|

جادوگری از لندنِ سرخ

«سایه سیاه جادو» رمانی است از وی. ‌ای. ‌شواب، نویسنده آمریکایی که با ترجمه آرزو احمی در نشر روزنه منتشر شده است. «سایه سیاه جادو» رمانی فانتزی است که از همان سطرهای اولش خواننده را وارد فضایی غریب می‌کند چراکه شخصیت اصلی این رمان که داستان با سفر عجیب او آغاز می‌شود، جادوگری است به نام کِل که توانایی سفر به دنیاهای مختلف را دارد. او از آخرین نسل جادوگرهایی با قابلیت این‌چنینی است؛ یعنی از آخرین بازماندگان نسلی رو به انقراض. داستان در لندن اتفاق می‌افتد، اما نه یک لندن معمولی، بلکه در مجموعه‌ای از لندن‌ها که کِل می‌تواند در آن‌ها سفر کند و قدم به دنیاهایی بگذارد که گویی امید چندانی برای ساکنان آن‌ها باقی نمانده است. دنیاهایی که کِل در آن‌ها سفر می‌کند گویی رو به فروپاشی‌اند و این کار کِل را خطیرتر می‌کند چراکه او باید نقش قهرمانی را ایفا کند که با نجات این دنیاهای روبه‌فروپاشی امید را به زندگی ساکنان این دنیاها بازگرداند. در توضیح پشت جلد ترجمه فارسی این رمان، حال‌و‌هوای آن این‌گونه وصف شده است: «به لندن خاکستری، کثیف و کسل‌کننده، بی‌جادو و با شاهی دیوانه به نام جورج سوم خوش آمدید. لندن سرخ هم هست، جایی که در آن زندگی و جادو مورد تکریم و احترامند، و همین‌طور لندن سفید، شهری که جنگی جادویی آرام آرام شیره‌اش را می‌مکد. روزی روزگاری لندن سیاهی هم در کار بود، اما اکنون دیگر کسی حرفی از آن نمی‌زند. کِل مسافر سرخ است، یکی از آخرین جادوگرهایی که می‌تواند از دنیایی به دنیای دیگر سفر کند، در خدمت پادشاهی مارِش، و نقش سفیر و پیک لندن‌ها. اما جادوی خطرناکی در کار است و پشت هر پیچ خیانت کمین کرده است. او برای نجات تمام دنیاها، اول باید زنده بماند». آنچه در ادامه می‌خوانید سطرهای آغازین رمان «سایه سیاه جادو» است: «کل کت بسیار جالبی به تن داشت. کت نه یک‌رو بود، که عرفش همین بود، نه دورو، که آدم انتظارش را نداشت، بلکه چندرو بود، که خب، امکان نداشت. هربار کل از یک لندن بیرون می‌رفت و قدم به لندن دیگری می‌گذاشت، اولین کاری که می‌کرد این بود که کت را درمی‌آورد و یکی دو (یا حتی سه) بار پشت‌و‌رویش می‌کرد تا آن رویی را که لازم داشت پیدا کند. تمام روهای کت مد روز نبود، اما هرکدام در خدمت هدفی بود. بعضی روها با محیط یکی می‌شد و بعضی به چشم می‌آمد، و روهایی هم در خدمت هیچ هدفی نبود جز اهدافی که او علاقه‌ی خاصی بهشان داشت. این است که وقتی کل از دیوار گذشت و وارد اتاق انتظار شد، لحظه‌ای صبر کرد تا خودش را جمع‌وجور کند - رفت‌وآمد بین چند جهان بهای گزافی برای آدم داشت - و بعد کت سرخ یقه‌بلندش را از تن درآورد و از راست به چپ پشت‌و‌رویش کرد تا بدل به کت سیاه ساده‌ای شد. خب، کت سیاه ساده‌ای که حاشیه‌دوزی نقره‌ای ظریفی داشت و دو ردیف دکمه‌ی نقره‌ای براق زینت‌بخشش بود. اینکه در پوشش خود، رنگ‌بندی ساده‌تری به کار می‌برد (به این قصد که نه مقام سلطنت آن منطقه را مورد اهانت قرار دهد و نه جلب توجه کند)، به این معنی نبود که باید شیک‌پوشی را فدا کرد...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.