آينه
اعتماد رؤیای تعبیرنشده سرنگونطلبان گفتوگو با حمیدرضا جلاییپور: معترضین به اصلاحات و اصلاحطلبان حملهای نکردند. کمتر از 50 نفر از چپهای مارکسیست درباره عبور از اصلاحات و اصولگرایان شعار دادند و بعد دهها بار بیبیسی و من و تو و آمدنیوز آن را پخش کرد؛ لذا اصلا این سؤال شما متأثر از «جوسازی» رسانههای سرنگونیطلب است؛ نه واقعیت. یکی از وظایف اصلاحطلبان این است که «سازماندهی» جبهه اصلاحات باید منسجمتر عمل کند. جناب عارف جزو سرمایههای اصلاحات هستند ولی شورای اصلاحطلبان به حضور افراد مجربی مثل بهزاد نبوی، امینزاده و میردامادی نیازمند است. آینده اصلاحات به این مربوط است که اصلاحطلبان نسبت به راه اصلاحات مثل شرمندهها عمل نکنند. به حاکمیت و دولت در پاسخ انسانی و مناسب به مردم معترض کمک کنند. عبور از اصلاحات یک افسانه است. یک رؤیاست که نه برای تندروهای وطنی از ۸۴ تا حالا تعبیر شده و نه برای سرنگونیطلبان تعبیر میشود. ایران کشور توانمندی است، من این سیاهنماییهای غلوشده درباره ایران را قبول ندارم.
بهار گفتوگو، مباحثه یا مجادله پینگپنگی؟ یک هفتهای است که گفتوگوی انتقادی دو تن از چهرههای اصلاحطلب و تحولخواه در فضای مجازی توجههای بسیاری را به خود جلب کرده است. گفتوگویی میان احمد زیدآبادی و حمیدرضا جلاییپور... روز گذشته و با فاصله کمی از آخرین یادداشت، این احمد زیدآبادی بود که در واکنش به یادداشت آخر جلاییپور نوشت: «خوشا به حال آقای دکتر جلاییپور. چه خیال راحت و خاطرِ جمعی دارد. از نگاه او، اوضاع چندان هم بد نیست و همه چیز رو به بهبود است. رشد اقتصادی پنج درصد، تورم هفت درصد، تالابهای خشکیده در حال احیاء و برجام همچنان در حال معجزه. نه خبری از دهها مشکل و بحران جدی دیگر. از نگاه دکتر جلاییپور، اینها نیز البته هست ولی خیلی هم مهم نیست! به نظرم پارهای خوشبینیها و انکار مشکلات بنیادی در بین برخی از نیروهای اصلاحطلب، نتیجه تحلیلهای دکتر جلاییپور است، اما خوشبختانه بانگ دیگری هم در اردوگاه اصلاحطلبان در حال بلندشدن است. این بانگ را میتوان در یادداشتهای اخیر مهندس «عباس عبدی» دید. بااینحال، راهحلی که عبدی برای عبور از بحران پیشنهاد کرده است، مبهم و قابل مناقشه است. از نگاه عبدی، «گفتوگوی ملی» چارهساز مشکل است. طبعا گفتوگوی ملی امری نیست که عقل سلیم قادر به مخالفت با آن باشد؛ اما منظور از گفتوگوی ملی چیست؟ قرار است بین چه کسانی و بر سر چه موضوعاتی گفتوگو شود؟ به فرض انجام این گفتوگو، کی به ثمر میرسد و چه نتایج مشخصی بر آن مترتب است؟ آیا درحالیکه سرمایههای مادی و معنوی و انسانی کشورمان چون برف در حال آبشدن است، گفتوگوی ملی میتواند اعتماد، امید، همبستگی و کارایی لازم را برای غلبه بر انبوه مشکلات پدید آورد؟»
وقايع اتفاقيه با خشکسالی گفتمانی مواجه هستیم گفتوگو با محمدرضا تاجیک: بگذارید اینطور پاسخ دهم که چه کسانی نمیتوانند و من از چه کسانی مایوسم، اول از اصلاحطلبان مومیایی و فسیلشدهای که دیری است نمیجوشند و به تاریخ پیوستهاند و مجسمه خود را در موزه اصلاحطلبی در گوشهای نهاده و خود به مناسبات قدرت پیوستهاند، از اینها امیدی ندارم، کسانی که بارها با اصطلاح ژنرالهای خود تعریف کرده از ایشان نام بردهام، کسانی که برای جریان اصلاحطلبی نه هزینه نظری پرداختند نه هزینه عملی و نه در گذشته اصلاحطلبی نامونشانی از آنها نیست، دفعتا یافت شدند و طمع در میوههای نارس باغ دیگران کردند و تلاش دارند از این فضا بهرهای ببرند و منافع خودشان را تأمین کنند، فسیلتر از آن هستند که بشود به آنها برای حرکت و تغییر و یک فضای جدید دخیل بست. دوم به صورت مشخص از احزاب توقعی ندارم احزاب ما به معنای دقیق کلمه حزب نیستند و بارها گفتهام حزب بدون حزب هستند مثل کافئین بدون کافئین، صرفا نام حزب را یدک میکشند و مناسبات حزبی میان آحاد آن و راس و ذیل آن حاکم نیست و در فعالیتی جز نشستهای محفلی و دوستانه معنای دیگری پیدا نمیکند... اما در جریان اصلاحطلبی شاهد رویش و تولد نسل جدیدی هستم و این نسل جدید بسیار شاداب، پر از انگیخته و پرسش و نقد و امید به زندگی است پر از امید برای ساختن و عشق به کشور و آینده آن است. این نسل میتواند خلق اندیشه، حرکت و گفتمان کند. من معتقدم که باید این نسل را به تعبیر محمد خاتمی متوجه بزرگیهای خودشان و توانمندیهای خودشان کرد، این نسل را باید از زیر سایه سنگین برخی خارج کرد و اجازه داد در آینه خودشان را ببینند، قامت رشید خودشان را ببینند و به خودباوری برسند و تلاش کنند که دخیل را به خودشان ببندند و بهصورت آوانگارد وارد فضا شوند و حرکتها را خودشان ساماندهی کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.