|

کنار همدیگرند این نام‌آوران متفاوت-3

جلال تهرانی رضا آشفته: جلال تهرانی از فرم‌گرایی از فلسفه در بسیاری از کارهایش بهره می‌برد؛ بنابراین اهل شعار و تا حدی نیز صراحت بیان نیست بلکه آنچه را باید دیده و شنیده شود، ارائه می‌کند و این دیگر به برداشت مخاطبان برمی‌گردد که چقدر از کارهایش را دنبال می‌کنند. در این سال‌ها برخی کارهایش با مخالفت و نقدهای تندي مواجه شده اما همچنان آثار درخشانی دارد که او را در صدر گزینش‌های نمایشی ایرانیان قرار مي‌دهد.

محمد مساوات محمد مساوات از جمله کارگردانان بنام دهه 80 است. او یک کارگردان غیرقابل‌پیش‌بینی است و هر بار نیز شیوه متفاوتی را تجربه می‌کند و البته گاهی نیز فراتر از تجربه‌کردن. کارهایش می‌خواهد بیانگر نوعی نگاه تجربی باشد؛ اما برای او هنوز زود است که چنین ادعایی كند و همین نگاه آرمان‌گرایانه و بدون سروصدایش، راه را برای او هموار خواهد کرد تا در این مسیر پیشتازی کند؛ «این یک پیپ نیست» اثری فرم‌گرایانه است در زمینه تلفیق تکنیک‌های اجرائی تئاتر و سینما و رویکردی بسیار مدرن نسبت به آثار پلیسی، جنایی و معمایی دارد که از این منظر بسیار دیدنی است. البته تأکیدات فلسفی و نظریه‌هاي میشل فوکو و نقاشی رنه مگریت و سبک سوررئالش نیز ضمیمه این اتفاق ناب می‌شود و بودن و تلفیق چنین نظریه‌هایی است که خواه ناخواه چه مثبت و چه منفی نظر مخاطبانش را معطوف به خود خواهد کرد.

شهاب حسین‌پور شهاب حسین‌پور نیز از جشنواره تئاتر دانشگاهی در دهه 80 با نمایش پیشنهاد سرآشپز به تئاتر حرفه‌ای شناسانده شد و پس از آن نمایش‌های بیوه‌های غمگین سالار جنگ، طپانچه خانوم و یک زندگی بهتر را بارها به صحنه آورده و هر بار نیز موفق بوده است. او این‌بار هم «پیشنهاد سرآشپز» را با یک نگاه متفاوت در جشنواره اجرا می‌کند که بیانگر نگاه دقیقش به جهان اساطیر ایرانی و ضحاک خواهد بود.

رضا ثروتی رضا ثروتی از میانه دهه 80 در تئاتر ایران فعال بوده و در جشنواره تئاتر فجر نیز برنده چند جایزه بوده است. او با سه نمایش مکبث، عجایب‌المخلوقات و ویتسک بسیار مطرح شد. پس از آن «فهرست» را اجرا کرد که این نمایش بیشتر دچار حواشی شد تا اینکه اصل مطلب یا خود اجرا مطرح باشد.

اشکان خیل‌نژاد اشکان خیل‌نژاد نیز از آغاز دهه 90 با نمایش بالاخره «این تن مال کیه؟» با بازی نوید محمدزاده مطرح شد و پس از آن نیز نمایش‌های مطرح دیگری مانند پچپچه‌های پشت خط نبرد و پسران تاریخ را به صحنه آورده است. هنگامی که او متفکرانه و اجتماعی‌نگرانه تئاتر تولید می‌کند، موفقیت بهتری را به دست می‌آورد و فرقی هم نمی‌کند که متن مورد گزینشش ایرانی مثل پچپچه‌های پشت خط نبرد و خارجی مثل پسران تاریخ باشد. هرچند در اولی رئالیسم و در دومی ضدرئالیسم و فرم متکی به بیومکانیک میرهولد تجربه شده باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.