|

رؤیای حسنی

گیتی صفرزاده

هیچ‌کس با دیدن آن سبیل‌های بلند و فروافتاده و سفید فکر نمی‌کرد که با خالق حسنی نگو یک دسته گل روبه‌رو شده است. خودش می‌گفت: «کارشناسان ادبیات کودک از من انتقاد می‌کنند که این اثر فاخر و ادبیاتی و کودکانه و... نیست. اما واقعیت این بود که چند نسل از پدر و مادران ایرانی توانستند بچه‌هایشان را با حسنی بخوابانند، به حمام ببرند، آرام کنند و شعر و بازی یادشان بدهند».اما این همه هنر منوچهر احترامی نبود.

او طنزنویس ارزشمندی بود. از قالب‌های کهن تا داستان و شعر و پژوهش در عرصه طنز را در کارنامه‌اش داشت. در باب هر موضوعی می‌توانست ده‌ها صفحه مطلب و مقاله بنویسد و تحویل بدهد و بگوید باز هم جای کار دارد. صدها کتاب داشت که حاشیه‌نویسی کرده بود تا سر موقع درباره‌شان بنویسد. می‌گفتید کلاغ، می‌گفت بله بله، اتفاقا چیزهایی هم درباره کلاغ می‌دانم و چند روز بعد یک مقاله روی میزتان می‌گذاشت که از پدرجد کلاغ تا صور کلاغی در شعر فارسی را به زبان شیرین و پر از تمثیل و نشانه طنز شرح داده بود. بعضی می‌گفتند علتش این است که ایشان ازدواج نکرده و اولاد ندارد که درگیر گرفتاری اهل و عیال باشد، اما خدا مادران همه را حفظ کند، ایشان یک میزوالده داشت که همه فکر و ذکرش بود. نفس‌نفس‌زنان از راه می‌رسید، می‌گفتیم: خسته نباشید، کجا بودید؟ (آن‌موقع هنوز استاداستادگفتن مرسوم نشده بود!) می‌گفت: میزوالده هوس تخمه آفتابگردان کرده بود، رفته بودم بازار تا نوع مرغوبش را برایش بخرم. وقت رساندن مطلب می‌شد، اوراق در دست می‌آمد و می‌گفت: وقت نکردم پاک‌نویس کنم، امروز میزوالده می‌خواست فوتبال نگاه کند رفته بودم آنتن تلویزیونش را میزان کنم. خلاصه مطلب اینکه روزگار را با کتاب و نوشتن و میزوالده و درویش‌مسلکی به‌خوبی و سرخوشی می‌گذراند، نه گلایه‌ای داشت نه بغض و غبنی. با همه اینها یک حسرت رؤیاگونه داشت که تا دم مرگ رهایش نکرد. در اوایل میان‌سالی دچار عارضه قلبی شده و بعد از آن کشیدن سیگار را برای همیشه کنار گذاشته بود. همیشه می‌گفت بعد از این‌همه سال تنها خوابی که همیشه می‌بینم خواب سیگار است، خواب می‌بینم که دارم سیگار می‌کشم و با حسرت از خواب بیدار می‌شوم. این روزها یازدهمین سالگرد درگذشتش است. امیدوارم در آن جهان به رؤیایش رسیده باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.