|

فریادی برای نو شدن

مشکل دیگری که در بین شاعران داکار به چشم می‌خورد، فقدان متنی بود که مصداق ادعای آنان در مانیفست باشد، در واقع شاعران داکار هیچ کتاب شعری را قبل از نشر مانیفست خود انتشار نداده بودند که سندی بر شیوه‌های نوگرایی -پساسواره‌ی- آنها باشد. در چنین مواردی تنها ادعای شاعر سندی بر نوآوری وی محسوب نمی‌شود و بی‌گمان باید متنی برای اثبات حداقل امکانات و توانایی‌های شاعر موجود باشد. البته با تمامی نقد‌هایی که به این شاعران وارد است، نمی‌توان نقش آنها را در نوآوری شعر کردی در ایران انکار کرد. درواقع شاعران داکار اولین کسانی بودند که ضرورت خروج از گفتمان ادبی کردستان عراق را درک کردند و در تلاش برای عرضه‌ شعری نو بعد از سواره ایلخانی‌زاده برآمدند. اگرچه شعر قابل توجهی با توجه به خود متن مانیفست داکار از شاعران آن منتشر نشد اما آن‌ها بعدها- و نیز اکنون- فکر گذار شعر و استفاده از مفاهیم نو را برای شعر کردی ایران به ارمغان آوردند و تابوی شاعران بزرگ را به چالش کشیدند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.