کاش غورهها انگور شوند
اسماعیل آذرینژاد
پنجشنبهها که به روستاهای محروم میروم، انبوهی از فقر و محرومیت مادی و فرهنگی را مشاهده میکنم؛ نبود آب و جاده، آموزش بسیار پایین کودکان، عدم آگاهی والدین در تربیت سالم کودکان، کمکاری و بیتوجهی مسئولان، همهوهمه انسان را سوق میدهد به سوي ناامیدی.
اما با دیدن تولد نوزادی از طرف خالق مهربان و خندهها و نشاط کودکان، امید در دلها جوانه میزند و این یعنی خداوند هنوز به انسان امید دارد. یعنی کودک به آینده امید دارد که شاد و سرخوش است. با توکل بر خداوند و توسل به همین خندههای کودکانه، شروع کردم به روستاگردی و قصهخوانی در روستاهای محروم و آسیبخیز. بارها گفتند رفتن به فلان روستا آب در هاون کوبیدن است، اما باز گفتم تا کودک هست، یعنی امید هست. با همه مشکلات و جادههای صعبالعبور و انسانهای ناامید و... نهتنها خودم، بلکه طلبههایم در حوزه علمیه شهر دهدشت را همراه خود به روستاها میبرم و برای رشد فکری کودکان و شادی دل آنان با سه ابزار «قصه، توپ و رنگ» با کودکان به فعالیت مشغول میشویم. با نشاندادن تصاویر قصهخوانی کودکان معصوم روستاییِ همان جلوه زیبای خداوند، در شبکههای اجتماعی، افراد زیادی را با خود همراه کردم که میتوان با کمبود امکانات و دست خالی، نهالهای بسیاری کاشت و این افراد ترغیب شدند به قصهخوانی. نمیتوانم ساختارها و سیستمها را تغییر دهم، نمیتوانم محرومیت روستاییان دردکشیده را برطرف کنم، نمیتوانم هیزمهای زمخت و سنگین را از دوش دخترکان و مادران زجرکشیده پایین بیاورم، اما میتوانم برای کودکان روستایی قصه «نقطه» را بخوانم تا روح امید و اعتمادبهنفس را در دل آنها زنده کنم. نمیتوانم غم بیکاری و اشکهای مرد جوان را پاک کنم، اما میتوانم با خواندن قصه «کوتی کوتی» استاد فرهاد حسنزاده، خنده بر لبان فرزندان عشایر جاری کنم. نمیتوانم نازیباییهای روستا را محو کنم، اما میتوانم با قلممو و رنگ، دنیای خیال کودک را رنگ کنم تا تصاویر زیبا بیافریند به امید اینکه آیندهای امیدوار همراه با شادی کودکانه و دنیای زیبای دیگری را در آیندهاش ترسیم کند. به امید آنکه غورهها انگور شوند... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.