|

برگی از دفتر عشق

یدالله شمسایی

مرده بدم، زنده شدم، گریه بدم، خنده شدم، دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم «مولانا» وقتی دفتر عشق شهید گشوده می‏شود، پرده‏ای از یک زندگی حقیقی کنار می‏رود که ویژه حال‌و‌هوا و سینه پرسوز و داغ است. او که از عالم مجاز به جهان حقیقت چشم گشوده است، عشقی دارد که زنده‌ماندگی تقلید و تکرار در معیشت را ذهنش برنمی‏تابد. تفکر و عقیده بدون دلیل و تقلیدی را کسانی مانند شهید مهدی سامع نمی‏پذیرند. عشق او، از جنس دنیای مادیات و واقعیت‏های اعتباری و لذت‏های زودگذر و عسلی نبوده است. در اندرون من خسته‏دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست «حافظ» عشق چنان سیطره‏ای بر روح و روان جانباز دارد که شب‏های بیداری و دردهای استخوان‏سوز را قابل تحمل می‏کند و با آن نوعی سازگاری برقرار می‏کند. که جانباز می‏تواند مدال افتخار پایداری و صبر و خویشتن‏داری را برای بیش از سه دهه به گردن بیاویزد. از ناله‏ها نوای نی‏‏ای بسازد که از جدايی‏ها شکایت می‏کند و از زمانی که نای نی عاشقانه‏اش را از نیستان بریدند، آرام و قرار نداشت. نگاهش که فراسوی کرانه‏های ما را می‏نگریست، می‏گفت: مرا به کار جهان هرگز التفات نبود رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست «حافظ» هر انسانی در جهانی زندگی می‏کند که به او تعلق و دلبستگی دارد و ویژه اوست؛ جهانی که با جهان دیگر انسان‏ها تفاوت دارد. کسی نمی‏تواند به درون جهانی که رزمندگان جانباز و معلول، در آن نشو و نما می‏کنند، می‏سوزند و می‏سازند و نرد عشق می‏بازند و می‏نالند، وارد شود. مگر به اندازه‏ای که جانبازان پرده از راز نهانشان بردارند و مهر سکوت را بشکنند و برگی از دفتر عشق‏ورزی را بگشایند و پله‌پله تا ملاقات خدا سیر و سلوک کنند و قطره‏ای از دریا را بر حروفی بچینند و بر زبان جاری کنند. گاه، آنقدر گوش فهم مخاطب چرکین است که درک و بصیرتی از کلام دفتر عشق معلول ندارد و او می‏داند که نباید با نامحرمان خلوت انس، درد دلی داشته باشد. آنگاه لبخندی بر لب می‏نشاند و... سلامی و والسّلام. حالت شهیدِ آگاهی و شکیبایی «حاج مهدی سامع» در مواقعی این‌گونه بود؛ مگر اینکه در جمع محفل دوستان و یارانش، تشخیص می‏داد باید حرف دلش را بر زبان آورد. با این حال می‏گفت: هر کسی از ظنّ خود شد یار من از درون من نجست اسرار من «مولانا» پس از اینکه درخواست می‌شد خاطره‏ای را بیان کند، با کلامی دلنشین، نرم و آرام و با لحنی ساده و صمیمی سخن می‏گفت که به دل می‏نشست و همه ساکت و سراپا گوش می‏سپردند و از شیرین‏زبانی‏اش حظّ وافری می‏بردند. دفتر عشق شهید مهدی، به اندازه 34 سال مقاومت و پایداری، پرخاطره، باصلابت، نستوه و استوار بود. شهید جانباز پس از فراغت از تحصیلات ارشد دانشگاهی، اهل مسائل و موضوعات جدید و مدرن رایج بود. با روشن‏بینی و روشن‏اندیشی به تحلیل مسائل می‏پرداخت. در مباحث و گفت‌وگوهای جدلی، از مرز ادب و احترام به عقاید مبتنی بر کثرت‏گرایی و عقلانیت (استدلال‏گرایی و اخلاق) خارج نمی‏شد؛ خشم نمی‏گرفت؛ پرخاش نمی‏کرد؛ در پایان بحث، لبخند ملیح و رضایت‏بخشی، گونه‏اش را می‏شکفت و فضای مباحثه را آرامش می‏بخشید، انتقاد منتقد را به دل نمی‏گرفت. اگرچه سخن گوینده، با همه ایده، تفکر و باورش منافات داشت، گلایه نمی‏کرد؛ عصبی نمی‏شد؛ پارسایی، فروتنی و احترام متقابل را زیر پا نمی‌گذاشت. این سلوک انسانی، اخلاقی و ادب و متانت شهید مهدی، او را محبوب دوستان و یارانش کرده بود و همه او را از صمیم قلب دوست می‏داشتند. محفل بدون او روشنی، صفا، لطف و حلاوتی نداشت. هیچ‌گاه فخرفروشی نکرد و به‌علت معلولیت، دیگران را مقصر و خود را طلبکار قلمداد نکرد. او سنگ صبور و شانه مهربانی و تحملش، تکیه‏گاه معلولانی بود که به او پناه می‏آوردند و سر بر شانه‏اش می‏گذاشتند و گریه می‏کردند و او با سعه‌صدر و دلداری و روحیه‌دادن به آنان، آنگاه با بیان آرام و رضایت‏بخشی می‏گفت: جام می و خون دل هر یک به کسی دادند در دایره قسمت اوضاع چنین باشد در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود کاین شاهد بازاری وان پرده‌نشین باشد «حافظ»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.