|

رئیس‌جمهور مطلوب من

عبدالله ناصری

از آنجایی که موقعیت رئیس‌جمهور در عرصه و دنیای سیاست، موقعیتی ویژه است، رئیس‌جمهور نه‌تنها در خانه و اتاق کار خود مشغول کار است، بلکه در درون اتاق شیشه‌ای در عرصه ملی و حتی جهانی زندگی خود را سپری می‌کند. رئیس‌جمهور از زمانی که تصمیم گرفت این مسئولیت سنگین را بر عهده بگیرد، این را می‌داند. او می‌داند تمام حرکات و سکنات او و حتی تمام رفتار، اندیشه و عملکرد او از طرق مختلف برابر دیدگان مردم می‌گذرد؛ به‌ویژه این‌روزها که فضای مجازی ‌چنان گسترش پیدا کرده است و شبکه‌های اجتماعی ‌چنان قدرتمند و از سوی دیگر بیرحم شده‌اند که انسان‌ها را حتی در مسئولیت‌های به‌مراتب کوچک‌تر از ریاست‌جمهوری نادیده نمی‌گیرند.

یک رئیس‌جمهور مطلوب، قبل از هرچیز باید مشروعیت اجتماعی خود را علاوه بر رأیی که از صندوق‌های رأی اکتساب می‌کند، در منظر افکار عمومی از رهگذر محبوبیت اجتماعی خود به ‌دست آورد. اگر مشروعیت رئیس‌جمهور با رأی عمومی مردم است، قطعا محبوبیت اجتماعی او و ارزیابی جامعه مدنی از ویژگی‌های شخصی او از خصلت‌های او، از گفتار او، از صداقت او، از رفتار او و از وقت‌گذاری او که همه اینها در کنار مشروعیت، نشانگر محبوبیت اوست و این محبوبیت رئیس‌جمهور مطلوب من است که بر مشروعیت اجتماعی او می‌افزاید. رئیس‌جمهور مطلوب کسی است که علاوه بر مشروعیت، محبوبیت اجتماعی خود را با نوع کارکرد زندگی شخصی، موقعیت شخصی خود، رفتار شخصی خود، سلوک شخصی خود و کارکرد قانونی و حقوقی خود که از طریق رأی مردم بر دوش او گذاشته شده است، در معرض دید عموم قرار می‌دهد. رئیس‌جمهور مطلوب من قطعا کسی خواهد بود که جامعه درباره او در یک داوری منصفانه به این جمع‌بندی برسد که با جامعه مدنی رأی‌دهنده‌اش و به عبارت دیگر، با صندوق رأی متعلق به خود، رابطه‌ای صادقانه و بسیار صمیمی را در پیش گرفته است. اگرچه در ساختار جمهوری اسلامی ایران، همه به‌خوبی می‌دانند ساختار به‌گونه‌ای است که همه قدرت، در دست رئیس جمهور نیست. اما نوع رفتار صادقانه و نوع رفتار کارشناسی و کارشناسی‌شده در مسئولیت قانونی نسبت به جامعه می‌تواند هم مشروعیت او را تثبیت کند، هم محبوبیت اجتماعی او را؛ محبوبیت اجتماعی‌ای که به نظر من روی دیگر سکه است. به همین دلیل هم هست که رؤسای‌جمهور علاوه بر یک ارزیابی در دوره مسئولیت قانونی خود، به مراتب پس از پایان دوران ریاست‌جمهوری بیشتر در معرض داوری و قضاوت جامعه رأی‌دهنده یا حتی جامعه غیررأی‌دهنده قرار می‌گیرند. من در همین‌جا مصداقی را بیان می‌کنم؛ در تاریخ جمهوری اسلامی در میان رؤسای‌جمهور که دوران هشت‌ساله خود را سپری کرده‌اند و بعد از دوران هشت‌ساله هیچ نوع مسئولیت قانونی و حکومتی نداشته‌اند، شاید بتوان رئیس دولت اصلاحات را به‌مثابه یک رئیس‌جمهور مطلوب، فارغ از عملکرد و ارزیابی عملکرد او، در حوزه‌های مختلف مثال بزنم. معتقدم او تنها رئیس‌جمهوری می‌تواند تلقی شود که به مراتب محبوبیت اجتماعی و مطلوبیت اجتماعی‌اش، یعنی خواهان‌او‌بودن از سوی جامعه، هنوز بعد از سال‌ها بر سر زبان‌ها و در درون قلب‌ها نهفته و هویداست. بنابراین این را بپذیریم که رئیس‌جمهور مطلوب کسی است که علاوه بر تشخیص درست در به‌کارگیری نیروهای همکار، در گفت‌و‌گوی صادقانه با مردم در وعده‌ها و شعارهای انتخاباتی خودش برای رأی‌گیری، با مردم صادقانه رفتار کند و این بعد از دوره هشت‌ساله در قضاوت عمومی مردم و نشاندن او در جایگاه تاریخی عرصه سیاست به‌ مراتب مهم‌تر از ریاست‌جمهوری دوره هشت‌ساله‌اش خواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.