|

داستانِ مرز

«چهار شبح در محاق، لباس یکدست سیاه به‌تن، درحالی‌که سر و صورت خود را پوشانده بودند از شیب تپه‌های بی‌درختِ جالق پایین آمدند. در تاریکی نیمه‌شب بی‌ماه، کنار سکوی سیمانی که نشان نقطه‌ی صفر مرزی بود ایستادند. آن‌جا در گوش هم پچ‌پچ کردند و کمی بعد دوباره به راه افتادند و بی‌هیچ صدایی خود را به ابتدای تپه‌های سنگی کُمبی رساندند. آن‌که جلوتر از بقیه می‌رفت باریک و قدبلند بود و زیر لب مدام چیزی زمزمه می‌کرد. وقتی خیال می‌کرد صدایی شنیده یا وقتی گمان می‌کرد صدایی از خودشان بلند شده، نقطه‌ی نورانی لیزر را لحظه‌ای روی زمین می‌انداخت و سه نفر دیگر می‌ایستادند تا دوباره با لکه‌ی کوچک نور علامت حرکت بدهد...». آنچه خواندید سطرهای آغازین رمانی است با عنوان «نقطه‌ی صفر مرزی»، نوشته مرتضی خبازیان‌زاده که اخیرا در نشر مرکز منتشر شده است. «نقطه‌ی صفر مرزی» رمانی حادثه‌ای و مبتنی بر تعلیق و هراس است و حوادث آن در مرز ایران و پاکستان رخ می‌دهد. موضوع رمان «نقطه‌ی صفر مرزی» درگیری مرزبانان ایرانی با قاچاقچیان از یک‌سو و یک گروه بنیادگرا در پاکستان از سوی دیگر است و ماجرا آن‌جا به اوج می‌رسد که منافع قاچاقچیان و بنیادگرایان پاکستانی به هم گره می‌خورد و آن‌ها با هم یک عملیات گروگان‌گیری را تدارک می‌بینند. صحنه‌های رمان در هر دو سوی مرز می‌گذرد و رمان ضمن روایت ماجرای اصلی به درون زندگی شخصیت‌های داستان می‌رود. شخصیت‌هایی که بعضی از آن‌ها از فرط استیصال و فقر بازیچه منافع قاچاقچیان و گروه‌های بنیادگرا شده‌اند و بعضی دیگر در دفاع از مرز و حین انجام وظیفه و مقابله با قاچاقچیان و بنیادگرایان جان‌شان به خطر افتاده است. آنچه در ادامه می‌خوانید قسمتی دیگر است از این رمان: «آن شب تکه‌ای از ورق سقف برجک کنده شده بود و باد آن را بلند می‌کرد و به اسکلت آهنی می‌کوبید. باد سرد از درز ورق‌های حلبی سقف رد می‌شد و صدای سوت در برجک یخ‌زده می‌پیچید. جلو پای علی بخاری برقی روشن بود، اما گرما از ساق پا بالاتر نمی‌آمد. از روز قبل هوا سرد شده بود و سرما شب‌ها تیز می‌شد. باد سرما را در محوطه‌ی موتوری می‌چرخاند و برجک نگهبانی را تکان می‌داد. علی نگاهش به سقف برجک بود که صدایی شنید. گوش تیز کرد، انگار کسی روی شن‌ریزی حاشیه‌ی محوطه راه می‌رفت. حاشیه‌ی محوطه و فنس‌های دور موتوری هنگ با نورافکن‌هایی که روی برجک‌‌ها نصب شده بود روشن می‌شد. با نور نورافکن‌ها باریکه‌ای در امتداد فنس‌ها روشن می‌شد و روشنایی به‌سختی تا روشنایی نورافکن برجک بعدی می‌رسید. انگار نور زرد نورافکن‌ها با تاریکی آن‌سوی فنس‌ها مرز داشت و ناگهان تمام می‌شد. آن‌سوی فنس‌ها جز پرهیب تاریکی از تپه‌های کوتاه چیزی دیده نمی‌شد. علی ایستاده بود و به دالان باریک روشنایی نگاه می‌کرد و باد سرد دور سر او می‌پیچید و بالای سرش در شکاف سقف فلزی زوزه می‌کشید. نشست؛ قلبش در سینه می‌کوفت. از چند روز قبل که دزدها شبانه وارد هنگ شده بودند، نگهبانی جدی‌تر شده بود. برجک‌های نگهبانی چهار متر ارتفاع داشتند و به اطراف مسلط بودند. سمت راستِ برجکِ سه انبارهای موتوری هنگ بود و سمتِ چپ باشگاه افسران. نفس عمیقی کشید و دوباره روی پا ایستاد. سعی کرد فکرش را جمع کند. آرام‌آرام ضربان قلبش زیاد می‌شد و نفس در سینه‌اش جا نمی‌گرفت. تفنگش را بالا آورد...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.