|

پناهنده مهدکودک و دبستان

زندگی حُسنا ادریس عبدالله را تا اینجا خشونت، گرسنگی و فقر رقم زده است. بااین‌حال، او هرگز تسلیم و حاضر نشده از حق خود و فرزندانش بگذرد و هرگز تمایل خود را برای آموختن و بیشتردانستن از دست نداده است. خانواده حُسنا در موطن او، دارفور سودان، کشاورز و گله‌دار بودند. او مانند هر زن دیگری که می‌شناخت، ازدواج کرده بود و خانواده‌ای داشت. بعد، جنگ شروع شد و مردان مسلح به روستای او حمله کردند. آنها پنج مرد خانواده او و از جمله همسرش را کشتند. در آن روز حسنا فرزندان خود را برداشت و وسایل خود را جمع کرد و وطنش را ترک کرد. پس از ورود به چاد در سال 2003، دوباره ازدواج کرد و دو فرزند دیگر آورد. پس از اینکه شوهر دومش طلاقش داد، آنجا را هم ترک کرد تا بچه‌ها را یک‌تنه بزرگ کند. اکنون حسنا، پنج فرزند و یک نوه‌اش در یک اردوگاه پناهندگان در نزدیکی شهر گز بیدا در چادر زندگی می‌کنند. آنها در ابتدا برای پیداکردن غذا، لباس و پناهگاه تلاش کردند، اما وقتی کمک‌ها رسید و زندگی آنان ثباتی پیدا کرد، حسنا برای آینده برنامه‌ریزی کرد. او گفت: «من متوجه شدم که برایم مهم است فرزندانم تحصیل‌کرده باشند. آنها پدر ندارند و تنها چیزی که برای آینده خود دارند، آموزش است». این فکر به سرش آمد که خودش هم می‌خواهد در این فعالیت حضور داشته باشد. «وقتی به یاد خانه‌ام در دارفور می‌افتم، می‌بینم هیچ‌کس تابه‌حال در مورد اینکه من را به مدرسه بفرستد، فکر نمی‌کرد. تصمیم گرفتم خودم هم به مدرسه بروم، چون هرگز فرصتی به من داده نشده بود». مشغول‌بودن به فعالیت درس‌خواندن و در همان زمان رسیدگی به فرزندان کار دشواری است. حسنا که الان 37 سال دارد، فرزندانش را زود از خواب بیدار می‌کند و همه با هم برای جمع‌کردن هیزم بیرون می‌روند تا با فروش آنها پول غذا را تأمین کنند. حسنا می‌گوید: «من مجبورم بعد از کار آنها را به مدرسه ببرم. برای اینکه مطمئن شوم که فقط چندساعت وقت دارم تا اطمینان حاصل کنم که پول به اندازه کافی برای تغذیه همه آنها در دست دارم، فقط همان چندساعت را وقت دارم». او همچنین به دنبال هر نوع شغلی در بازار می‌گردد، اما خودش می‌گوید که چون مادری بی‌شوهر است، اغلب کمتر از میزانی که باید به او دستمزد می‌دهند. زندگی در کلاس نیز دشوار است. حسنا که پیرترین شخص در کلاس است - درواقع او همراه با کوچک‌ترین فرزندانش به مهدکودک نیز رفته- می‌گوید: «اولین‌بار که به مدرسه رفتم، حتی بچه‌های خودم به من خندیدند». برای آنکه در امتحانات کلاس اول قبول شود، بارهاوبارها تلاش کرد و به‌پایان‌رسیدن دوره ابتدایی برای او خیلی طول کشید. بااین‌حال او بالاخره خود را به دبیرستان رسانده است و حالا با دختر خود، خدیجه که 15 سال دارد، به مدرسه می‌رود. آنها در یک کلاس هستند و در تکالیف مدرسه به همدیگر کمک می‌کنند. «مردم این را خیلی عجیب‌وغریب می‌دانند که من با بچه‌هایم به مدرسه می‌روم. بعضی‌ها می‌گویند: «مگر زندگی شما همین کارها را هم که انجام ندهید، به اندازه کافی سخت نیست؟ بهتر است که از این کارها دست بکشی و در خانه بمانی و از بچه‌هایت مراقبت کنی، اما من هرگز تسلیم نخواهم شد». منبع: سایت آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد UNHCR

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.