|

داوری مطبوع و پررنج است

فرح اصولی. داور سومین دوره ورسوس

گروه هنر: جمعه، 15دی‌ماه، سومین نمایشگاه ورسوس در خانه هنرمندان افتتاح شد. این رقابت تنها شامل حال هنرمندان جوان زیر 35 سال می‌‌شود. دبیرخانه ورسوس اعلام کرد که هنرمندان زیر 30 سال تا پایان آبان‌ماه آثارشان را ارسال کنند، اما به دلیل درخواست گسترده هنرمندان جوان، محدوده سنی فراخوان از 30 به 35 سال افزایش یافت. فرح اصولی یکی از داوران این دوره برگزاری نمایشگاه بود که تجربیات او را از دیدن آثار ورسوس می‌خوانید. با توجه به زیادبودن جمعیت جوان در کشور ما و رویکردی که آنها به هنر دارند، لازم بود بخش‌هایی از صنعت و تجارت به عرصه هنر ورود ‌کنند و امکاناتی فراهم شود که کارهای این جوانان دیده شود. تعداد آرتیست‌های جوان ما بسیار زیاد است و همه ‌نوع هنرمند خوب و غیرخوب هم در آنها دیده می‌شود. با مرور زمان خودبه‌خود یک عده حذف می‌شوند و عده دیگری اوج می‌گیرند. من این سالانه‌ها و دوسالانه‌ها را خیلی خوب می‌بینم و از آدم‌هایی که برای چنین رویدادهایی سرمایه می‌گذارند بسیار تشکر می‌کنم. البته این کار برای خود آنها هم حیثیت و اعتبار می‌آورد، اما نمی‌توانیم بگوییم چون اعتبار کسب می‌کنند فقط نفع خودشان را در نظر می‌گیرند، بلکه نفع جامعه هم در آن هست و اینجا محلی است که کار جوانان دیده می‌شود. ممکن است فکر کنیم در داوری‌ها گاهی اشتباه می‌شود و مثلا کسی که سوم شده فکر می‌کند باید اول می‌شد، یا کسی که جایزه نگرفته انتظار داشته برگزیده شود. تمام این اتفاقات وجود دارد، اما نهایتا کسی که هنرمند است و کارش خوب است، ادامه خواهد داد و موفق می‌شود. این مسابقات جایی است که کار جوان‌ها دیده شود و این دیده‌شدن بسیار مهم است چون هنر به‌هرحال نیازمند یک سکو است. به خاطر ندارم در هیچ‌یک از داوری‌هایی که حضور داشتم حقی ناحق شده یا پارتی‌بازی صورت گرفته باشد. گاهی کسانی که برگزیده می‌شوند باور نمی‌کنند که برنده شده‌اند و حالی به آنها دست می‌دهد که از حال خوب آنها ما نیز حالمان خوب می‌شود. اما برخی جوانان فکر می‌کنند بلافاصله بعد از ارائه کارشان باید شناخته شوند و آثارشان را بفروشند. صبر و تحمل آنها کم است و می‌خواهند فورا در مسابقه جایزه اول را بگیرند، با تمام این حرف‌ها تصور می‌کنم همه اینها یک ارزش است و یک ارتباط گروهی بین هنرمندان، منتقدان، داوران و کسانی که این جشنواره‌ها را به وجود می‌آورند، برقرار می‌کند. این مسابقات می‌تواند شرایط مناسبی ایجاد کند که هنرمندان جوانی که در شهرستان هستند و ارتباط زیادی با جامعه هنری ندارند، در این مسابقات دیده شوند و در صورت داشتن آثار باکیفیت، گالری‌ها شروع به همکاری با آنها می‌کنند. مسئله دیگری که در اینجا اهمیت پیدا می‌کند این است که مانند بسیاری چیزهای دیگر، این مسابقات هم در تهران متمرکز است. باید آسیب‌شناسی شود و فکر کنیم که چطور شهرستان‌ها را پوشش دهیم و چه کارهایی می‌توان انجام داد. برای این مسئله باید برنامه‌ریزی شود که برگزارکنندگان مسابقات به مراکزی در شهرستان‌ها متصل شوند یا یک کیوریتور به آنجا برود و هنرمندان فعال را شناسایی کند. باید آثار آنها را نگاه و با آنها صحبت کنیم، به آنها امکان بدهیم که خودشان را معرفی کنند و راه‌حلی پیدا کنیم که چطور می‌توان شبکه را گسترش داد و شهرستان‌ها را وارد این داستان کرد. ممکن است برخی شهرستان‌ها گالری داشته باشند که از طریق آن گالری می‌توان عده‌ای را جمع کرد، اما در بعضی شهرستان‌ها گالری نیست و هیچ امکاناتی وجود ندارد، با وجود این، باید با هنرمندان آنجا به نوعی ارتباط برقرار کرد. تمام این مسائل سبب اتفاقات دیگری می‌شود که کمک می‌کند شرایط بهتر شود و تمام کشور درگیر رویدادهای هنری باشد. تصور می‌کنم داوری کاری بسیار پرمسئولیت است و اگر آدم نمی‌خواهد این مسئولیت را جدی بگیرد، بهتر است این کار را انجام ندهد، زیرا این کار جریان می‌سازد. در هر نمایشگاه بزرگ و جدی و هر مسابقه و جایزه‌ای یک مسئولیت بزرگ هست، وقتی با هم تصمیم می‌گیریم که یک نفر اول شود یک جریان می‌سازیم و عده‌ زیادی به آن نگاه می‌کنند و الگو می‌گیرند، هرچند نباید این کار را بکنند. اگر ما راجع‌به نسل جوان حرف می‌زنیم به این دلیل است که این نسل خیلی تأثیرپذیرتر است و دوره‌هایی را تحت‌تأثیر نقاشان دیگر می‌گذراند. بعد از آن مدتی طول می‌کشد که خود را پیدا کند و کار خود را گسترش دهد. در این شرایط ممکن است وقتی در یک مسابقه اثری برگزیده می‌شود یا در حراج‌ها آثار هنری فروش می‌رود، عده‌ای فکر می‌کنند من هم می‌توانم این‌طور کار کنم. این اتفاق خطرناکی برای جوانان است که می‌تواند آینده هنری آنها را نابود کند. دیدن آثار هنرمندان جوان و شناخت دیدگاهشان برایم بسیار مهم است و به نظرم با این کار می‌توانید یک تجزیه و تحلیل روانی‌-‌جامعه‌شناسانه انجام دهید. همیشه فکر می‌کنم داوری مسئولیت خیلی بزرگی است زیرا اگر اشتباه کنم ممکن است سرنوشت یک آدم را تغییر دهد و در کل رقابت اثرگذار باشد. ما داوران از نظر کاری که می‌کنیم و از نظر عاطفی مسئول هستیم، بنابراین برایم کار مطبوع و پررنجی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.