|

داستان‌هایی از موپسان

وقتی صحبت از سرچشمه‌های داستان کوتاه و پیشینه‌های کلاسیک آن به میان می‌آید، گی دو موپسان یکی از نویسندگانی است که نامش در کنار نام‌هایی چون نیکلای گوگول، ادگار آلن پو و آنتوان چخوف، فورا به یاد می‌آید. اخیرا مجموعه‌ای از داستان‌های این نویسنده کلاسیک فرانسوی با عنوان «بابای سیمون و سی و یک داستان دیگر» به انتخاب و ترجمه فیروزه دیلمقانی در نشر نیلوفر منتشر شده است. در بخشی از مقدمه مترجم بر این مجموعه درباره ویژگی‌های سبکی موپسان می‌خوانیم: «تنوع زمینه‌های الهامی، تناوب لحن روایت که غالبا در آنها طنز بر دیگر مایه‌ها برتری دارد، انطباق سطوح مختلف اثر، ظرافت و دقت در توصیف‌های اجتماعی، طبیعی، ریزه‌کاری‌ها، شفافیت، مهارت و درستی و سندیت و اصالت توصیف‌ها، با تأکید بر احساس‌ها و تأثرهای درونی، فرایند روز به روز زندگی روانی و عقده‌های پرپیچ‌وخم روح و بسیاری نکات ارزنده دیگر که خارج از حوصله این مقدمه است، قلم موپسان را به اعجاب و معجزه نزدیک می‌کند». در ادامه این مقدمه آمده است: «بخش‌های مربوط به ترس، دلواپسی، تشویش از تنهایی، بیش از هر نویسنده دیگری مدرنیسم آثارش را به نمایش می‌گذارد. روانشناسی و تفکر اصالت وجودی شاه‌بیت استعداد این نویسنده آغشته به طنز تلخ و پوچ‌انگاری است. اگر بخواهیم به نشانه‌های غالب تکیه کنیم، مسلما می‌توانیم بگوییم که آثار موپسان عمدتا همراه با طنز، گاهی بی‌رحمانه، با نثری شاخص و همواره بسیار عمیق و موشکافانه است.» داستان‌های در محفل خانوادگی، بابای سیمون، گردشی در خارج از شهر (پیک‌نیک)، یک روز بهاری، زنِ پُل، افکار عمومی، در یک شب بهاری، داستان یک سگ، ماجرای کُرس، ته‌مانده‌ها، مادموازل فی‌فی، خانم باتیست، زنگ‌زده، هیزم، تبرک، تختخواب، دیوانه؟، بیداری، نیرنگ، اسب‌سواری، شام شب سال تولد مسیح، نامه‌های عاشقانه، ماجراجویی پاریسی، دو دوست، شام شب عید، جایگزین، عرض حال یک مرد خوش‌گذران به‌رغم میل باطنی‌اش، کیک، نابینا، مانیتیزم، سفر و هورلا داستانی‌هایی هستند که در مجموعه «بابای سیمون» می‌خوانیم. آنچه در ادامه می‌آید، قسمتی است از داستان «اسب‌سواری» از این مجموعه: «این خانواده تهیدست با حقوق اندک شوهر گذران می‌کرد. ثمره ازدواج‌شان دو فرزند بود. مشکل عمده آنها نداری بود که با شرم آن را مخفی نگه می‌داشتند، یکی از آن فقرهای خانواده‌های اشرافی که سعی می‌کنند با وجود درآمد کم، حفظ ظاهر کنند و به هر ترتیبی طبقه اجتماعی خود را نگه دارند. هکتور دو گریبلن در شهرستان، به‌وسیله مربی پیری که کشیش بود، در خانه بزرگ و قدیمی پدری‌اش بزرگ شده بود. آنها ثروتمند نبودند ولی با حفظ ظاهر زندگی می‌کردند. سپس در بیست‌سالگی به دنبال شغلی که برای او یافته بودند، با حقوقی معادل هزار و پانصد فرانک به‌عنوان کارمند وارد وزارت بحریه شده بود. اما مانند همه افرادی که از بدو طفولیت با مشکلات جدی زندگی آشنایی و برای حل آن آمادگی پیدا نکرده‌اند، همه جوانانی که به زندگی از پشت پرده ابر می‌نگرند و از امکانات آن بی‌خبرند و از مقاومت در برابر سختی‌ها اطلاع درستی ندارند...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.