|

راهی دراز تا بهبودی کودکان محبوس

روان‌پزشکان و مددکارانی که 13 کودک و جوان را بعد از چندین سال حبس در خانه‌شان در کالیفرنیا از نزدیک معاینه کرده‌اند، معتقدند آنها تا بهبودی کامل راهی طولانی در پیش دارند. شبکه خبری ABC در گفت‌وگویی با چند کارشناس، به وضعیت 13 فرد دو تا 29ساله پرداخته است که از آنچه تقریبا اتاق شکنجه بوده، نجات یافته‌اند. کارشناسان متفق‌القول هستند که این افراد سال‌ها درمان را پیشِ‌رو دارند. به گفته این روان‌پزشکان، افراد نجات‌پیدا‌کرده اکنون در آغاز راه شناخت هستند و به‌تدریج یاد می‌گیرند چگونه در جهانی زندگی کنند که تا یک هفته پیش از آن شناختی واقعی نداشته‌اند. از زمان دستگیری دیوید و لوئیس تورپین، پدر و مادر این خانواده 15نفری، در اوایل این هفته، مشخص شده است این کودکان و جوانان در خانه محبوس بوده‌اند، به مبلمان زنجیر شده‌اند، گرسنگی کشیده‌اند و اغلب امکان استفاده از توالت را نداشته‌اند. بعضی از بچه‌ها آن‌قدر با دنیا ناآشنا بودند که متوجه نمی‌شدند مفهوم افسر پلیس یا پزشک چیست. پاتریشیا کاستالس، مدیرعامل مرکز راهنمایی و مشاوره The Guidance Center در لانگ‌بیچ کالیفرنیا، سازمانی غیرانتفاعی که برای بهداشت روانی ‌هزاران کودک فعالیت می‌کند، می‌گوید: «لازم نیست به مدرسه بروید تا یاد بگیرید افسر پلیس یعنی‌چه، این را از همان آغاز برخورد با دنیا یاد می‌گیرید. کاستالس خود مددکار اجتماعی بالینی است و تخصصی در درمان قربانیان آدم‌ربایی دارد که بعضی از آنها سال‌ها محبوس بوده‌اند. او می‌گوید: «اینکه حتی در این حد نمی‌دانند، گویای آن است که محیط آنها تا چه حد بد بوده است. حتی بعد از آنکه تحت درمان کامل هم قرار بگیرند، یک شوک فرهنگی را تجربه خواهند کرد». خواهران و برادران تورپین، هفت بزرگسال و شش کودک هستند که به احتمال زیاد به سال‌ها درمان نیاز دارند و کارشناسان روان‌پزشکی معتقدند در صورت امکان، بهترین راه نگه‌داشتن آنها در کنار هم و درمان گروهی است. به گفته کاستال، جوان‌ترین این افراد از همه ساده‌تر بهبود می‌یابند. او اظهار خوش‌بینی کرده است در نهایت و به مرور زمان، همه آنها می‌توانند یاد بگیرند یک زندگی نسبتا عادی را در پیش بگیرند. او درباره کودکان کم‌سن‌وسال می‌گوید: «مغز آنها هنوز قابلیت سازگاری دارد، آنها هنوز در حال شکل‌گیری هستند و هنوز درکشان از جهان در حال توسعه است»؛ اما آنهایی که به بزرگسالی رسیده‌اند، شرایط دشوارتری دارند: «کسی که این چیزها را در 20سالگی تجربه کرده است، باید خیلی چیزها یاد بگیرد تا بفهمد ارتباط میان مردم چگونه است، جهان چگونه جایی است و درمان آنها چگونه قرار است انجام شود». جسیکا بورلی، روان‌شناس بالینی و استاد روان‌شناسی و رفتار اجتماعی در دانشگاه ایروین کالیفرنیا، می‌گوید حتی جدابودن این افراد از والدین‌شان که اکنون به جرم شکنجه روانه زندان شده‌اند، در ابتدا برای بعضی از کودکان ممکن است ناراحت‌کننده و اضطراب‌آور باشد. او می‌گوید: «هنگامی که ما پا به این دنیا می‌گذاریم، شخصیت‌هایی که به آنها وابستگی داریم، منابع و مراجع اصلی ایمنی و امنیت ما محسوب می‌شوند؛ هر چقدر هم که بدرفتاری از آنها دیده باشیم. این احساس یا سائقه که سبب رجوع شما به افرادی می‌شود که قرار است نزد آنها در امان باشید، فوق‌العاده قوی است و چنین چیزی است که باعث می‌شود خروج از وضعیت آزار و سوء‌رفتار برای شخص دشوار باشد». پلیس پس از آنکه دختر 17ساله‌ای در شهر پریس، شهری با جمعیت حدود 70 هزار نفر در 60 مایلی جنوب شرقی لس‌آنجلس، با پریدن از پنجره از خانه فرار کرد و با شماره تلفن اضطراری پلیس تماس گرفت و پی به وجود این خانه برد. او دو سال برای فرار برنامه‌ریزی کرده و با یکی از خواهران کوچک‌ترش گریخته بود که چون خیلی می‌ترسید، راه باز آنها در پیش گرفت. به گفته خانم بورلی این واقعیت که این دختر 17ساله چنین عمل شجاعانه‌ای را انجام داده است، نشان می‌دهد که او می‌تواند نقش رهبری را در کمک به خواهران و برادرانش ایفا کند. او می‌گوید: «این به نظر من نشانه‌ای است از آنکه او در درونش چیزی دارد که واقعا سالم است. یکی از چیزهایی که در موارد سوء‌رفتار بسیار طولانی‌مدت مانند این اتفاق می‌افتد، این است که غریزه حفاظت از خود و میل به محافظت از خود کاملا مختل می‌شود؛ اما او این غریزه را دارد. بنابراین فکر می‌‌کنم او ممکن است کسی باشد که بتواند کمک کند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.