|

نمي‌شنوم چون گوش مسئولان شنوا نيست

شرق: «ما اعتراض داريم»، «تأخير و بي‌توجهي تا كي»، «آمده‌ايم سكوت را بشكنيم»، «من نمي‌شنوم چون گوش مسئولان شنوا نيست» اين جملات روي پلاكارد‌هايي نوشته شده بود كه روز گذشته والدين كودكان ناشنوا مقابل وزارت بهداشت به دست گرفته بودند. تجمعي كه بيش از 50 نفر از والدين كودكان ناشنوا در آن شركت داشتند. آنها ماه‌هاست كه به روند كاشت حلزون گوش فرزندانشان اعتراض دارند و بار‌ها گلايه‌ خود را با مسئولان و رسانه‌ها مطرح كرده‌اند. اما به گفته آنها مسئولان تاكنون به قول‌‌هاي خود عمل نكرده‌اند.. براي همين مقابل وزارت بهداشت تجمع كردند تا شايد وزير صداي آنها را بشنود. زن جواني که دختر چهارساله‌اش ناشنواست با پلاكاردي كه روي آن نوشته «كودكان ما حق شنيدن دارند»، به «شرق» مي‌گويد: «من از لرستان به اينجا آمده‌ام. دي ماه سال 94 پول را به حساب هيئت امنا واريز كردم اما از آن زمان تاكنون فرزند را عمل نكرده‌اند. حالا براي اعتراض آمده‌ام جلوي وزارت بهداشت تا شايد صداي ما شنيده شود. تا‌به‌حال بارها به ما قول داده‌اند كه به‌زودي مشكل پروتز حل مي‌شود اما همه‌اش حرف بود». مردي كه كنار او ایستاده بود، صحبت‌هاي ما را قطع كرد و گفت: «بچه‌ام چند ماه بيشتر براي كاشت حلزون زمان ندارد، ما چند ماه است كه پول را واريز كرده‌ايم. اين معلوليتي نيست كه زمان در آن اهميتي نداشته باشد، اگر كودكان ما زمان را از دست بدهند، تا آخر عمر معلول مي‌مانند. شنوايي سن مشخصي دارد، اگر كودك بتواند در سن مشخصي كه آن هم حدود دو سال است بشنود، مي‌تواند صحبت هم بكند اما اگر تا آن زمان نشنود، حتي اگر گوشش هم شفا پيدا كند و طبيعي شود، ديگر فايده‌‌اي ندارد؛ چون نمي‌تواند صحبت كند. اين معلوليت با زمان گره خورده است. من مي‌توانم دو سال زمان را به عقب برگردانم و كودك را به اين سن برگردانم؟ درد خانواده‌هايي كه اينجا هستند، همين است. بچه من نزديك دو سال سن دارد اما با اين شرايط فكر نكنم تا سال آينده‌‌ نوبت عمل گوش او برسد. اگر فرزندان خودشان هم بود، همين‌طور دست روي دست مي‌گذاشتند؟ وقتي به آنها مراجعه مي‌كنيم، مي‌گويند بودجه نداريم. همين چند وقت پيش بود كه ميلياردي اختلاس كردند؛ يعني براي فرزندان ما پول ندارند؟» چند نفر از نگهبانان وزارتخانه به طرف مردم مي‌آيند. از آنها مي‌خواهند به دليل سرماي هوا بيرون از وزارتخانه تجمع نكنند و آنها را به داخل ساختمان وزارتخانه راهنمايي مي‌كنند. يكي از آنها به تجمع‌کنندگان مي‌گويد از بين خودتان پنج نماينده انتخاب كنيد و براي صحبت‌كردن با مسئولان دنبال من بياييد. كمي آن‌طرف‌تر تعدادي از والدين روي مبل‌هاي مشكي‌‌رنگ داخل سالن قبل از گيت ورودي به داخل ساختمان نشسته‌اند و تعداد زيادي از‌ آنها نيز در محوطه ايستاده‌اند و كودكان بدون توجه به مسائلي كه در پيرامونشان مي‌گذرد، مشغول بازي هستند. يكي از زنان كه روي مبل نشسته مي‌گويد: «من به‌خاطر بچه خواهرم به اينجا آمده‌ام. خواهرم بيمار بود؛ براي همين من به‌جاي او آمدم. همه ما با ديدن اين بچه عذاب مي‌كشيم. پسرش سه سال دارد، نزديك به دو سال است كه اقدام كرده‌اند اما تا حالا كاشت حلزون را برايش انجام نداده‌‌اند. از قديم گفته‌اند چراغي كه به خانه رواست، به مسجد حرام است، اينجا خانه ماست؛ آيا مسئولان براي خانه كاري انجام مي‌دهند؟ اما بچه‌هاي ما زجر مي‌كشند. خواهر من مدت‌هاست در ميهماني‌ها شركت نمي‌كند، به خيابان نمي‌رود، به‌خاطر اينكه اين بچه مدام جيغ مي‌كشد. سعي دارد صحبت كند اما نمي‌تواند و اطرافيان را اذيت مي‌كند». بغض گلويش را مي‌گيرد، كمي سكوت مي‌‌كند و ادامه مي‌دهد «اگر درمان نداشت، مي‌گفتيم درمان ندارد. اين مشكل درمان‌پذير است؛ درمانش‌ هم دست مسئولان است. خواهش‌ مي‌كنيم، لطف كنند به اين بچه‌ها كمك كنند. چرا اين‌ بچه‌ها را از شنيدن صدا محروم مي‌كنند. نمي‌دانم با چه رويي مي‌گويند بودجه نيست؟ ماشين به اين بزرگي وارد مي‌شود، پروتز به اين كوچكي وارد نمي‌شود؟»

بعد از يك ساعت نماينده‌های والدين از ساختمان وزارتخانه خارج مي‌شوند. آقای صادقي كه در اين جلسه شركت داشت، مي‌گويد «در اين جلسه كه با حضور چند نفر از والدين و آقاي نريماني، مدیرکل برنامه‌ریزی و نظارت هيئت امنای صرفه‌جویی ارزی در معالجه بیماران برگزار شد، او به ما قول داد تمام كساني كه تا آخر سال 96 پول را به حساب هيئت امنا واريز مي‌كنند، تا سه‌ماهه اول سال 97 پروتز خود را دريافت كنند. ايشان همچنين به ما گفتند براي اينكه استرس خانواده‌ها كمتر شود، گروه تلگرامي راه‌‌اندازي خواهند كرد و والدین را در آن عضو مي‌كنند تا به‌صورت شفاف آنها را در جريان واردات حلزون شنوايي قرار دهد و هر ماه فهرست كساني را كه قرار است كاشت انجام دهند، در آن كانال اعلام مي‌كنند». صادقي ادامه داد «البته مسئولان تاكنون قول‌هاي زيادي به ما داده‌اند؛ اميدواريم اين يكي مانند قول‌هاي قبلي نباشد». كمي‌‌ آن‌‌طرف‌تر از والدين، كودكان در سكوت در حال بازي‌كردن هستند. ساراي چهارساله كه نمي‌تواند صحبت كند، دستش را روي شانه دوست ناشنوايش مي‌گذارد تا او را متوجه خود كند و با هم بازي كنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.