آينه
كيهان بیخبری از گلایههای مردم؟! «اعتراضی بود، تمام شد. برخی سوءاستفاده کردند، نیروهای امنیتی بهخوبی اداره کردند. الان شمای جامعهشناس، روانشناس اجتماعی و... باید تحلیل و واکاوی کنید علت اعتراضات را...» اینها بخشی از سخنانی است که رئیسجمهور محترم در جشنواره خوارزمی و درباره اغتشاش دو هفته قبل بیان کرد. مناسب نیست بگوییم که ایشان میداند مشکل چیست و اقدامی نمیکند یا میداند و تجاهل میکند و برای رفع مسئولیت، موضوع را به کارشناسان ارجاع میدهد. پس خوشبینانه باید بگوییم که رئیسجمهور اساسا هیچ اطلاعی ندارد که مردم به چه چیزی معترضاند و چرا صدایشان به گلایه و انتقاد بلند شده است! چون دکتر روحانی جایگاه مهمی دارد نمیتوانیم بگوییم از مشکلات طاقتفرسای «اقتصادی» خبر دارد، اما به جای توبیخ مقامات ارشد بانکی و اقتصادی، به ناروا آدرس مطب «روانشناس» و دفتر«جامعهشناس» را میدهد! این حرفها را نمیتوان به رئیسجمهور نسبت داد. نمیتوانیم بگوییم کارگر فلان کارخانه 10 ماه است حقوق نگرفته و شرمنده زن و بچهاش شده، رئیسجمهور هم خبر دارد، اما کاری نمیکند!
رسالت حاشیه چیست، متن کدام است؟! سخنان اخیر رئیسجمهور در دیدار وزیر و معاونان وزارت امور اقتصاد و دارایی واکنشهایی را در جامعه بهویژه در حوزههای علمیه برانگیخت. حجتالاسلام روحانی در این نشست بیارتباط با مسائل روز و مسائل اقتصادی و معیشتی مردم گفت «هیچ استثنائی در کشور برای انتقادکردن وجود ندارد و در کشور ما معصوم نداریم، حالا یه وقتی اگر امام زمان در کشور ظهور کرد، حالا اون وقت هم میشه نقد کرد؛ پیامبر اسلام (ص) هم به مردم اجازه انتقاد میدادند و بالاتر از مقام پیامبر در تاریخ وجود ندارد...». آیا بحثهای امروز ما پیرامون چند و چون جایگاه نقد و انتقاد در جامعه است؟ چه کسی گفته است در کشور برای نقد استثنا وجود دارد؟ مطالبی که از رئیسجمهور درمورد نقد معصوم نقل شد عینا از نوار سخنرانی و فایل صوتی و تصویری ایشان پیاده شده است و تکذیب آن معنی ندارد. بیپایگی این نظرات و تضاد و مغایرت آن با عقاید اسلامی و شیعی بر کسی پوشیده نیست، کافی است رئیسجمهور نقد حضرات آیات فاضللنکرانی، سیداحمد خاتمی... را دراینباره بخواند... . مملکت ما مملکت آزادی است. مردم انقلاب کردند تا آزادانه حرف خود را بزنند. از دیدگاه مردم و نخبگان هیچگاه نهتنها نقد در کشور تعطیل نبوده بلکه اعتراض هم به کارکردهای دولت و مسئولان تعطیل نبوده است.
همدلي احترام امامزاده با متولی آن است ولیالله شجاعپوریان: با نگاهی آماری و میدانی به نماز جمعه در شهرهای مختلف بهویژه تهران در دو دهه گذشته، درمییابیم استقبال از این فریضه الهی رو به کاهش بوده است؛ تریبون نماز جمعه در این سالها بهویژه دهه اخیر به ابزار یک جناح سیاسی تقلیل یافته و از رسالت و اهداف اصلی خود دور شده است. امامان جمعه که باید با رواداری و فاصلهگرفتن از رقابتهای سیاسی و در قامت نمایندگان رهبری چتر خود را گسترده کنند و مروج روشنگری و نقدهای منصفانه در جامعه باشند، به ابزاری برای حمایت از یک دولت و نقد دولتی دیگر تنزل یافتهاند... . البته که نقد مسائل روز بهویژه شرایط امروز جامعه یکی از رسالتهای اصلی ائمه جمعه است، اما آیا افکار عمومی حق ندارد بپرسد چرا ادبیات ائمه جمعه نسبت به عملکرد دو دولت اینقدر متفاوت است؟ چرا افرادی که در گذشته مردم را به کمکردن وعدههای غذایی و خوردن اشکنه دعوت میکردند امروز پیشقراول انتقاد از وضعیت اقتصادی شدهاند که دولت مطلوب آنها مسبب اصلی آن بوده است؟!
بهار نئودلواپسان در یک سال اخیر گروه سومی نیز به مخالفان برجام افزوده شدند که میتوان نام آنان را «نو دلواپس» نهاد. این گروه با مذاکره موافق است، حتی با طیف میانهرو درون حاکمیت هم مخالفتی ندارد و رأی خود را به نام حسن روحانی به صندوقهای رأی ریخته است، اما نسبت به چگونگی مصرف منابع حاصل از برجام پرسشها و ابهامهایی دارد. این گروه با مبناقراردادن اعدادی عجیبوغریب و در بیشتر اوقات غیرواقعی بهعنوان منابع حاصل از توافق هستهای این پرسش را مطرح میکند که آیا این منابع مالی عظیم برای ایران مصرف شده است و یا نه؟ برخی شعارها در تجمعات اعتراضی اخیر نیز ناظر بر همین پرسش و ابهام است. «نو دلواپسان» نسبت به کلیت نظام سیاسی در همه این سالها و به مرور بیاعتماد شدهاند و امروز مخالف برجام هستند زیرا معتقدند که سود برجام به جیب ایرانیان نرفته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.