|

«روشن» از المپیک می‌نویسد

مجتبی سارنگ

40 سال پیش تیم ملی فوتبال المپیک به هدایت حشمت‌الله مهاجرانی، مربی بی‌ادعای وطنی به المپیک مونترال اعزام شد. آن وقت‌ها براساس فلسفه المپیک فقط ورزشکاران آماتور حق شرکت در بازی‌های المپیک را داشتند. تیم فوتبال ایران با بزرگانی مثل بیژن ذوالفقارنسب، نصرالله عبداللهی، ابراهیم قاسم‌پور، مرحوم ناصر حجازی، آندرانیک اسکندریان و حسن روشن با تیم‌های لهستان، شوروی سابق و کوبا هم‌گروه بود که نتیجه را به دو تیم اول واگذار کرد ولی کوبا را با نتیجه یک بر صفر شکست داد. بعد از آن دوره سال‌هاست که در حسرت حضور تیم فوتبال المپیک به سر می‌بریم. آن سال حسن روشن مطالبی از بازی‌ها برای مجله اطلاعات هفتگی به‌عنوان خبرنگار افتخاری ارسال می‌کرد که یکی از آنها گزارش جالبی از بازی‌های انجام‌شده تیم فوتبال بود که در زیر نقل می‌شود:

پایان مسابقات فوتبال برای ما شادی‌بخش بود، گرچه دو شکست و یک پیروزی در کارنامه ما نوشته شده ولی این بهترین نمره‌ای بود که تاکنون در المپیک‌ها در کارنامه فوتبال ایران نوشته شده است. با حضور تیم‌های لهستان و شوروی که هرکدام بارها قهرمان المپیک شده‌اند، ما تنها می‌توانستیم سرفرازانه شکست بخوریم و کیسه توپ آنها نباشیم. از هر دو تیم به اختلاف یک گل شکست خوردیم که انصافا می‌توانیم سر خود را بالا نگه داریم، در مورد فوتبال بدون شک هرچه نوشتنی بود و گفتنی، خوانده و شنیده‌اید ولی من از داخل زمین برایتان می‌گویم که جز بازیکنان، دیگران چیزی از آن نمی‌دانند. در برابر «کوبا، حجازی معرکه بود، هروقت توپ سختی را می‌گرفت به بچه‌ها می‌گفت بابا مواظب باشید، بالاخره یکی از این توپ‌ها میره تو گل و کار دستمون میده. اسکندریان وقتی یک گل جلو بودیم مرتب چشم به ساعت داشت و می‌گفت بدمصب مثل اینکه ساعت کار نمی‌کنه! کوبايی‌ها سرعت عجیبی داشتند، بارها دفاع ما را شکافتند و به حجازی نزدیک شدند. آن روز عجب توپ‌هايی در آغوش حجازی نشست، مهاجرانی می‌گفت: بچه‌ها غیرت به خرج دهید عجله نکنید، این بازی حیاتی است، روشن تو بیشتر توپ را نگه دار تا بچه‌ها خستگی در کنند، عبداللهی، تو و ذوالفقارنسب باید پشت هم را پر کنید. در نیمه دوم وقتی می‌خواستیم از رختکن بیرون بیايیم، دست‌ها را روی دست هم گذاشتیم و هم‌قسم شدیم تا با آخرین حد توانايی گل پیروزی را حفظ کنیم، در بازی لهستان گیج شده بودیم، حریف ما خیلی صاحب‌نام بود، سرعت در پاس‌هایشان به قدری بود که هرچه می‌دویدیم، کمتر صاحب توپ بودیم، من دو بار از زور خستگی روی زمین دراز کشیدم، بچه‌ها آمده بودند بالای سرم و می‌گفتند حسن بلند نشو، چون خود آنها هم می‌خواستند خستگی در کنند. واقعا در یک جهنم عذاب‌آور گیر کرده بودیم، وقتی 3 بر یک عقب بودیم، من در حسرت گل‌زدن به دروازه‌بان لهستان می‌سوختم که سرانجام در یک فرصت استثنائی موفق شدم دلم را خنک کنم؛ توپ را قاسمپور برایم پاس کرد و هرچه قدرت داشتم ریختم روی پای چپم و لحظه‌ای بعد دیدم بچه‌ها من‌را در آغوش خود كشيده‌اند. بعد از این بازی چند پیشنهاد از جانب تیم‌های آلمانی و ایتالیايی برایم رسید. یکی از ایرانیان مقیم کانادا که واسطه بود، گفت آلمان‌ها حاضرند با ماهی ۱۵‌ هزار تومان و یک قرارداد ۲۰۰‌هزارتومانی تو را به مدت دو سال در اختیار بگیرند؛ اگر حاضری، یا علی. در این مورد با آقای مهاجرانی صحبت کردم؛ گفت: صدایش را درنیاور که برایمان دردسر می‌شود و می‌گویند تو حرفه‌ای هستی، بعد از بازی‌ها در این مورد صحبت می‌کنم. من آدرس باشگاه آلمانی را گرفته‌ام و آدرس خود را هم به آنها داده‌ام ولی مشتری بهتری هم دارم که یک تیم کالیفرنیايی است با 350‌ هزار تومان پیش‌قرارداد و ماهانه ۲۰‌ هزار تومان، با یک اتومبیل بزرگ آمریکايی. این تیم حجازی را هم می‌خواهد و آقای «استیونسن» مدیر باشگاه قول داده که اگر ما دو نفر به آمریکا برویم تیمش مقام قهرمانی ایالات متحده را تصاحب خواهد کرد. اگر چنین شود مزایای خیلی خوبی به ما تعلق خواهد گرفت. بعد از بازی با شوروی این آقا مرتب دنبال من و حجازی بود و می‌خواست از ما موافقت بگیرد. من می‌خواهم در این مورد با باشگاه تاج صحبت کنم... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.