|

با دلی اندوهگین

نگار انسان : خبر شاید خیلی کوتاه بود، اما حرف‌های زیادی برای ما داشت: پس از آزادی حضور زنان در ورزشگاه‌های کشور عربستان، باشگاه‌های این کشور از طرفداران فوتبال دعوت کرده‌اند که از روز جمعه با خانواده‌هایشان به ورزشگاه بیایند. بعد از خواندن این خبر، تصاویر همه دختران فوتبالی در داخل ایران جلوی چشمانم آمد: زینب، شبنم، زهرا، ساغر و... . بعد از خواندن این خبر، حال خودمان در یکی از آخرین تلاش‌هایمان برای ورود به ورزشگاه را مرور کردم. روز بازی با سوریه جلوی چشمانم آمد؛ حالی که جز اشک و رنج هیچ حس خوبی در آن نبود. جشن صعود پایانی تیم ملی فوتبال ایران بود، اما ما پشت درهای ورزشگاه آزادی، کمی دورتر با دلی اندوهگین و چشمانی اشک‌آلود نشسته بودیم تا شاید حالمان کمی بهتر شود تا در کنار هم اندکی التیام پیدا کنیم؛ حالی که طعم تحقیر و توهین داشت، وقتی از مأموران ورزشگاه آزادی شنیدیم که زنان سوری چون ایرانی نیستند می‌توانند وارد استادیوم آزادی شوند و حتی زنان ایرانی می‌توانند با پرچم سوریه وارد ورزشگاه شوند. شاید دروغ نباشد اگر اعتراف کنم بعد از خواندن خبر و دیدن عکس‌های زنان عربستانی در استادیوم فوتبال، بغضی در گلویم گیر کرده است؛ بغضی که دو دلیل عمده داشت: اولین دلیلش بغض خوشحالی برای زنانی بود که سال‌ها تحت سیطره مردانی زن‌ستیز بودند و اندکی این روزها چرخ زمانه بر وفق مرادشان چرخیده، اما دلیل دیگر بغضم برای صبوری دختران فوتبالی ایران است؛ دخترانی که تلاش‌هایشان در این‌همه سال بی‌نتیجه مانده و حتی حق حضور در ورزشگاه‌های دیگر نظیر والیبال نیز از آنان سلب شد و باز هم مجبورند برای رسیدن به آن فعالیت کنند. یک‌به‌یک عکس‌های بازی الباطن و الاهلی عربستان را ورق می‌زنم؛ عکس‌ها حس فوق‌العاده‌ای به من می‌دهند؛ زنان صورت دختران کوچک خود را نقاشی و آنها را آماده مسابقه و تشویق می‌کنند؛ دختران جوان می‌خندند و موبایل‌هایشان را بالا برده‌اند تا از نزدیک از زمین مسابقه فیلم بگیرند؛ زنان پرچم در دست دارند و دختران جوان مقابل کیوسک فروش پیراهن‌های دو باشگاه ایستاده‌اند تا پیراهن باشگاه موردعلاقه‌شان را خریداری کنند. نیمکت‌های آماده‌شده برای بوفه ورزشگاه و ورودی‌های مخصوص خانواده‌ها و...از همه جالب‌تر، حضور اعضای یک خانواده در کنار یکدیگر است که با شادی و خوشحالی تیم‌های موردعلاقه‌شان را تشویق می‌کنند. زنان بلیت‌هایشان را رو به دوربین‌ها نشان می‌دهند. عکس یک خانواده را می‌بینم که پدر خانواده لبخند بر لب دارد و مشغول سامان‌دادن اوضاع برای ورود خانواده‌اش به داخل استادیوم است. زنان مأمور در استادیوم با لبخند و با رویی گشاده از خانم‌ها استقبال می‌کنند و مشغول چک‌کردن بلیت‌ها و بازرسی بدنی می‌شوند. عکس‌ها تمام می‌شود، احساس می‌کنم گوشه چشمانم خیس شده است، اما تلاش می‌کنم که بغضم نشکند. و به یاد قول‌وقراری می‌افتم که به خودمان، به رفقایمان و به تمام دختران فوتبالی داده‌ایم که یک روز همه با هم به استادیوم‌ها می‌رویم تا تیم‌های محبوبمان را از نزدیک تشویق کنیم .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.