رنج‌آورتر از گزافه‌گویی‌های ترامپ یا هر آنچه او در سخنرانی خود در کنگره گفت، این است که او هیچ راه‌حل ممکنی برای هیچ‌یک از مشکلات اصلی پیش‌روی کشور ارا‌‌‌ئه نداد. ایده‌های بزرگ ترامپ برای مشکلات ملی اکثرا بی‌توجهی به آنهاست. او به درخواست دخترش ایوانکا برای قانون درمان مقرون­‌به‌­صرفه مسیری را مشخص کرد که هیچ راه واقعی برای محقق‌کردن آن وجود نداشت. او هیچ اشاره‌ای به سقوط امید به زندگی و وضعیت سلامت در آمریکا در قیاس با دیگر کشورهای توسعه‌یافته نکرد. درباره قیمت‌ نسخه‌های دارویی، او صرفا وعده‌هایی را تکرار کرد که در سال گذشته در محقق‌کردن آنها ناموفق بود. هنوز هیچ برنامه‌ زیرساختی­‌ای وجود ندارد، هیچ خبری از استراتژی افغانستان نیست و هیچ سیاست مشخصی در حمایت از اندرزهای مبهم پیرامون ارزش آموزش ضمن خدمت و آموزش حرفه‌ای در مدارس دیده نمی‌شود. به همان میزانی که در این موارد هیچ ایده‌ای یافت نمی‌شود، انگشت اتهام او به سوی مهاجران است. ترامپ نسخه‌ای قلابی از سیستم فعلی مهاجرت آمریکا را جعل کرده که در آن روادیدهای خانوادگی به مردم این اجازه را می‌دهد که «تعداد نامحدودی از اعضای فامیل دور خود را به آمریکا بیاورند». او ادعا می‌کند که همین موضوع منبع مشکلات اقتصادی و تهدیدات خشونت مرگ‌بار گروه‌های تبهکار است. ترامپ آرزو می‌کند بحران‌هایی را که بر دولتش سایه افکنده و خودش خالق آنها بوده، از بین بروند. او وقتی به منبع واقعی مشکل در زندگی آمریکایی نزدیک شد که اصرار داشت «ما می‌خواهیم هر شهروند آمریکایی به سرزمینی که ما عاشقش هستیم افتخار کند». جالب می‌شود اگر این­‌طور فکر کنیم که دست­‌کم ترامپ می‌تواند سال‌های باقی‌مانده‌اش در سمت ریاست‌جمهوری را مشغول خواندن لفاظی محافظه‌کارانه‌ کسالت‌آوری باشد که مشاور سیاسی‌اش استیون میلر احتمالا نوشته است و سپس حداقل آن یک مشکل را حل کند. اما در واقع، قرار نیست ما این‌­قدر خوش‌شانس باشیم. ترامپ شخصا آمریکا را مضحکه‌ جهانیان کرده و باعث شده که میلیون‌ها نفر نسبت به کشور خود احساس شرمساری کنند و قرار هم نیست که به داد هیچ‌کدام از کارهای خود برسد.

آمریکا با مشکلات زیادی روبه‌روست بی‌کاری سربه‌فلک‌کشیده باعث شده که حل مشکل بازار کار برای سال‌ها تبدیل به اولویت اصلی مردم شود. اما کشور از مشکلات دیگری نیز رنج می‌برد که به طوری معجزه‌آسا با وجود نرخ بی‌کاری چهاردرصدی حل نخواهد شد. ترامپ روزی به عنوان کاندیدای ریاست‌جمهوری ادعا کرد که راه‌حل‌هایی برای بیشتر این مشکلات دارد. چند مثال از این مشکلات به شرح زیر هستند: با وجود تلاش‌ زیاد خانواده‌های طبقه‌ متوسط برای تأمین هزینه‌های مراقبت از کودکان و فراهم‌کردن تحصیلات عالی برای آنها، نرخ فقر کودکان در ایالات متحده بر اساس استانداردهای بین‌المللی به طور فوق‌العاده‌ای بالاست. ایالات متحده به طور میانگین به شکل قابل توجهی تقریبا نسبت به هر کشور اروپایی ثروتمندتر است، اما آمریکایی‌ها از نظر سلامت در شرایط بدتری قرار داشته و امید به زندگی پایین‌تری دارند. در واقع امید به زندگی ما رو به کاهش است. پرجنب‌وجوش‌ترین شهرهای آمریکا از نظر اقتصادی، دارای غیرمقرون‌به‌صرفه‌ترین بازار مسکن و کندترین نرخ رشد در این حوزه‌اند. خیلی از شهرهای آمریکا با زیرساخت‌های فیزیکی گسترده و امکانات فرهنگی گران‌بها، جمعیتی بسیار پایین‌تر از جمعیتی را که در گذشته در خود جای می‌دادند، تجربه می‌کنند و از سرمایه‌گذاری منفی سیستماتیک و کاهش جمعیت رنج می‌برند. در میان کشورهای ثروتمند، این فقط ایالات متحده است که میلیون‌ها نفر از شهروندانش بیمه‌ مالی ندارند و میلیون‌ها خانواده‌ تحت پوشش بیمه‌ آن نیز، شدیدا با هزینه‌‌ داروهای نسخه‌ای و دیگر هزینه‌های مربوطه دست‌وپنجه نرم می‌کنند. به نظر می‌رسد نرخ قتل، اگرچه هنوز در مقایسه با گذشته‌ نه چندان دور پایین است، در سال ۲۰۱۷ دوباره اندکی رو به افزایش است. نرخ مشارکت نیروی کار بین ۲۵ تا ۵۴ سال هنوز کمتر از سطح سال ۲۰۰۷ است که خود کمتر از مقدار مربوط به سال ۲۰۰۰ بود. ترامپ مدعی است که فراموش‌کردن چنین چرخه‌ای از اخبار رسوایی، رفتار عجیب‌وغریب، عصبانی‌شدن و واکنش به آن چیز آسانی است. اما به عنوان یک نامزد انتخاباتی، ترامپ رفتار شخصی عجیب‌وغریب زیادی را با برخی از وعده‌های واقعی در حوزه سیاست عمومی همراه کرد. ترامپ یا دست‌کم دخترش ایوانکا، ادعا کرد که روی نوعی از راه‌حل مراقبت از کودکان کار می‌کند، او بارها وعده‌ ارائه‌ طرحی مقرون‌به‌صرفه را برای مراقبت از سلامت مردم آمریکا داد. او از یک کارگروه اجرائی بحران مواد مخدر با هیاهوی بیشتری رونمایی کرد و با وعده احیای کمربند زنگ‌زده‌ اقتصاد به جای‌جای کشور سفر کرد. هیچ‌کدام از اینها در واقع رخ نداد و او امروز آنها را فراموش کرده و تصمیم گرفته است که در عوض بر این موضوع تمرکز کند که اقتصاد به رشد خود در همان مسیر ثابت ادامه می‌دهد؛ همان مسیری که اقتصاد در دوره دوم اوباما در آن رشد کرده بود.

سخت‌گیری ترامپ نسبت به مهاجرت معمای سخنرانی ترامپ این ادعا بود که «جوامع مهاجر نیز از سیاست‌های مهاجرتی که بر منافع کارگران و خانواده‌های آمریکایی استوار است، منتفع خواهند شد». اگر شما واقعا اعتقاد دارید که سیاست‌های ترامپ براساس کمک به جوامع مهاجر تنظیم شده‌اند، احتمالا به اخذ مدرک از دانشگاه ترامپ علاقه‌مند هستید و چنین چیزی نشان‌دهنده‌ این است که ما به طور ساختاری اسیر سیاست‌های او هستیم. حقیقت این است که مهاجرت باعث بالارفتن دستمزدهای آمریکایی‌هایی که در این کشور به دنیا آمده‌اند می‌شود، در حالی که کاهش مهاجرت قانونی پیشنهادی ترامپ مجموع درآمد آمریکا را کاهش خواهد داد. آمریکای ترامپی‌شده؛ به عبارت دیگر هم بهتر است و هم ضعیف‌تر با پارچه مندرس کمتری روی صحنه جهانی و موفقیت کمتری برای خانواده متوسط. تمامیت طرح ترامپ برای دورکردن ما از مسیر موفقیت در نظریه و عمل دیده می‌شود. اما در عرصه‌ای گسترده‌تر، ترامپ درباره اقتصادی با تکبر حرف می‌زند که حتی سطحی‌ترین حسی هم از آن ندارد. وقتی پنج یا شش سال پیش، اقتصاد در کشاکش نرخ بی‌کاری سربه‌فلک‌کشیده قرار داشت، مهاجران حداقل توانستند گناه بانک‌داران را به گردن بگیرند. اما با فرض ترامپ که امروز اقتصاد به سرعت در حال ترقی است، دیگر کاهش مهاجرت قانونی به نصف چه مشکلی را قرار است حل کند؟ برای اینکه این موضوع کمی قابل لمس شود، استدلال ترامپ در رابطه با مهاجرت بر خشونت فیزیکی متمرکز می‌شود. او در این مورد به موضوع «دو دختر عزیز... که وقتی در شهر خود با هم در حال مکالمه بودند، توسط گروه وحشی ام.اس-۱۳ با بی‌رحمی به قتل رسیدند» اشاره می‌کند. اما به‌خدمت‌گرفتن نیروهای اجرائی مهاجرت خصوصا علیه مجرمان خشن دقیقا سیاستی مربوط به دوره‌ اوباماست که ترامپ به آن پایان داده است. در عوض، جهت سیاست ترامپ به این سمت بوده که عوامل اجرائی مهاجرت و گمرک به طوری گسترده مهاجران غیرقانونی را در هر بخشی از زندگی‌شان به این امید که بیشترین ترس را در دل هر ۱۱ میلیون نفر آنها ایجاد کنند، بازداشت می‌کنند. او همچنین مجوز کار ۸۰۰ هزار فرزند مهاجری را که در این کشور بزرگ شده‌اند و هیچ پرونده سیاهی نداشتند، باطل کرده است. همه‌ اینها مشکلات جرائم خشن را وخیم‌تر می‌کند نه اینکه آنها را حل کند.

زیرساخت دست‌کم تا امروز دو سال است که ترامپ از زیرساخت حرف می‌زند. او و تیمش با مطرح‌کردن موضوع زیرساخت همه را سر کار گذاشته‌­اند و افرادی که علاقه‌مند به موضوع زیرساخت هستند، هنوز منتظر ارائه‌ یک طرح زیرساختی هستند. اما امروز بار دیگر می‌بینیم که خبری از چنین طرحی نیست. به جای آن، امروز با این گفته ترامپ مواجه می‌شویم که: «من از کنگره می‌خواهم قانونی را تصویب کند که دست‌کم یک‌ونیم تریلیون دلار برای سرمایه‌گذاری زیرساخت‌ جدیدی که نیاز داریم، ایجاد کند». به عبارت دیگر، او نمی‌خواهد این یک‌ونیم تریلیون دلار را هزینه کند. او همچنین نمی‌خواهد این را بگوید که چه مقدار می‌خواهد هزینه کند. این به چه معناست؟ این پول قرار است کجا هزینه شود؟ این پول از کجا تأمین خواهد شد؟ یک دولت نرمال و شایسته باید ساعت‌ها روی این موضوع کار کند و نتیجه آن را رئیس‌جمهور در سخنرانی سالانه‌‌ کنگره ارائه دهد. اما ترامپ هیچ ایده‌ای ندارد که چه کاری انجام می‌دهد، بنابراین من هم هیچ ایده‌ای ندارم.

هرج‌ومرج‌های پیش‌رو ترامپ در سخنرانی‌اش درباره حادثه‌دیدگان توفان ماریا گفت: «به کسانی که در تگزاس، فلوریدا، لوییزیانا، پورتوریکو، جزایر ویرجین، کالیفرنیا و هر جای دیگر هستند، می‌گویم که ما با شما هستیم، ما عاشق شما هستیم و با هم بر این مشکلات فائق خواهیم آمد». آژانس مدیریت اضطراری فدرال، اف‌ای‌ام‌اِی، اعلام کرد که انتقال غذا و آب به پورتوریکو را متوقف کرده است. این در حالی است که هنوز نزدیک به یک‌سوم این جزیره برق ندارند. پورتوریکو نسبت به سیاست آمریکا در حاشیه قرار دارد چراکه خودش نیز بخشی حاشیه‌ای از کشور است؛ جزیره‌ای به لحاظ فیزیکی جداافتاده از سرزمین اصلی که ساکنانش نماینده‌ای در کنگره ندارند و از شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری نیز محروم هستند. اما وضعیت ناراحت‌کننده این جزیره ارزش بحث‌کردن را دارد چراکه تخریب توفان ماریا بحرانی جدی ایجاد کرد که ترامپ به آن دامن زد. او نسبت به این مسئله، بی‌توجه، کم‌اطلاع، متقلب و غیرمؤثر بوده است. بیشتر مشکلاتی که ترامپ به آنها بی‌توجه است، مزمن هستند تا مقطعی. مشکل پورتوریکو مشکلی مقطعی است که باز هم رئيس‌جمهور نسبت به آن بی‌توجه است. اگر خوش‌شانس باشیم، آنهایی از ما که در سرزمین اصلی و نه حاشیه‌ زندگی می‌کنیم، مجبور نخواهند بود که دریابند دست‌وپنجه‌نرم‌کردن با این مشکلات چه حسی دارد. اما ترامپ هر روز این مسئله را یادآور می‌شود که اگر روزی مجبور به این کار شدیم هیچ راهی برای ما باقی نخواهد ماند. نویسنده متیو ایگلسیاس

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.