|

در بزرگداشت بزرگمرد عرصه پزشکی، دکتر «علیرضا یلدا»

یلدای زندگی

عبدالرضا ناصرمقدسی-متخصص مغز و اعصاب

هرکسی در زندگی‌اش خاطراتی دارد که می‌تواند راهش را تغییر داده و بر همه زندگانی‌ او سایه بیفکند. گاهی ما خاطرات بسیار تعیین‌کننده‌ای داریم؛ یک برخورد یا یک حرف که برای همیشه زندگی ما را دستخوش تغییر می‌کند. از آن پس، همیشه به آن اتفاق فکر می‌کنیم و همیشه معناهای جدیدی از آن مستفاد می‌کنیم و این‌گونه زندگی خود را در معرض خلاقیت‌های مکرر قرار می‌دهیم. برخورد با دکتر «یلدا» برای من از همین لحظات و خاطرات تعیین‌کننده است؛ سال دوم رزیدنتی من در دانشگاه تهران بود که این فرصت را پیدا کردم تا برای یک‌ماه به بخش عفونی بیمارستان امام خمینی بروم. راستش را بخواهید بیشتر رفته بودم تا «یلدا» را ببینم. شنیده بودم با وجود اینکه سال‌ها از بازنشستگی او می‌گذرد، ولی به بخش می‌آید و پرتوان گزارش‌های صبحگاهی را برگزار می‌کند. شنیده بودم که محضرش بسیار آرام‌بخش و الهام‌دهنده است. این فرصتی بود که نمی‌توانستم از آن چشم‌پوشی کنم. همان روز اول از من خواست که درباره بیماری نظرم را بگویم و از همان روز تشویق‌های او شروع شد؛ تشویق‌هایی که گرچه تماما از سر لطف و بزرگواری بود، اما در روحیه و در زندگی من تأثیرات عمیقی گذاشت. «یلدا» سرمشق من در برخورد با دانشجویانی شد که حالا بعد از گذشت سال‌ها من مسئول آموزش‌شان هستم. از او یاد گرفتم که باید بزرگوار بود و بزرگوارانه به دنیا نگاه کرد؛ اینکه شاگرد تو از خودت فراتر برود بهترین پاداشی است که می‌توان به یک آموزگار داد. ما شاگردان «یلدا» همواره در زیر سایه او خواهیم بود. او در جایگاهی نشسته است که رسیدن بدان حداقل برای چون منی مقدور نیست، اما همین‌که معناها و مفاهیمی را که از او آموخته‌ام با انتقال به دانشجویان جوان در گوش خودم هم مدام زمزمه ‌می‌کنم، بزرگ‌ترین نعمتی است که نصیبم شده است. صبح‌ها در خیابان استاد قریب با هم هم‌مسیر بودیم. یک روز دیدم، قوری‌ای در دستشان هست و وقتی ماجرا را پرسیدم، فرمودند که قوری بخش را دزدیده‌اند و من این قوری را از خانه آوردم. انگار قوری را به خانه خود می‌برد. فقط همین روحیه و بینش بود که سبب شد تا «یلدا» عمری را در بیمارستان و بر بالین بیماران بگذراند. همان‌طور که گفتم، «یلدا» وجودی بسیار مهربان و بزرگوار داشت. این خصلت در همه استادان بخش عفونی، ساری و جاری بود و کاملا یادآور این موضوع بود که آب از سرچشمه زلال است. اصلا نمی‌شد شاگرد «یلدا» بود و طور دیگری رفتار کرد. این روزها که پزشکان بیش از پیش، مورد هجمه افترا و توهین‌اند، صحبت از منش کسانی چون «یلدا» به همگان متذکر می‌شود که پزشکان ما دست‌پرورده کسانی چون استاد «قریب» و استاد «یلدا» هستند و نورهای وجود چنین استادانی در میان این شاگردان تداوم یافته است؛ پزشکانی که بی‌هیچ ادعایی به درمان بیماران پرداخته و آرزویی جز بهبود بیماران‌ خود ندارند. یادش جاوید و راهش پررهرو باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.