رنگهایی برای کودکان کار هپاتیتی
نیوشا خطیبی
آخرین نقاشی از مجموعه آخرم را در روتردام تمام کردم و به دیوار زدم. بقیه را فروخته بودم و باقی بومهای استفادهنکرده را پس دادم و بازگشتم. جایی برای مجموعه شخصی نداشتم. حتی یکی هم نگه نداشتم. از آن دوره چیزی جز عکس برایم نماند. از روزی که از سفر بازگشتم، دستم به قلم نمیرفت. جستهوگریخته روی بوم طرح میزدم، اما دلچسبم نبودند، سفیدشان میکردم.
انگار چیزی در من گم شده بود که بهراحتی پیدایش نمیکردم. جا گذاشته بودمش وسط موزههای رنگین و نقاشیهای موردعلاقهام از نقاشان موردعلاقهام در اروپا. از آخرین نمایشگاه انفرادیام در تهران سه سال میگذشت. برنامهای برای نمایشگاه انفرادی نقاشی نداشتم. اوایل تابستان بود که دلم رنگهای تند میخواست تا پرترههایم را مغشوش کند. برخلاف همیشه حرفی نداشتم برای گفتن. نه اعتراضی، نه شعاری، اینبار خودم بودم و خودم و تجربه شخصی کاملا از احساسات و حالات درونم شکل گرفت. با وجود تمام نقدهایی که گاهی به چندرسانهایبودنم وارد میشود، تصمیم گرفتم فقط برای حال خوش خودم تلاش کنم و نقاشی، عکاسی و پرفورمنسآرت را با هم کاملا مرتبط و جدانشدنی میدانم و مهم نیست رسانهام چیست، مهم آرامشی است که از خلق اثرم وجودم را سرشار میکند. تجربه شخصی تصویری از زنان مدرن قشرهای مختلف جامعه است که مشتاق تجربه هستند. زندگی را هدیهای از جانب خدا میدانند که فقط یکبار فرصت تجربهکردنش را دارند و هرکدام به روش خود زندگی را تجربه میکنند. همان روزها بود که بهعنوان هنرمند سفیر همیار سلامت در شبکه بینالمللی هپاتیت ایران از سوی پروفسور سیدمؤید علویان انتخاب شدم که دلیلی شد برای بهنمایشگذاشتن تجربه شخصی بعد از سه سال که از آخرین نمایشگاه انفرادیام میگذشت، برای حمایت و درمان کودکان کار هپاتیتی که یکی از عاملهای اصلی انتقال هپاتیت در جامعه هستند و امیدواریم با درمان و شناساییشان این بیماری تا سال 1410 ریشهکن شود و درواقع هدفم آشتی هنر و پزشکی بود. هنرمندان به علت موقعیتهای اجتماعی بهراحتی میتوانند اطلاعرسانی کنند و پیامرسانهای جامعه باشند. در حقیقت خواستم شروعکننده حرکتی باشم تا دیگر هنرمندان هم از طریق رسانههایشان برای اطلاعرسانی به ریشهکنی این بیماری کمک کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.