|

هدیه روز زن

گیتی صفرزاده: خدا مادربزرگ‌های همه را رحمت کند، هربار که به روز زن نزدیک می‌شویم، بی‌اختیار یاد آنها می‌افتم. مادربزرگم، زنی جدی و کمی خشن بود؛ یعنی یک‌طورهایی به تربیت از طریق شلیک دمپایی از راه دور عقیده داشت. با آنکه پدربزرگم سرش هوو آورده بود و چندان آب خوشی هم در زندگی از گلویش پایین نرفته بود، اما زن مقتدر و باابهتی بود و آن حالت بالابیگمی‌اش را در همه عمر حفظ کرد. از عادت‌های همیشگی‌اش این بود که روزنامه عصرگاهی را (که در زمان ما به دو گزینه کیهان یا اطلاعات ختم می‌شد) برمی‌داشت، عینکش را می‌زد و مشغول مطالعه می‌شد. طوری ریزودرشت روزنامه و همه صفحاتش را با دقت می‌خواند که اگر کسی نمی‌دانست فکر می‌کرد پست مهم سیاسی یا اجتماعی دارد که اطلاع از اوضاع جهان و جامعه برایش از نان شب واجب‌تر است. هرازچندگاهی یک کتاب تاریخی هم از میان کتاب‌های کتابخانه انتخاب می‌کرد و با دقت یک پژوهشگر تاریخ مشغول خواندنش می‌شد. همه این جدیت در خواندن بر اساس سواد قرآنی‌ای بود که در مکتب یاد گرفته بود و از همان خواندن فارسی را به خودش آموزش داده بود، اما در نوشتن توفیق چندانی به دست نیاورده بود. یک‌بار از او پرسیدم چرا می‌تواند به‌خوبی بخواند، اما نوشتن را خوب یاد نگرفته؟ برایم تعریف کرد وقتی دختر کوچکی بوده، دایی‌اش که معلم جوانی بوده، او را به مدرسه می‌برد و ثبت‌نام می‌کند تا درس بخواند که البته برای آن زمان اقدام انقلابی و سنت‌شکنانه‌ای محسوب می‌شده. چندوقت بعد در شهرشان زلزله‌ای اتفاق می‌افتد. اهالی شهر شاکی می‌شوند و به در خانه پدرش می‌آیند که چون شما گذاشته‌اید دخترتان به مدرسه برود و می‌خواهد خط‌وربط یاد بگیرد، این بلا نازل شده. پدر هم فی‌الفور او را از مدرسه بیرون می‌آورد و پروژه سوادآموزی تعطیل می‌شود. حسرتش تا پایان عمر همین بود، اینکه نگذاشتند به مدرسه برود. روز زن که می‌رسد، همیشه یاد حسرت‌های زنانه می‌افتم. به هکذا یاد هدیه روز زن و اینکه هدیه روز زن دادنی نیست، گرفتنی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.